MARZEC

Co marzec wypiecze, to kwiecień wysiecze.

Czasem i w marcu zetnie wodę w garncu.

Czasem marzec tak się podsadzi, że dwa kożuchy oblec nie zawadzi.

Czego nie dokaże marzec, dokaże kwiecień.

Gdy marzec deszczowy, suche lato rodzi i zasiewom szkodzi.

Gdy suchy marzec, kwiecień nagradza, bo deszcze sprowadza.

Gdy marzec z mrozem schodzi, maj śniegiem obrodzi.

Gdy w marcu deszcz leje, złe robi nadzieje.

Gdy w marcu grzmoty, to w maju śniegoty.

Gdy w marcu niebo od południa ryknie, rok wszego dobra z tego wyniknie.

Kobieta niestała jak marcowa pogoda.

Ile mgieł w marcu, tyle deszczu w czerwcu.

Ile w marcu dni mglistych, tyle w żniwa dni dżdżystych.

Ile w marcu rosy znajdują, tyle na kwiecień szrona przewidują.

Kiedy twa ma rodzić, zawóź w marcu gnój do pola.

Marcem pluchy, majem posuchy.

Marca obraz wierny w miesiąc październy.

Marcowe grzmoty, kwietniowe deszcze, dla chłopa to dobre wieszcze.

Marzec bez wody, kwiecień bez trwogi.

Marzec, co z deszczem chadza, mokry czerwiec sprowadza.

Marzec, słoneczny i płaczliwy, to listopada obraz żywy.

Marzec różny od lutego, bo odmienia wiatry a i Tatry.

Mokry marzec rolnika boli, a suchy sprzyja roli.

Nie ma w marcu wody, nie ma w kwietniu strawy gospody.

W marzec nie jeden zadrze brodę starzec.

W marcu jak w garncu.

Suchy marzec, mokry maj – to nasz gaj.

Słońce marcowe owocom niezdrowe.

LUTY

Czasem gdy luty same pluty.

Czasem luty ostro kuty, czasem w luty same pluty.

Czasem luty się zlituje, że człek niby wiosnę czuje.

Czasem luty tak się zżyna, że człek prawie nie wytrzyma.

Gdy bez wiatrów luty chodzi, w kwietniu wicher nie zawodzi.

Gdy ciepło w lutym, zimno w marcu bywa, długo potrwa zima, rzecz to niewątpliwa.

Gdy kot w lutym na słonku się grzeje, to w marcu musi iść na przepiecek.

Jeśli luty ciepło trzyma, będzie jeszcze w marcu zima.

Kiedy luty pofolguje, to marzec zreperuje.

Kiedy luty puści, to marzec wypiecze.

Kiedy w lutym ciepło, często w marcu skrzepło.

Gdy luty ciepły i o wodzie, wiosna późna i o chłodzie.

Gdy luty z burzami, prędko wiosna przed nami.

Gdy luty zimny i suchy, sierpień będzie gorący.

Gdy mróz w lutym mocno trzyma, wtedy już niedługa zima.

Gdy w lutym burze, deszcze panują, dobry plon nam obiecują.

Gdy w lutym do połowy zima się wysili, to na koniec już się nie wychyli.

Gdy w lutym słońce ciepło świeci, wiosna tak prędko nie przyleci.

Gdy wiatr ostry w lutym wieje, to rolnik ma dobrą nadzieję.

Jaki jest luty, taki będzie sierpień.

Jeśli w lutym rosa pada, nowe przymrozki zapowiada.

Kiedy luty nie wymrozi, to maj śniegiem nam pogrozi.

Kiedy luty, obuj buty.

Kiedy luty schodzi, człek po wodzie chodzi.

Kiedy w lutym pękną lody, wnet pod lodem szukaj wody.

Luty bywa w lód okuty.

Luty, gdy wiatrów i mrozów nie daje, sprowadza rok słotny i nieurodzaje.

Luty, gdy stały to w lecie upały.

Luty wygania kowali z huty.

W lutym lepiej widać wilka przy progu niż człeka przy pługu.

Gdy w lutym pogoda burzliwa, przyjdzie wiosna rychliwa.

Gdy lutym wiele wody, to lato będzie bez pogody.

W lutym wody wiele, w lecie głodne i cielę.

ZIMA

Dłużej świat zima ziębi, niż lato gorącem gnębi.

Co wymrozi zima, tego w sierpniu nie ma.

Gdy zimą woda w rzekach huczy, wiosną mróz dokuczy.

Gdy zimą rzeki lodem ścięte, ciężarne tem rokiem urodzą syna.

Idzie zima, a tu butów nie ma.

Im więcej zimą wody, tym więcej na wiosnę pogody.

Jaka zima, taka lima.

Jak w zimie piecze, to w lecie ciecze.

Kiedy mgłą stoi zima, ziarno w ziemi drzyma.

Na modrzewiu zima niedługo trzyma.

Pierwszy śnieżek w błoto wpada, słabą zimę zapowiada.

Późna zima długo trzyma.

Rozmyślaj się na to, że po zimie przyjdzie lato.

Za ciepła orz, za ciepła siej, zimą leniwy bądź, do robót niesposobny bywaj.

Zgniła zima, zgniłe lato – przepowiadał tato.

Zima jak zły gość pustoszy spiżarność.

Zima starym dokucza, a młodych naucza.

Zimę wiosna uśmierza, a wiosna do lata się uśmiecha.

Brak zimy zdrowiu szkodzi i nieplenne kłosy rodzi.

STYCZEŃ

Styczeń niesie wiele życzeń.

Styczeń – czas do życzeń.

Bój się w styczniu wiosny, bo marzec zazdrosny.

Gdy styczeń burzliwy z śniegami, lato burzliwe z deszczami.

Gdy styczeń jasny i biały, w lecie bywają upały.

Gdy styczeń mrozów nie daje, prowadzi nieurodzaje.

Gdy styczeń z mgłą chodzi, mokrą i wczesną wiosnę zrodzi.

Gdy styczeń zamglony, marzec zaśnieżony.

Gdy w styczniu deszcz leje, złe robi nadzieje.

Gdy w styczniu deszcze leją, nie ciesz się wielką nadzieją.

Gdy w styczniu mrozy i śniegi, będą stodoły po brzegi.

Gdy w styczniu niebo grzmotem się głosi, na wschodzie ludzi śmierć w tym roku kosi.

Gdy w styczniu początek, środek i koniec pogody, rok będzie dobry, pogodny i dorodny.

Gdy w styczniu pszczoły się ruszają, to mokrą wiosnę zapowiadają.

Gdy w styczniu pszczoły wylatują, dobry roczek zwiastują.

Gdy w styczniu woda huczy, to na wiosnę mróz dokuczy.

Jak styczeń rozchlapany, to lipiec zapłakany.

Jeśli pszczoła w styczniu z ula wylatuje, rzadko pomyślny rok nam obiecuje.

Kiedy styczeń mokry trzyma, zwykle długa bywa zima.

Kiedy styczeń najostrzejszy, tedy roczek najpłodniejszy.

Kiedy w styczniu lato, w lecie zimno za to.

Kiedy w styczniu rośnie trawa, licha w lecie jest potrawa.

Kiedy w styczniu susza, wszystko się na wiosnę rusza.

Kiedy się w styczniu rodzi, temu gadzina nie szkodzi.

Na styczeń i luty musi być koń podkuty.

Po styczniu jasnym i białym w lecie będą upały.

Styczeń bywa zwykle łagodny, gdy październik śnieżny i chłodny.

Styczeń dla gości lodem Wisłę mości.

Styczeń – do pieca się przyczeń.

Styczeń, gdy mrozem nie wygodzi, marzec z kwietniem wraz wychłodzi.

Styczeń mrozem trzeszczeć musi, wtedy chłopa plon przydusi.

Styczeń rok stary z nowym styka, czasem zimnem do kości przenika, czasem w błocie utyka.

Styczeń wszystko studzi: rośliny, zwierzęta i ludzi.

Styczeń zamglony – marzec zaśnieżony.

Stycznia dzień we mgle stały, a wiosenny mokrą obolały.

W styczniu grzmoty – wiosną słoty.

W styczniu łów łatwy na kuropatwy.

SZCZODRE GODY 0.2

wpis pochodzi od Regina Slavic

O CHOINKA! CZYLI O MAŁO ZNANYCH FAKTACH HISTORYCZNYCH

Mało kto z Was wie, że Chrześcijanie zakazali obchodzenia świąt wszelkich, w tym najważniejszego święta Słowian, czyli Święta Słońca 24-26 grudnia. Kiedy wspominam o tym na spotkaniach autorskich słyszę gniewne pomruki, czasem ktoś wychodzi demonstracyjnie, trzaskając drzwiami, czasem próbuje polemizować, ale zwykle kończy się tak jak wyżej.
– Czego pan nie rozumie, panie?! – wrzasnęła jedna starsza pani, zanim wyszła trzaskając drzwiami. Kobieta głębokiej wiary i płytkiej wiedzy. – To Boże Narodzenie! Rozumie pan?
Do tej i innych starszych i młodszych, pań i panów. Chrobry Bolesław zakazał był, na polecenie biskupów niemieckich, świąt pogańskich oraz wszelkich tańców, które jeszcze Długosz opisywał jako sprośne i wyuzdane. Jego następcy trzymali się tego zakazu z uporem maniaka przez trzy stulecia! Święta przywrócono dopiero w XII wieku, ale już ładnie przemianowane na narodziny nie Słońca, ale chrześcijańskiego Boga. Nie chcę wiedzieć ilu ludzi przez ten czas za obchodzenie świąt rozczłonkowano końmi! Tradycja powróciła (drzewko choinkowe uznawane przez Słowian za symbol wiecznego życia dopiero sześć stuleci później) i do dziś obchodzicie to pogańskie święto, nawet nie znając większości świątecznych symboli.
– Lampki choinkowe pali się dla bliskich zmarłych, żeby mogli zasiąść z żywymi do stołu (nie wolno też sprzątać stołu przez całą noc). Ma być ich tyle, ile chcecie zmarłych zaprosić. Zapalając świeczki, należy przywołać ich z imienia.
– To dla zmarłych jest dodatkowe nakrycie, a nie dla bezdomnego, czy co tam Wam próbują wmawiać.
– Wiszące na choince figurki, to demony zła, córy Welesa (słowiańskiego diabła) – wieszało się Morę, Niję, Rusałki, Licho, Zmory, Południce, itd. Miał to być symbol, że moce ciemności ustępują mocy Słońca. Chrześcijanie zastąpili je… aniołkami!
– Śpiewano wesołe szczodruszki, które zastąpiono później pieśniami depresyjnymi, zwanymi kolędami
– Prezenty pod choinką, to także wymysł pogan
– 12 potraw na wigilijnym stole, to podziękowanie dla Bogów, a zwłaszcza dla Marzanny (bogini urodzaju) za każdy miesiąc mijającego roku (rozwieję odwieczne wątpliwości – chleb się nie liczy jako oddzielna potrawa ani żaden inny dodatek)
– Jedynym elementem, który trwale udało się Chrześcijanom wyrugować z tradycji, to symbole erotyczne. Święto Słońca było świętem radosnym, seksualnym. Panie często dostawały w prezencie drewniane penisy (przaśny poprzednik wibratora), co może potwierdzać powiedzenie, że miłość to ból. Rzeźby nagich kobiet i drewniane lub gliniane penisy stanowiły stały motyw dekoracyjny świątecznego stołu. To było święto życia, miłości i seksu.
To ja życzę Wam wszystkim Wesołych Świąt!


XIĄŻKI POLSKIE NA POSTRZYŻYNY

BESTIARIUSZEK – NIEWIDZIALNI POMOCNICY Witold Vargas ; Wydawnictwo BOSZ ; 2018

BESTIARIUSZ SŁOWIAŃSKI I – RZECZ O SKRZTACH, WODNIKACH I RUSAŁKACH Paweł Zych i Witold Vargas ; Wydawnictwo BOSZ ; 2015

BESTIARIUSZ SŁOWIAŃSKI II – RZECZ O BIZIACH, KADUKACH I SAMOJADKACH Paweł Zych i Witold Vargas ; Wydawnictwo BOSZ ; 2016

KSIĘGA SMOKÓW POLSKICH Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo BOSZ ; 2015

DUCHY POLSKICH MIAST I ZAMKÓW Paweł Zych i Witold Vargas ; Wydawnictwo BOSZ ; 2015

ŚWIĘCI I BIESY Paweł Zych i Witold Vargas ; Wydawnictwo BOSZ ; 2015

KSIĘGA KARPACKICH ZBÓJNIKÓW Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo BOSZ ; 2015

LEGENDY ZAMKÓW KARPACKICH Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo BOSZ ; 2013

LEGENDY ZAMKÓW SUDECKICH Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo BOSZ ; 2016

LEGENDY ZAMKÓW ŚWIĘTOKRZYSKICH Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo BOSZ ; 2017

MAGICZNE ZAWODY Paweł Zych i Witold Vargas ; Wydawnictwo BOSZ ; 2018

W GÓRACH PRZEKLĘTYCH – WAMPIRY ALP, RUDAW, SUDETÓW, KARPAT I BAŁKANÓW Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo BOSZ ; 2016

WYCIE W CIEMNOŚCI – WILKI I WILKOŁAKI EUROPY Bartłomiej Grzegorz Sala ; Wydawnictwo Bosz ; 2017

KRONIKI POLSKIE

KRONIKA I CZYNY KSIĄŻĄT CZYLI WŁADCÓW POLSKICH (Kronika Polska), spisana przez Galla Anonima, mnicha *benedyktyn, w XII w.

KRONIKA POLSKA (Kronika Dzierzwy), spisana przez mnicha *franciszkanin, w XII w.

KRONIKA LECHITÓW I POLAKÓW, spisana przez Godzisława Baszko kustosza poznańskiego w XIII w.

CHRONICA LONGA SEU MAGNA POLONORUM SEU LECHITARUM (Kronika długich dziejów Wielkiej Polski i Lechii), spisana przez Boguchwała II biskupa poznańskiego w XIII w.

SZCZODRE GODY 0.1

wpis pochodzi z blogu Jakuba Gajdzińskiego:

ŚWIĘTO GODOWE

było szczególnym wydarzeniem w życiu dawnych Słowian. Swaróg (słońce), pokonuje ciemność i odzyskuje panowanie nad światem, przynosząc tym samym radość, nadzieję i optymizm. Jak wyglądały obchody? Co spożywali nasi przodkowie podczas tego święta? Jakie tradycje przetrwały do dziś? Szczodre Gody przypadają na moment zimowego przesilenia, a same obchody mogły trwać nawet kilka dni. W tym czasie odprawiano wróżby, aby dowiedzieć się jaki los bogowie ześlą w przyszłym roku. Był to również czas poświęcony przodkom, dla których organizowano rytualne „obiaty” i palono ogniska. Jak wyglądały potrawy Godowe informuje Paweł Lis z Grodziska Żmijowiska: Stwierdzić można, że były one częstym i bardzo ważnym elementem obrzędowości zarówno domowej jak i tzw. solennej (publicznej). Wspólna uczta tzw. „pir” towarzyszyła m.in. rytuałowi składania ofiar bóstwom. Wśród spożywanych wówczas potraw ważną rolę odgrywało mięso, a także ser i pieczywo. Chleb i specjalnie przygotowywany na takie okazje kołacz lub pieczywo figuralne np. w kształcie mostów lub studni. Wśród trunków na obrzędowych stołach dominował sycony miód. Wiele ze zwyczajów, które były częścią tego święta przetrwało do dziś. Zapewne wiele z rytuałów dawnych Słowian wciąż praktykujemy. Nasi przodkowie podczas Święta Godowego stawiali w izbie snop żyta zwany Diduchem. Dekorowano go suszonymi owocami oraz orzechami, a po Święcie przechowywano, aż do wiosny. Z nasion Diducha dokonywano pierwszego obsiewu. W południowej Polsce dekorowano gałąź jodły, świerku lub sosny, wieszano pod sufitem nad drzwiami. Nazywano to podłaźniczką. Podczas przygotowywania stołu chowano siano pod jego nakryciem lub po prostu nakrywano samym sianem. Wszystkie te rytuały były związane z płodnością i miały zapewnić dobre plony w przyszłym roku. Chodzenie przez grupę ludzi od domu do domu oraz śpiewanie Godowych pieśni, zwane dziś kolędowaniem, również pochodzi z okresu pogańskiego. Noszono przy tym wyobrażenia maszkar, którymi straszono widzów. To również miało służyć przyszłorocznemu urodzajowi. Najstraszniejsza maszkara, turoń (włochate bydle z rogami, czarne i posiadające ogromne zębiska), tańczyło i płatało figle oraz straszyło kobiety oraz dzieci. W końcu turoń padał i wszyscy rzucali się, aby go ocucić. Jednym ze sposobów obudzenia turonia było polanie mu do pyska gorzałki. Maszkara ożywała, a wszyscy cieszyli się, że wraz z nią ożyją pola i lasy. O tym co spożywali dawni Słowianie informują nas źródła archeobotaniczne i archeozologiczne. Wiemy, że kuchnia naszych przodków opierała się głównie na daniach przygotowywanych z roślin, jako, że w większości byli oni rolnikami. Dominowały różnego rodzaju polewki i bryje, być może jedynie z dodatkiem mięsa. Dziczyzna, wbrew pozorom, nie stanowiła podstawy pogańskiej kuchni słowiańskiej. Owszem polowano, ale jak pokazują źródła, raczej po to by uzupełnić zasoby. Dawni Słowianie hodowali dużą ilość ziół: chrzan, czosnek, rdest, gorczycznik, miętę, jagody jałowca, lebiodkę, kminek, czarnuszkę, kolendrę i gorczycę. Jaki piszą Hanna i Paweł Lisowie: Z badań etnologicznych wnioskować można, że w jadłospisie codziennym mogły dominować różnego rodzaju polewki (odpowiedniki dzisiejszych zup). Bryje i kluski – zróżnicowane co do gęstości potrawy w typie puddingu na bazie mąki i kaszy oraz same kasze pod różną postacią. Gotowano również żury (polewki na zakwasie z mąki żytniej). Mięso pojawiało się jako składnik tych potraw: suszone czy tłuszczowa okrasa oraz w postaci gotowanej, pieczonej lub wędzonej. Dawni Słowianie mieli również swoje „słodycze”. Były to suszone owoce takie jak jabłka, gruszki, śliwy czy jarzębina. Dzięki temu udawało się dostarczyć organizmowi niezbędnych cukrów. Na przednówku zjadano także kasztany oraz inne dary lasu, w tym korę. Co jedli nasi przodkowie podczas świąt? Przede wszystkim należy dokonać podziału słowiańskich rytuałów na domowe i solenne, czyli publiczne. Warto wspomnieć, że domowe były odprawiane w kręgu rodzinnym i wiązały się z kultem bóstwa domowego. Kult domowy opierał się najstarszej na świecie zasadzie: coś za coś. Jeśli wydarzyło się coś szczęśliwego, domowemu bóstwu składano ofiarę z pożywienia. Najstarsza gospodyni musiała zabić czarną kurę w pobliżu znajdującego się w domu paleniska. Krew ptaka musiała spłynąć do dołka przy palenisku, a kawałki zwierzęcia, wraz z chlebem i miodem, zanoszono na poddasze domu. Taka ofiara nazywała się stopaanova gozba (gozva – jadło). Jednym z wielu bóstw domowych były bełty. Złośliwe stworzenia, napadały na mężczyzn, upijały, gubiły im drogę do domu, czasami zaganiały do łoża sąsiadki lub wrzucały w krzaki i usypiały na całą noc. Aby je obłaskawić należało przygotować miskę strawy i zostawić ją w kącie domostwa. Bełt, często pod postacią kota, przychodził i spożywał ofiarę. Jeśli tak się stało można było bezpiecznie udać się na spotkanie ze znajomymi, nie powinno być problemów z powrotem do domu. Drugim rodzajem potraw kultowych były te związane z publicznymi obchodami, którym towarzyszyła również odpowiednia liturgia. Dawni Słowianie najczęściej składali w ofierze jagnię lub woła, jak potwierdza Prokop z Cezarei. Bogów obdarowywano również nabiałem, miodem, rybami lub ciastami w kształcie przypominającymi mosty, studnie lub inne budowle. Nasi przodkowie mieli bardzo praktyczne podejście do rzeczywistości. Większość ofiar zjadano od razu, jeszcze w trakcie trwania obrzędu. Z wykopalisk wiemy, że w Nowogrodzie podczas ofiary zjedzono tura lub byka. Saxo Grammaticus po swoim pobycie w Arkonie stwierdził, że był uczestnikiem „uroczystych uczt pod pozorem kultu”. Ta tradycja przetrwała okres pogański i później była znana jako „Boże obiaty”. Jakie produkty i potrawy najczęściej pojawiały się na świątecznych stołach naszych przodków? Słowiańskie rarytasy: Pierwszym z produktów, który pojawiał się na stołach naszych przodków, jest z pewnością kołacz. Jest to rodzaj obrzędowego pieczywa, podawanego podczas wielu świąt i ważnych wydarzeń w życiu człowieka, jak choćby swaćby (słowiańskiego wesela). Kołacz wypiekano go z mąki pszennej lub żytniej, a jego nazwa pochodzi prawdopodobnie od kolistego kształtu pieczywa. Odkryte przez badaczy figury i posągi słowiańskich bogów świadczą o tym jak ważne było pożywienie w obrzędach kultowych naszych przodków. Dla przykładu: posąg z Powiercia pod Kołem trzyma w rękach kulisty przedmiot, który interpretuje się właśnie jako kołacz. Aleksander Gieysztor widzi w tzw. „kamiennych babach”, wyobrażeniach opiekuńczych bóstw z kręgu perunowego, kobiety trzymające w rękach kołacze. Saxo Grammaticus z kolei tak opisuje kołacz podczas praktyk religijnych w Arkonie na wyspie Rugii, gdzie znajdowała się świątynia Świętowita: Przynoszono także w ofierze kołacz, przyprawiony miodem, okrągłego kształtu a takiej wielkości, że dorównywał prawie wysokości człowieka. Stawiając go pomiędzy sobą a ludem, zwykł się pytać kapłan czy Rugianie go widzą. Gdy ci odpowiadali, że go widzą, wypowiadał życzenie, aby za rok nie mogli go zobaczyć. Tym życzeniem obejmował on nie tylko swoją lub ludu przyszłość, lecz pomyślny urodzaj w przyszłości w ogóle. Jeśli mowa o dawnych Słowianiach nie można zapomnieć o miodzie pitnym. Nasi przodkowie, jak to się potocznie mówi, za kołnierz nie wylewali. Świadectwo Ibn Jakuba z Rusi mówi np. o tym, że podczas śwaćby Słowianie pili miód z wiader. Sycony miód był święty. Używano go podczas uroczystości i świąt, zapewne również podczas Szczodrych Godów. Przypisywano mu, całkiem słusznie, właściwości lecznicze. Często składano z niego ofiarę bogom, a w Arkonie przepowiadano przyszłość sprawdzając zawartość rogu Swiętowita, w którym znajdował się właśnie miód. Priskos z Panionu tak pisał o miodzie: Dostarczono nam… zamiast wina czegoś, co tam na miejscu nazywa się medos. Językoznawcy twierdzą, że poza słowem „strawa”, miód to najstarszy słowiański wyraz zachowany na piśmie. Św. Otton twierdził, że Polanie nie dbali o wino, mając w piwie i miodzie tak wyborne napoje. Gall Anonim opsiując Polskę nazywał ją krainą obfitującą w miód, gdzie las miodopłynny… Miód, podobnie jak kołacz, przetrwał okres pogański i pozostał w naszej tradycji do dziś.

XIĄŻKI POLSKIE

USTAWA RZĄDOWA – PRAWO UCHWALONE DNIA 3. MAIA, ROKU 1791 ; Drukarnia Uprzywileiowana M. Grolla Kxięgarza Nadwornego J.K.Md. ; 1791

ZE STAROPOLSKICH ANEGDOT I PRZYPOWIEŚCI Aleksander Bruckner ; 1896

PSAŁTERZE POLSKIE DO POŁOWY XVI WIEKU Aleksander Bruckner ; 1902

WAWEL PRZEDDZIEJOWY. WYWODY NA TLE POLSKIEJ KULTURY POGAŃSKIEJ  Jan Zubrzycki-Sas ; 1918

MIR – SŁAWA ZNAK KRZYŻOWY Jan Zubrzycki-Sas ; 1922

STYL POLSKI STYL NARODOWY Jan Zubrzycki-Sas ; 1922

ŚREDNIOWIECZNA PROZA POLSKA Aleksander Bruckner ; 1923

ARCYDZIEŁA WITA STWOSZA ZARAZEM TWÓRCZOŚĆ ICH POLSKA  Jan Zubrzycki-Sas ; 1924

WIT STWOSZ W NORYMBERDZE – DOPEŁNIENIE ARCYDZIEŁA WITA STWOSZA  Jan Zubrzycki-Sas ; 1924

SŁAWA  Jan Karol Zubrzycki-Sas ; 1924

BOGOZNAWSTWO SŁAWJAN – DZWON WOLNOŚCI Jan Zubrzycki-Sas ; 1925

STAROŻYTNOŚCI SŁOWIAŃSKIE Aleksander Bruckner ; 1926

SŁOWNIK ETYMOLOGICZNY JĘZYKA POLSKIEGO Aleksander Bruckner ; 1927

MISTRZ TWARDOWSKI BIAŁOKSIĘŻNIK POLSKI. PRAWDA Z PODAŃ  Jan Zubrzycki-Sas ; 1928

RÓŻANIEC WSPOMNIEŃ RODZINNYCH Jan Zubrzycki-Sas ; 1930

POCHODZENIE CHRZEŚCIJAŃSTWA Archibald Robertson ; Wydawnictwo Książka i Wiedza ; 1961

BAŚNIE POLSKIE Tomasz Jodełka-Burzecki (wybór i opracowanie) ; Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza ; 1974

NA WSZYSTKO JEST PRZYSŁOWIE Stanisław Świrko ; Wydawnictwo Poznańskie ; 1975

KSIĘGA TYSIĄCA I JEDNEJ NOCY – WYBÓR Władysław Kubiak (wybór i wstępem opatrzył) ; Państwowy Instytut Wydawniczy ; 1976

PRADZIEJE I LEGENDY INDII Eugeniusz Sluszkiewicz ; Wydawnictwo Iskry ; 1980

BHAGAVAD-GITA – TAKA JAKĄ JEST ; Wydawnictwo The Bhaktivedenta Book Trust ; 1986

SŁOWNIK ETYMOLOGICZNY JĘZYKA POLSKIEGO Aleksander Bruckner ; Wydawnictwo Wiedza Powszechna ; 1989 [przedruk z 1927]

KONSTYTUCJA 3 MAJA – KRONIKA DNI KWIETNIOWYCH I MAJOWYCH W ROKU 1791 Kazimierz Bartosiewicz ; Wydawnictwo Epoka ; 1989 [przedruk z 1906 Biblioteka Dzieł Wyborowych]

GEOGRAFIA HISTORYCZNA ZIEM DAWNEJ POLSKI Zygmunt Gloger ; Wydawnictwo Wiedza Powszechna ; 1991 [przedruk z 1903]

STARA BAŚN – POWIEŚĆ Z IX WIEKU Józef Ignacy Kraszewski ; Wydawnictwo Świat Książki ; 1996

KSIĘGA POPIOŁÓW: PRAWDA KURHANÓW W IMIĘ SMOKA OJCA ILELI ELI LAMA I MATKI ZIEMI Tomasz Markuszewski (pseud. t’Leledrag T. S. Marski); Zgorzelec ; 2000

KSIĘGA PRZYSŁÓW POLSKICH Danuta i Włodzimierz Masłowscy ; Wydawnictwo Antyk ; 2000

WELEMIR – DUCH ŚWIATA, SYN CZASU, WŁADCA UPIORÓW: LEGENDY KRÓLESTWA ZMARŁYCH Tomasz Markuszewski (pseud. t’Leledrag T. S. Marski); Zgorzelec ; 2002

KATECHIZM KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO ; Wydawnictwo Pallottinum ; 2002

TAJEMNICE KABAŁY Marc-Alain Ouaknin ; Wydawnictwo Cyklady ; 2006

ARCHEOLOGIA NA WYRYWKI Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2007

POLSKA PIASTÓW Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2007

POLSKA JAGIELLONÓW Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2007

RZECZPOSPOLITA OBOJGA NARODÓW – SREBRNY WIEK Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2007

RZECZPOSPOLITA OBOJGA NARODÓW – CALAMITATIS REGNUM Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2007

RZECZPOSPOLITA OBOJGA NARODÓW – DZIEJE AGONII Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2007

SŁOWIAŃSKI RODOWÓD Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2008

TRZEJ KRONIKARZE Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2008

ROZWAŻANIA O WOJNIE DOMOWEJ Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2008

OSTATNIA Z RODU Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2009

TYLKO O HISTORII Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2009

ŚLADY POTYCZEK Paweł Jasienica ; Wydawnictwo Pruszyński i S-ka ; 2009

KRÓLOWIE POLSCY W OBRAZACH I PIEŚNIACH Seweryna Duchińska ; Wydawnictwo d’Agostini ; 2012 [przedruk z 1893 Biblioteka Narodowa]

MALOWNICZY OPIS POLSKI CZYLI GEOGRAFIA OJCZYSTEGO KRAJU Z MAPKĄ I LICZNEMI RYCINAMI Józef Chociszewski ; Wydawnictwo d’Agostini ; 2012 [przedruk z 1890 Biblioteka Narodowa]

KSIĘGA TURA. MITOLOGIA SŁOWIAN. CZĘŚĆ I Czesław Białczyński ; Wydawnictwo Słowiańskie Słowo ; 2013

KSIĘGA RUTY. MITOLOGIA SŁOWIAN. CZĘŚĆ II Czesław Białczyński ; Wydawnictwo Słowiańskie Słowo ; 2014

PISMO ŚWIĘTE – STAREGO I NOWEGO TESTAMENTU – BIBLIA TYSIĄCLECIA ; Wydawnictwo Pallottinum ; 2014

STWORZE I ZDUSZE CZYLI STAROSŁOWIAŃSKIE BOGINKI I DEMONY. Czesław Białczyński ; Wydawnictwo Słowiańskie Słowo ; 2014

TAJEMNICA POCZĄTKÓW POLSKI – FASCYNUJĄCA HISTORIA LUDU WENETÓW Marek Gędel ; Wydawnictwo Bellona ; 2014

MAHABHARATA ; Wydawnictwo Purana ; 2014

ZA DZIEWIĄTĄ FALĄ – KSIĘGA LEGEND IRLANDZKICH Marie Heaney ; Wydawnictwo Znak ; 2014

SŁOWIANIE POŁABSCY. DZIEJE ZAGŁADY Robert F. Barkowski ; Wydawnictwo Bellona ; 2015

SŁOWIAŃSCY KRÓLOWIE LECHII. POLSKA STAROŻYTNA Janusz Bieszk ; Wydawnictwo Bellona ; 2015

POLSKIE RUNY PRZEMÓWIŁY Winicjusz Kossakowski ; Wydawnictwo Słowiańskie Słowo ; 2015

CHRZEŚCIJAŃSCY KRÓLOWIE LECHII. POLSKA ŚREDNIOWIECZNA Janusz Bieszk ; Wydawnictwo Bellona ; 2016

DRZEWO – MITY SŁOWIAŃSKIE I INNE OPOWIEŚCI Łukasz Wierzbicki ; Wydawnictwo Pogotowie Kazikowe ; 2016

KSIĘGA WELESA ; Wydawnictwo Triglav ; 2016 

MIESZKO PIERWSZY. CHRZEST I POCZĄTEK POLSKI Jerzy Strzelczyk ; Wydawnictwo Poznańskie ; 2017

BOHATEROWIE SŁOWIAN POŁABSKICH Jerzy Strzelczyk ; Wydawnictwo Poznańskie ; 2017

POCZET WŁADCÓW SŁOWIAŃSKICH 631-1168 Robert F. Barkowski ; Wydawnictwo Bellona ; 2017

KRÓLOWIE LECHII I LECHICI W DZIEJACH Janusz Bieszk ; Wydawnictwo Bellona ; 2017

RODOWÓD SŁOWIAN Tomasz Kosiński ; Wydawnictwo Bellona ; 2017

PROKOSZ – KRONIKA SŁOWIAŃSKO-SARMACKA ; Wydawnictwo d’Agostini ; 2017

MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA Jakub Bobrowski i Mateusz Wrona ; Wydawnictwo Bosz ; 2017

SŁOWIAŃSKIE DZIEJE Bogusław Andrzej Dębek ; Wydawnictwo Bellona ; 2018

SŁOWIAŃSKIE SKARBY Tomasz Kosiński ; Wydawnictwo Bellona ; 2018

MITOLOGIA SŁOWIAN Aleksander Gieysztor ; Wydawnictwo Bellona ; 2018BITWY SŁOWIAN Robert F. Barkowski ; Wydawnictwo Bellona ; 2018

WANDALOWIE CZYLI POLACY Paweł Szydłowski ; Wydawnictwo Bellona ; 2018

RELIGIE DAWNYCH SŁOWIAN Dariusz Andrzej Sikorski ; Wydawnictwo Poznańskie ; 2018

MITOLOGIA SŁOWIAN Aleksander Gieysztor ; Wydawnictwo Bellona ; 2018

GODY

1 MARZEC – JASKÓŁKA początek wzywania wiosny wiosenne nawoływania (modły do Wesny) przywoływanie ptaków do powrotu przewidywanie pogody na nowy rok (god) zostawianie na ziemi symboli słonecznych (solarnych) w celu przyciągnięcia słońca obserwowanie Jaskółki nadal jest mocno zakorzenione, a szczególnie u ludzi żyjących na wsi nisko latająca Jaskółka oznacza zbliżający się deszcz gniazdo Jaskółki w domostwie zapewnia dobrobyt „Jedna Jaskółka Wiosny nie czyni” NIE JEDNA ALE WIELE JASKÓŁEK NA NIEBIE BYŁY ZNAKIEM, ŻE WIOSNA PRZYSZŁA NA DOBRE

9 MARZEC – WIOSENNA (Nowy Rok, Szczodry Wieczór, Wiosenne Święto Matki Ziemi) oczekiwanie nadejścia Wiosny prośby o urodzaj przewidywanie pogody na lato (ładna pogoda oznacza ciepłe lato, śnieg – urodzaj, ciepły wiatr – lato mokre, a wiatr północny – lato chłodne)

13-20 MARZEC – JARE GODY (Wielki Tydzień Jarowita) śpiewanie pieśni pochwalnych

16 MARZEC – WIERZBICA (Pasieka Wiosenna) poświęcenie wierzby (pradrzewa Wszechświata) chłostanie gałązką wierzby uważane jest za sposób życzenia zdrowia poświęcanie pasiek o zdrowie i miododajność pszczół

17/18 MARZEC – DADŹBÓG WIOSENNY wiosenne zrównanie dnia z nocą modły do Dadźboga korowody dziewcząt

20 MARZEC – NAVII GOD (Nawski Wielki Dzień) na Ziemię schodzą Nawie (dusze zmarłych) przed wschodem słońca ludzie kąpią się w rzekach, oblewają się wodą, co daje im moc i zdrowie

WIESNA NIEDZIELA (Pierwszy Dzień Wiosny) pierwsza Niedziela po wiosennym zrównaniu dnia z nocą przebudzenie się przyrody narodziny nowego cyklu życia topienie Marzanny malowanie jajek (symbolu odradzania się życia) modły do Dadźboga

WIESNA PONIEDZIELA (Drugi Dzień Wiosny) pierwszy Poniedziałek po Wielkim Dniu chłopcy chodząc od chaty do chaty, oblewają wodą dziewczęta a te z kolei obdarowują ich pisankami

25 MARZEC – WESNA (Wiosna) rozpalanie i skakanie przez ogniska dla oczyszczenia ciała i duszy wrzucanie chleba ofiarnego do rzek

26 MARZEC – PERUNICA święcenie ziarna początek zasiewów oczekiwanie na pierwszą wiosenną burzę

11 KWIECIEŃ – WODNIK WIOSENNY składanie ofiar Wodnikom, by nie zatapiały ludzkich siedzib

15 KWIECIEŃ – JAROWIT tańce, pieśni i zabawa tarzanie się po ziemi święto mężczyzn składanie ofiar z kogutów palenie ognisk i spryskiwanie ich piwem w obrzędach nie mogą brać udziału kobiety

22 KWIECIEŃ – WIELKA MOKOSZ dziewczęta modlą się do Mokosz i składają jej ofiary z białych kogutów dorosłe niewiasty śpiewają pieśni, tańczą i urządzają korowody

30 KWIECIEŃ – WELES składanie ofiar Welesowi wypędzanie bydła na pastwiska

1 MAJ – MAJÓWKA w ziemię wkopuje się zielone drzewko, które dekorowane jest wstążkami Wesnę przedstawia młoda dziewczyna, na której skroni umieszcza się zielony wieniec strój dziewczyn przybiera się gałązkami bzu śpiewa się piosenki (wiośnianki) i tańczy wokół drzewka zabawa w zielone, która polega na tym, że dziewczyna i chłopak umawiają się, że będą przez cały maj nosić coś zielonego inaczej muszą dać całus

2-11 MAJ – RUSAŁKA (Rusalia) kobiety zawieszają na przybrzeżnych drzewach kawałki płótna dla Rusałek dziewczęta wiją dla nich wianki, a następnie wrzucają je do wody

11 MAJ – ZIELNA zbiory ziół leczniczych spożywanie posiłków w lasach i na polach plecenie wieńców i ozdabianie zielenią chat

15 CZERWIEC – ŚWIĘTOWIT LETNI proszenie Świętowita o obfite plony

20/21 CZERWIEC – NOC KUPAŁY (SłońcaKres, Sobótka ∼ Noc świętego Jana) pierwszy dzień lata święto obchodzone ku czci ognia, poświęcone Dadźbogowi zabawy w lasach i nad rzekami, skakanie przez ogień, puszczanie wianków na wodę, poszukiwanie kwiatu paproci łączenie się w pary, szczęśliwy czas poczynania dzieci Noc Kupały/Sobótkę chrześcijanie obchodzą jako Noc świętego Jana

29 CZERWIEC – WODNIK LETNI składanie ofiar Wodnikom z pierwszej złowionej ryby, zebranego tytoniu i piwa

30 CZERWIEC – POGRZEB JAROWITA spalenie kukły Jarowita, który jako bóg wiosny i miłości wszystko już posiał i zapłodnił

1 LIPIEC – DADŹBÓG LETNI modły do Dadźboga (boga kowalstwa) początek sianokosów

4/5 LIPIEC – CHORUS (Letnie Święto Księżyca) modły do Chorsa (boga miesiąca – księżyca)

20-27 LIPIEC – PERUN (Wielki Tydzień Peruna) modły do Peruna w dębowych gajach składanie ofiar z wieprzowiny, wołowiny i kogutów

22 LIPIEC – PERUNICA LETNIA czczenie kobiecego wcielenia Peruna – Błyskawicy tego dnia nie można pracować w polu, by nie ściągać na siebie gniewu Błyskawicy

6 SIERPIEŃ – SPAS LETNI święcenie i spożywanie jabłek, gruszek i innych darów sadu

16 SIERPIEŃ – LECHNA (Leszna) oddawanie czci Lechowi składanie ofiary z chleba na polanach i w lasach proszono by duch Lecha (leśny) nie wodził ludzi po bezdrożach i nie plątał im leśnych ścieżek

19 SIERPIEŃ – STRZYBÓG LETNI modły do Strzyboga obserwowanie wiatrów i przewidywanie pogody z ich kierunków

4 WRZESIEŃ – PERUNICA JESIENNA ostatnie święto na cześć Błyskawicy i Piorunu (gromu), które na zimę zasypiają palenie ognisk z gałęzi tarniny odczynianie pożaru

8-9 WRZESIEŃ – RODZANICA modły kobiet o dobry połóg, zdrowie niemowląt i całej rodziny początek babiego lata

20 WRZESIEŃ – STRZYBÓG JESIENNY modły do Strzyboga o dobrą pogodę prognozowanie pogody na jesień z kierunków wiatrów

23 WRZESIEŃ – PLON pierwszy dzień jesieni święto plonów, poświęcone tegorocznym zbiorom dziękowanie za plony i proszenie o jeszcze lepsze w przyszłym roku

24 WRZESIEŃ – DOMOWIKA I OWINNIKA składanie ofiar z koguta, miseczek owsianki, by opiekowały się domem i obejściem, strzegły zwierząt i składowanego w budynkach gospodarczych ziarna

26 WRZESIEŃ – ŚWIĘTOWIT JESIENNY święto urodzaju modły do Świętowita składanie ofiar wróżby z lanego wosku o nadchodzącej zimie

27 WRZESIEŃ – PASIEKA święto pszczelarzy

1 PAŹDZIERNIK – JESIENNA (Jesienne Święto Matki Ziemi) początek jesienno-zimowych robót okres wyprawiania wesel modły młodych dziewcząt o szczęśliwe zamążpójście

25 PAŹDZIERNIK – DZIADY dzień wspominania przodków duchy przodków odwiedzając rodzinne domy, zostają ugoszczone gorącym posiłkiem (stypą) tradycja głosi, że przy stole nie może zabraknąć miejsca dla żadnego z przodków

31 PAŹDZIERNIK – MOKOSZ kobiety oddają cześć Mokosz, której ofiarują przędziwo i płótno, a następnego dnia rozpoczynają wielkie roboty – szycie i tkanie

8 LISTOPAD – TURY święto myśliwych początek sezonu polowań łowcy składają ofiary i wznoszą modły o dobre polowania

24 LISTOPAD – ZŁOTA BABA dziewczęta wróżą sobie przyszły los chłopcy wróżą jaką kto będzie miał żonę ciężarne kobiety modlą się o lekki połóg

30 LISTOPAD – GODUNICA (∼ Andrzejki) panny wróżą, które pierwsze wyjdą za mąż młodzieńcy starają się o ręce niewiast, a odmową jest podanie gęsi w czarnej polewie lub przywiązanie worka grochowin do bryczki Godunicę chrześcijaństwo przejęło i kultywuje jako Andrzejki

6 GRUDZIEŃ – SPAS ZIMOWY (Mikuła ∼ Mikołajki) dzień nadejścia zimy Mikułę chrześcijaństwo przejęło i kultywuje jako Mikołajki

21-23 GRUDZIEŃ – SZCZODRE GODY (Zimowe StanieSłońca) czczenie Swarożyca uroczyste spożywanie świętej wieczerzy przewidywanie pogody na kolejne miesiące nowego roku odpowiadające kolejnym dniom, zaczynając od 13 grudnia

23 GRUDZIEŃ – ROD modły ku czci Roda wypiekanie ciast, warzenie piwa i miodu

24 GRUDZIEŃ – KOLADA (∼ Wigilia, Kolędowanie) wszystko co zostało upieczone i uwarzone dzień wcześniej jest spożywane na wielkiej plemiennej wieczerzy wieczerza składa się z dziewięciu potraw podczas posiłku, śpiewa się pieśni po wieczerzy następują wróżby Koladę chrześcijaństwo przejęło i kultywuje jako Wigilię Bożego Narodzenia, a pieśni zwane są dzisiaj kolędami

2 LUTY – GROMNICA zima spotyka się z wiosną śpiewanie pieśni zamawianie ciepła modły do słońca czczenie wszystkich bogów

9-15 LUTY – WELES czczenie Welesa wywracanie kożuchów futrem na wierzch Żercy Welesa chodzą po wioskach, zaglądają do gospodarstw i wygłaszają zaklęcia mające zapewnić zdrowie zwierząt hodowlanych

21 LUTY – STRZYBÓG WIOSENNY odprawianie modłów do Strzyboga (boga wiatrów) przewidywanie pogody na wiosnę i lato

26 LUTY – NOWOLECIE rytualne zakończenie odchodzącego starego roku

SŁOWANIKA

SWAR SMYSŁU

PRZEDE WSZYSTKIEM

Przede wszystkiem nie było innych Panów na Niebie prócz Lachmu i Lachamu, ani znaków słów ich Pana. Słowa, puste i głuche, zanurzone głęboko w ciemności wody, słyszane były tylko dla Lachmu i Lachamu, którzy unosili się nad wodą. Kiedy nad powierzchnią wód, Lachmu i Lachamu urodził się syn Lech, usłyszeli: „Oto Ja jestem Pan i przyjdę po niego”. Wtedy Lachmu i Lachamu oddali syna Lacha z ich domu Panu, jako znak Jego słów na ziemi. Pan przy wieczerzy z Lechem, znak światła dał dniu a znak ciemności dał nocy, by po niej nastała jutrzenka dnia pierwszego. Pan rzekł: „Dam Lachom, ziemię wśród rzek a rzek będzie u u nich całe mnóstwo tak by ziemi między rzekami nie zabrakło”. Lachmu i Lachamu stworzyli zatem szczelinę w wodzie, która je rozdzieliła na dwoje, jedne wody zeszły na ziemie, a drugie zostały w niebie. Lachmu i Lachamu uznali znaki Pana na niebie, nastał wieczór i poranek dnia drugiego. Lachmu i Lachamu rozdzielili wszech wody na morza a gdy Pan ujrzał morza dał im dobry znak. I Pan sprawił, że wody zostały sprowadzone z nieba w jedno miejsce, by kraniec ziemi z ziemi powstałej po oddzieleniu się ukazał. I Pan sprawił, że ta  ziemia, stała się rośliną nasienia owocu z owocu obfitą, jak owoc z owocu, z którego wypływa nasiono nasienia. I ziemia wydała owoc ziemi, przedzielonej morzami, ziemiami i górami, i pierwsze drzewo, które ujrzał Lech z domu Pana. To było wieczorem trzeciego dnia. A Pan baczył by rozpostarcie się niebios w niebie, między dniami dni i nocami nocy trwało, bo tam czekać na nich będzie latami, dniami i nocami. Znakiem Pan Nieba była ziemia. Znakami Lachmu i Lachamu były dwa wielkie ciała na niebie, wielkie słońce na dzień i mały księżyc na noc oraz gwiazdy. Tak dzień dla dnia i noc dla nocy, grobem dla światłości i ciemności, stało się świterzenie Lachmu i Lachamu jako znaki podzielenia Pana. Pan Nieba nieruszony pozostał a Lachmu i Lachamu nadał poruszone gwiazdy by oświecały ziemię.

LECH

Lech spoczywał w dole, na ziemi, wieczorami i porankami, dni cztery, obdarowan przez Lachmu i Lachamu. Tedy do ziemi, wedle słów Pana, woda żywia popłynęła strumieniem by ciała żywia rozproszyły się po ziemi, przede rozpostarciem się niebios w niebie. I szerzej otworzył Pan wielką szczelinę by wszystkie ciała żywia ku morzom ziemi się garnęły, a skrzydła Pana unosiły Lecha by ten baczył na jego dzieło. Lachmu i Lachamu słowa Pana usłyszeli: „Rozradzajcie i rozmnażajcie się, doły niechaj napełnią się wodą by wszystko rozmnażało się w ziemi”. Lachmu i Lachamu widzieli znaki Pana w górze nieba i w dole ziemi gdzie woda się wypełniała, wieczorem i do poranka dnia piątego. Lachmu i Lachamu usłyszeli głos Pana: „Ciała żywia zeszły na ziemię, z prawem do niej i dziecięciami a żywia pełno na ziemi już było. Pan ożywiał całą po prawej i lewej ziemię a dzikie stworzenia naznaczył, ale ujrzał że są dobre. I rzekli Lachmu i Lachamu do Pana: „Uczyńmy z człowieka parę podobnych do obrazu naszego syna Lecha, podobnych do naszego obrazu, wypełnijmy wszelkim stworzeniem niebo i ziemię a w ziemi wszystko co urośnie niech przemija na niej. I Lachmu i Lachamu stworzyli na obraz syna parę ludzi i na obraz Pana, a widząc ich, naznaczyli im: „Usłyszycie Pana, a i zobaczycie go”. A Pan posłał wszelkim stworzeniom by służyły im a do nich rzekł: „Bądźcie płodni, napełniajcie ziemię, dbajcie o nią, o żywię wodną i niebiosą, i po wszystkiej żywiej ziemi rozmnażajcie się”. Pan do Lachmu i Lachamu rzekł: ”Teraz daję wam wszystkie nasienia nasień, które płyną po całej ziemi, i wszystek drzewia, na których wyryte słowa słów będą pożywią Waszego umysłu”. „I wszystkie wody ziemi, i wszystkie gałęzie niebios, i wszystek, co na ziemi, żywią na całej drodze morzej będą”. Lachmu i Lachamu wiedzieli, że Pan wszystek co ustanowił wieczorem i porankiem do dnia szóstego było żywią dobrą dla niebios, ziemi i całej pary człowieka potomstwa. Pan ukończył przede siódmym dniem swoją pracę i spoczął po całej swojej pracy, którą wykonał. Wtedy Pan posłał i uświęcił dzień siódmy, albowiem wtedy zamieszkały wszystkie rzemia i żywia, które stworzył

SWAR SŁOWA

  1. Ochoczo słów tworzeniem zajął się starodawny Polski ród co.
  2. Podarował je niemym i nauczał ich, dlategóż po wsze czasy sławne ich znaczenie jest.
  3. Wojan najpierwszy był dziejów Polskich Słowian pisarzem.
  4. Ale przed Wojanem wielu było skrybów i rytów, ale imion ich nie pamiętamy.
  5. Pewne jest, że runy na kamieniach wyryte co potop przetrwały, dziełem ich były.
  6. W runach, skrobach i piśmie słowa zachowały sławę Polskich Słowian.
  7. Wagą jest zatem wyjaśnienie imion niektórych słów użytych dla określenia ich poprawnej nazwy.
  8. Zacząć wystarczyć by było, że od kolendy w kalendę przeinaczoną kalendarzem oznaczyć dzieje nasze.
  9. Czas Świata, biegnie nieprzerwanie od dnia zakończenia wojny bogów z ludźmi.
  10. Po zakończeniu tej wojny, ufundowano i zbudowano Świątynię Światła Świata.
  11. By nie być zagubionym w rachubie czasu wyjaśnieniem jest różnica lat z obecnym kalendarzem, która wynosi okole 5500 lat, które należałoby dodać do daty chrześcijańskiej obecnej nowej ery.
  12. Przykładnie rok 2018 naszej ery to rok 7518 czasu Świata, czyli suma lat 5500 i 2018.
  13. Lata wsteczne, to te rachowane wcześniej, przed rokiem uznanym za zero według nowej ery.
  14. Przykładnie rok 1000 przed naszą erą to rok 4500 czasu Świata.
  15. Lata mastępne, to te rachowane do przodu, po roku uznanym za zero według nowej ery.
  16. Przykładnie rok 1000 naszej ery to rok 6500 czasu Świata.
  17. Więcej o kolendach zapisano dalej.

SWAR ASTURIA

Nie pamiętała jak długo leżała. W nodze czuła ból, a skórę pokrywała skorupa zaschiętej krwi. Nie mogę jeszcze otwierać oczu! Pomyślała. Czuła w nich pieczenie. Muszę jeszcze wytrzymać. Biegłam po schodach, upadłam ale co zobaczę kiedy otworzę oczy? Proszę niech te schody nadal tam będą! Proszę wczoraj był świat i bardzo pragnę zobaczyć go znowu. Greka wróciła myślami do dzieciństwa. Bardzo dobrze pamiętała wieczór kiedy skończyłą osiem lat i mogła pierwszy raz udać się do komnaty swojej mamy. Do tego spotkania wyobrażała sobie tylko jak ona wygląda, jakie ma oczy, czy ma długie włosy, jaki ma głos… Ale najbardziej bała się zapytać mamę o to czym siostry straszyły każdej nocy… – Mamo – zawołała, chciała jak najszybciej przytulić się do kobiety siedzącej przy oknie. – Zostań tam gdzie stoisz – usłyszała w odpowiedzi – O czym chcesz ze mną rozmawiać? I w jednej chwili wszystko co chciała wtedy zrobić stało się nie ważne. A Greka chciała się po prostu przytulić do swojej mamy. Zapomniała co mówiła Wieszczka przed tym spotkaniem, że jej mama ma wielką władzę, dlatego nie może zbyt wiele czasu poświęcać swoim dzieciom. Na pewno bardzo by tego chciała, ale nie może i ona, Greka musi to zrozumieć i nie oczekiwać zbyt wiele od tego spotkania. – Greko, o czym chcesz ze mną porozmawiać? – głos brzmiał już stanowczo. – Mamo, chcę cię spytać o jedną tylko rzecz. Od bardzo dawna, co noc słyszę wycie dobiegające z północnej wieży… Nie mogę spać… Moje siostry straszą mnie, że uwięziony jest tam potwór, który przyjdzie po mnie kiedy będą niegrzeczna.… – Greka rozpłakała się. – Ha ha ha! Greko to tylko wilki, które co noc wyją. Nie masz się czym martwić. – Mamo – głos Greko drżał – Moje siostry mówią, że wilków nikt od dawna nie widział w naszych stonach. To na pewno nie są wilki. – Kochana Greko – słodki głos wypełniał komnatę – Oczywiście, że to są wilki, a twoje siostry okłamują cię. Ale nie martw się one nic ci nie mogą zrobić, bo nasz zamek otaczają wysokie mury. – Ale to wycie dobiega z wieży a nie zza murów… Przed zaśniećiem słyszę wycie w Północnej wieży. – To są wilki! – głos znowu stał się stanowczy – Jest coś jeszcze godne mojej uwagi? – Chyba nie. – Zatem spotkanie skończone, możesz odejść. Greko bardzo dobrze zapamiętała tamto pierwsze spotkanie z mamą. Teraz kiedy była już dorosła, miała 12 lat i leżała ogłuszona na schodach, dobrze wiedziała, że to nie byly wilki!

Kurwy i Kurewki od zawsze były kobietami, do których przychodzili spragnieni miłości i słuchania mężowie oraz żony różnej maści. Od królów, królewien po parobków. Ilu opowieści musiały się one osłuchać by spokojnie zasnąć? Ile te Kurwy i Kurewki musiały wycierpieć, spełniając różne życzenia i słuchając ich opowiedzi (prawie jak na spowiedzi). Ale Kurwy i Kurewki w ten sposób zdobywały wiedzę, która była bezcenna, bo mogły ją wykorzystać przeciwko swoim spowiednikom! Kurwy (wyższe) i Kurewki (niższe) nie dzieliły się według według umiejętności zaspokojenia seksualnego ale wedłud ilości posiadanej wiedzy. Kolejno Kurwy i Kurewki dzieliły się na Naczelne i Podległe. Do najbardziej znanych Kurw zaliczały się Asturia-naczelna oraz podległe Awsturia, Wysturia i Wsturia. Do Kurewek zaliczały się Astusia-naczelna oraz podległe Awstasia, Wystusia i Wstasia. Inną rodzinę kurewek stanowiły Kurwystanki od niezależnego stanu jak: Kurwiszony, Kurwiszmanki, Kurwijanki i znane wszędzie z posiadłych specjalnych umiejętności jak Rusanki, Lizanki, Permanki, Oranki i Cynki. Od Asturii zaczyna się opowieść, bo jej historia była przez tysiące lat zapomniana. Asturia żyła samotnie bo męża nie chciała. Żyła w lesie bo zwierzętom i roślinom zaprzysięgła oddać swoje życie. Ale właśnie to życie upomniało się o nią i odebrało jej radość i szczęście. Od tamtej pory nie widać już było u niej uśmiechu. Czy nie żywiła urazy? Tak! To było jej przekleństwo! Asturia pragnęła wrócić do swojego lasu ale aby to się stało musiała wypełnić przekleństwo…

SWAR SARMACJA

  1. Od starodawna różnych imion narody, ziemie polskie zamieszkiwały.
  2. Od zawsza jeno były one polskie..
  3. Tako długa jest nasza historia, że wiele xięg o tymże powiada.
  4. Cokolwiek istorycy zamyślali to nie o różnych narodach dać miewali znaki pisane.
  5. Nierozumni czy nieznający tradycji i zwyczajów historycy zgodnie Polaków historię spisali.
  6. Wiele więcej dzieł można znaleźć, dalej tylko kilka oryginałów, znak w znak, wymienionych.
  7. O starodawnych Polakach pisali:
    • Pomponiusz Mela, za panowania Augusta i Tiberiusza historyk: Lib.I. de situ orbis Cap. 3. et. 4
    • Ptolomeus za Antonina Pius nazwanego: Geographiae Cap. V. pag. 51.
    • Plinius L.IV Hist: Natural: Cap. 24 et 13.
    • Philippus Cluverius L.III. German: antiq: Cap. 24, 44, 46 pag. 19 et sequ
    • Cornelius Tacitus, De moribus German: Cap. 11. et a Cap. 42 usque ad finem Libri.
    • Strabo L.VII. Geogr:.
    • Joannes Micrelius in Chronico Pomeran: L.I. per toium.
    • Aibertus Crantinus L.I. Vandaliae Cap. 6.
    • Stanislaus Sarnicki in Annalibus Polon.
    • Methodius Martir producens Epistolam ad Constantinum Imperatorem a Vandalis scriptam.
    • Fransiscns Irenicius Exegeseos Germaniae; L.I. Cap. 33.
    • Paulus Diasconus L.I. de gestis Longobardorum Cap. 33.
    • Hugo Grotiat in Hist. Goth et Vandal, pag. 574
    • Hugo Grotiat in Prolegom: ad eandem Hist. pag 75
    • Jordanes De rebus Gethicis Cap. 2 pag. 1055
    • Marcus Velserus in Tabula bibliotheca Peuthingerorum a se edita.
    • Procopius L.I. De bello Vandal: Cap. 3 pag. 153
    • Procopius L.IX. Hist. Goth, non longe a principio.
    • Joannes Archiepiscopus Gnesnensis
    • Mathaeus Episcopus Cracoviensis
    • Vincentium Kadłubkonem L.I. Chronic: Polonicorum.
    • Prokosius Benedictinus Monachus Lib. I Chronicon Slavo Sarmaticum.
    • Kagnimirus do Gora Comex L.I. Chronicon Polonorum.
    • Goranus L.I. Slavo-Lechitarum.
    • Nyczko, Płocki Kanonik, L.I. Chronicon Inclytae Masovitarum gentis.
    • Tomko z Mokrska, Wrocławski Biskup, L.I. Chronicon Slesitarum.
    • Janusius, Gnieźnieński Archidyakon. L.I. Chronicon gentis Poloniae.
    • Albinus Tit. VI. pag. 70 et sequ: idem Tic. VIII pag.54
    • Aemonius L.IV. de gest Francor: Cap. 9.
    • Aemonius in corpore Hist. Fran: pag.360. et sequ: idem, pag. 369.
    • Adamus Bremensis L.I. Historiae Eccles: Cap.10. et 63, et sequ
    • Helmoldus L.I. Chron. Slavici Cap. 2.
    • Henricus Bangertus in nolis ad Helmoldum L.I. de ortu et rebus gestis Polonorum.
    • Melchior Goldastus L.I. de rebus Bohemiae Cap. 9.
    • Bohuslaus Balbinus in Epitome rerum Bohem. L.I. Cap. 10, pag. 63 et sequ.
    • Joachimus Pastorius de originibus Sarmaticis.

SWAR ARIA

  1. Aria była pierwszą ziemią co wysechła po wodach Potopu.
  2. Ariowie zeszli z góry schronienia i osadowili się w Armecyji czyli dzisiejszej Armenii.

SWAR SARMACJA

  1. I żył Jawan, co z dalekich stron, z Armacyji pochodził.
  2. Tą Armacyję zapamiętał Jawan, co Armecyją lub Armenią dzisiaj się nazywa.
  3. Jawan miał córkę Hellisę I.
  4. Hellissa I swemu synu imię Sarmaty nadała.
  5. Sarmacja była pierwszem imieniem rodów co polskiemi, wieki później zwać się będą.
  6. Jako niektórzy rozumieli, że Sarmata ni od Assarmota syna Histry ni od Lektana lecz od Hellisy, córy Jawana, dalekim wnukiem Sema, a i prawnukiem Nowego (Noego) był i z Armacji pochodził.
  7. Po cóż i skiem starodawni Sarmaci wojować mieli skoroć potopowe ziemie mało ludów miały?
  8. Miast tego i prostą wiedzą albo wedą, zbawiali niemych a i literami przedkazywali im słowa słyszane i rozumne zapisywanemi być.
  9. Sarmata panował od roku 1800 do 1750 p.n.e.
  10. Od Sarmaty Polacy nazywani byli Sarmatami, a morze Bałtyckie, Sarmackim się zwało.
  11. Daleko późniejszymi czasy Romanie nazwali nas Sauromatami a Grecy Sauronami.
  12. Sarmaci jakoby zatem jaszczurce, dzikie oczy mieli i samymi wojnami się zabawiali?
  13. A przeto Sarmata znaczył swego męża jaszczurczym krechem pod okiem co miarkować miało, że ze starodawnej Armacyji pochodzi.
  14. Mało Romanie i Grecy z tego rozumieli, bo wojnami dla podboju tych ziem przeto to to oni się parali.
  15. Sarmacja już była a o Grekach czy Romanach nikt nie słyszał.
  16. Mniej, że Greków ród starodawnie zwał się Jawianami czyli Jowianami lub Jonami bo też od Jawiana pocodził.
  17. Ówcześni Grecy przeto potomkami Sarmatów (Sauromatów) się nazwali co nie było bez powodu.
  18. Sarmacja dzieliła się dwie częsci, europejską i azjatycką.
  19. Sarmacja Europejska rozciągniona była od lewa to jest rzeki Ren przez Wisłę do prawa czyli Hirkani, krainy Turanu (Turcji) i Khitanu (Chiny), od góry to jest oceanu Sarmackiego (Morza Bałtyckiego) i Białego (Morza Północnego) do dołu to jest gór wysokich Halp (Alpy), Garb (Karpaty) i Kałk (Kaukaz) sięgała.
  1. Sarmację Europejską od Azjatyckiej oddzielała rzeka Tanaim (Don) ale nie dzieliła.
  2. W azjatyckiej i europejskiej mieszkali bracia co żony a siostry mężów mieli po dwojakiej stronie rzeki,.
  3. Nic obu Sarmacji nie poróżniało a wiele wspólnego łączyło.
  4. Sarmata miał syna Kodana.
  5. Kodan panował w latach 1750-1729 p.n.e.
  6. Kodan założył Kodan – wielki gród od imienia swego a dzisiaj jako Gdańsk na świecie znany jest.
  7. Kodan z żoną Helissą II mieli syna Lecha.

SWAR LECHIA

  1. Przed tym na miejscu gdzie Kodan z Helissą II zamieszkali była Sarmacja.
  2. Byłe pustynie, po Potopie lasami narosły, rzekami się zapełniły i zwierzyną.
  3. Na takich zmieniach narodził się Lech, pierwszy władca narodu polskiego.
  4. Lech albo Lach według komentatora Kadłubka był synem Pana Kodana i braci miał dwóch Boha i Rusa.
  5. Gdy urośli bracia rozdzieliwszy się początek dali trzem rodom: Boh Bohemom to jest Czechom, Rus Rusom a Lech Lechom.
  6. Trojga narody początek zatem mają od jednej Helissy Sarmackiej.
  7. Lech I przybył do Gniezna, miasta nazwanego od Orlich Gniazd, które był znalazł na skałach i w drzewach.
  8. Lech osiadł w naszej krainie w czasach bliskich po potopie a jego potomkowie panowali aż do Scyta.
  9. Lech dał początek pierwszemu rzędowi monarchów polskich z różnym narodów i famillii panujących w dawnej Lechii aż do Popiela II Myszostrawego.
  10. Na pomniemanym miejscu stanąwszy, Lech założył fundamenta pierwego miasta czyli gniazda poczynającego się rodu.
  11. Od gniazd Orlich tam znalezionych nazwa Gniezno się wzięła co miasto on sam założył.
  12. Lech ojcem dobra był dla ludu, któren stał się sławny z wiedzy o rachowaniach, skrybowaniach, rycinkach, astronomiach, stworcach i o lechach to jest lekach na chore roby na co chorobali by mogli zdrowieć.
  13. Wówczas ku wschodowi po Wiśle do Rusi swoje granice Lech rozszerzał.
  14. Bo Lech z walecznych powstawszy Sarmatów, bez wystchnienia wojował z temi narodami, co skarby zbyć mu chciały.
  15. Naówczas do Lecha należały teraźniejsza Wielka i Mała Polska, Mazosz oraz Szląsko a reszta ziem jakoby i nie jego były choć być nimi chciały.
  16. Figura albo ułożenie tych ziem było takie jak figura nieba i ziemi w sferze.
  17. Na rycinach sfera ziemi to Ameryki czyli ielenie rogi, Azyja to rogaty Xiężyc, a Fryka to wyspa wody niedoszłej lub nieoblanej i Europa jako mać siędzącą.
  18. Ta mać była sercu i łukowi podobne – łukowi napiętemu, którego cięciwa obrócona była ku południowi i zachodowi zimowemu, sam łuk zaś zwrócony był ku północy i letniemu wschodowi.
  19. Summa Królestwa Polskiego najlepiej wydać by się mogła gdyby ją opisać każdemu z osobna władcy to jest monarchy co po Lechu porządkiem, waleczni i sławy godnie następowali.
  20. Krótkie zebranie byłoby takie, że od przybycia w roku 1729 p.n.e. Lecha I Wielkiego do ziem naszych Polskim zwanym Naród stoi już szczęśliwie prawdziwie cztery tysiące lat.
  21. Namiona Polskiego Królestwa były takie.
  22. Długiem czasom istnienia Polskiego Królestwa znakomicie pasuje porozdzielać na okrasy i dać im namiona.
  23. O tem wszem świadczą historycy polscy, że od Swara pochodzimy co ogień i słońce stworzył, dlatego swarowe dzierżyliśmy imiona jeszcze przed długowymi nocami, a ziemie skrywały lód przez dziesiątków tysięcy lat.
  24. Przez takowyż czas Swarią wsze ludy się zwały.
  25. Po Swarach kędy to lody ociepliły się, Ariami nazwani liśmy.
  26. Aria była matką ogniska rodzimego, rodzinnego, rodziejącego, rodzącego, ciepłem a i piekunką.
  27. Swar i Aria były wszystkiemu początkiem, w niebie i na ziemi, wokoło nich życie się toczyło i naradzało się bez kresu.
  28. To potopy zniweczyły rodzenie się ludzisk.
  29. Po potopach pomniemaniu uległy tylkoć czyny Swara i Arii, a nie zapomnienie noworodzenia ichnim w niebu i powtornym stworzeniu.
  30. Ciemność popotopowa długa minęła i ziemie oschły.
  31. Nowe rodzenie zeszło z gór Armacji by ludnić się w dole.
  32. Tako narodzona stała się miać Armia.
  33. Nim Sarmacją rody nasze nazywać się zacząć miało to przed potopami jedno imię, imię Awarowie lud nasz miał. 
  34. Sarmacja była pierwszem imieniem polskiego rodu co żył pod zwierzchniem Sarmatów, przed Lechem I Wielkim.
  35. Lechia była naszym drugiem imieniem, od Lecha I Wielkiego, co panowanie zaczął w 2032 R.Ś. (1729 R.W.).
  36. Polonia była trzeciem imieniem, przyjętym jąli przez Xięcia Mieczysława a w Mieszka I przekształconym (przechrzszczonym), któren by bronić swoich poddanych przede siłom Romanów wiarę w Syna Człowieczego przyjął na swem dworze w 966 R.N. Ale było zaburzenie tak wielkie na ziemiach polskich kiedy lud się o tym zwiedział, iż powstawszy lud pozabijał i biskupów i kapłanów, i panów swoich ale nie rad był z niewoli nowej wiary powstać, dlatego w dwa wieki później Polakami się ponazywali ci co starej wiary umieć obronili.
  37. I tak już pozostało, że czwartem imieniem naszym Polska się udomowiła.
  38. Oczywistem stąd się stały późnem dziwlągi nazw naszego Państwa, co trwały przy wiarze w Syna Człowieczego:
    • Korona Polski
    • Rzeczypospolita Obojga Narodów: Korony Polskiej i Xięstwa Litwy
    • Rzeczypospolita Trojga Naródów: Korony Polskiej, Xięstwa Litwy i Xięstwa Chazarii (Kozaków lub Ukrainy)
    • Rzeczypospolita Czworga Naródów: Korony Polskiej, Xięstwa Litwy, Xięstwa Chazarii i Xięstwa Rusi
    • Rzeczypospolita Rozborowa po upadku powodowanego cesarstwem Romów, Rosji i Austrii
    • Rzeczypospolita Wtóra lub Drugą, niepotrzebnie wsród straszliwych wojen zwaną
    • Rzeczypospolita Polska Ludowa, Peerelem zwykłem okazała się być czyli Lelum Polelum a i obcym tworem
    • Rzeczypospolita Polska lub Trzecią, potrzebnie odrodzoną nazwana została
  1. Koleje Rzeczypospolitej zaiste takie, że i czwarta nasza ojczyzna i piąta będzie, i tak dalej w numeracyji, bez początku i bez końca lecz rzeczy po polakach istnienie będzie trwało wiecznie w nazwie państwa i rodu.
  2. Namiona władców Polskiego Królestwa były takie.
  3. Swar ni władcą ni bogiem lecz Stwórcą był pierwszem, wszystkiego żywego i nieżywego.
  4. Aria co naszą Macią była, zwana zarodzoną,wszem narodom ludzkim początek dała.
  5. Od niej ród wszelaki ziemię zapanował, z któren i nasz wyrósł.
  6. Rody wszelakie nie potrzebion imion i tytułów, tak nieliczne były, bo wsia rodzina znała się wzajemnie.
  7. Kędy rodzin było już tak wiele, władcą został Sarmata lecz bez zbędnego tytułu bo i pocoż i nad kim miałby się wyróżniać skoro sługą wiedzy był poprosiemu.
  8. Dopieron Lecha był strzegł Pan, niczym pierun Peruna.
  9. Lech I Wielki najprzód tytuł Pana otrzymał, a po nim każdem następny.
  10. Stało się to później, że Xiążętami nazwani władcy Sławnego Polskiego Królestwa zostali nie bez przyczyny.
  11. Xiążęta biegli w xięgach zapisanych, służyli radą swemu narodowi i pomnym ową wiedzę przekazywali co zachowane w naszych tradycyjach zostało.
  12. Mieczysław był i ostatnim co Xięciem się nosił i pierwszym, któren jako Mieszko I pragnął tytuł Króla przyodziać.
  13. Potym panowanie mieli raz Xiążęta, raz Królowie, pierwsi pomniejszani a drudzy wywyższani przez papieża Romy tylko dla swojego celu miast dla dobra narodu polskiego.
  14. Koroną Królestwo Polskie zostało przez lud zapamiętane mimo, że przez wiek XIX zaborem nasze państwo stało.
  15. Po Wielkiej Wojnie, jedno tylko pokolenie, wybieranym władcom dawało wedle nowej maniery tytuły Prezydenta i Premiera.
  16. Po Kolejnej Wojnie, na manierę Rusów (ochrzczonych sowietami), pobici przez dwa pokolenia musieliśmy mieć władców nam sekretnych czyli Sekretarzy.
  17. Władza owych Sekretarzy upaść musiała, bo od polskiego roda duch wiekowych tradycyji nie odstąpił.
  18. W jednym ciągu wieku zatem tytuły Prezydenta czy Premiera Polacy przyjęli za rodzime by obierać swoich władców.
  19. Tako teraz trwa nadawanie imion wybieranym władcom. 
  20. Herbu Polskiego Królestwa taki jest początek.
  21. Lech osiadłwszy w naszej krainie miejsce to naznaczył Ciołkiem.
  22. Wnet potym Ciołka zepsowano a Lech przemienił go na Orła Białego.
  23. A czemu zepsowano Ciołka tego nikt już nie pamięta ale Orła za Herb potomkom na czas wieczny Lech schował.
  24. Różni różne później wznosili rozumienia
  25. Pierwe, że to niby Polacy późniejsi podczas utarczki z Romanami za cesarza Augusta, wydarli chorągiew z białym orłem, ale tać chorągiew do odebrana wcześniej nam była.
  26. Wtóre, że dla orlich gniazd co znalazł Lech na miejscu dzisiejszego Gniezna.
  27. A ponieważ, herb zowiał się po polsku arma, to jest dzisiejsze oręż, to najprzód Rycerze dostawali za herb Orła Białego po sarmacku (kawalersku), jakoby z gniazda dzieci Lecha wylęgać się miały.
  28. To dla tej przyczyny, żeby Lech białym orła kolorem, podobnym srebrnemu kruszcowi, naśladował prawy kolor srebrnych orłów.
  29. I takoż Gąsiorek (Gensericus) król słowiańskich Wandali wieki później zwyciężywszy Gracjana we Fryce (Afryce) chcąc oznajmić Polakom zwycięstwo swoje, białego im był przysłał orła na chorągwi.
  30. Na koniec wiadomo przeto, że kolejny kolejnemu papież po przyjęciu od Polaków wiary w Syna Człowieczego na znak przychylności i ochrony z ichniejszej strony darował światu białego orła.
  31. Taką racyją interes religii w świecką papież od początku mieszał wspaniałość polskiego herbu.
  32. Tak herb apostolski od polskiego Orła Białego papież zatrzymał a w gołębia później przemienił.
  33. Lechia była drugiem imieniem rodów co polskiemi, wieki temu zwać się były.
  34. Dla tóż tego Rusini Polaków Lachami nazywają, Hunowie (Węgrzy) Lengelami a Słowacy Polachami.
  35. Lech wielkich rzeczy dokonał za swego życia, o czym sławią księgi na całym świecie.
  36. Od Lecha Polacy nazywani byli Lechitami, a kraj Lechią się zwał.
  37. Lech rządził sprawiedliwie i dla dobra ludu przez 50 lat.
  38. Lech I Wielkim zwany panował od roku 1729 do śmierci w 1679 p.n.e.
  39. Podług wielu kronikarzy Lech pochowany został w Gnieźnie.
  40. Filan przez jednych a przez drugich Filarem zwany był synem Lecha.
  41. Filan panował lat 30, od roku 1679 do 1649 p.n.e.
  42. Filan nadał krajowi od siebie imię Filania (Finlandia), do któren to w pierwszem wieku panowania Lechitów ruszył.
  43. Była to pierwsza wiekowa lub wikingowa przeprawa po Sarmanckiem Oceanie jeszcze ówczas zwanem.
  44. Po śmierci Filana nikt nie panował, a lud radził się samemu bez władcy.
  45. Znać jest, że w owym czasie Car założył miasto Carodrom w miejscu Krakowa dzisiejszego.
  46. Po wiekach samorodzenia lud na Pana wybrał Lasotę.
  47. Lasota panował do 1479 p.n.e.
  48. Lasota był wielkim władcą i lud po jego śmierci usypał rękami własnymi górę dla pamięci jego.
  49. Nie minęło lat wiele a jeszcze świetniejszy Pan władał swym ludem.
  50. Ozor, czczony jako Ozyrys w dalekiej krainie zwanej Egiptem, człekiem był zwyczajnym, bo znał nauki, które dla innych wydawały się być niezwyczajnymi
  51. Ozor liczne i różne miał imiona: Ozór, Ozyr, Ozerys, Wezyr, Ozyrys, Jęzor, wiadomo co kraj to obyczaj.
  52. Ozor miał syna, wielkoluda Wyrwidęba, Heraklesem znanym w Gracji (Grecji) czy Herkulesem w Romie.
  53. Wyrwidąb zaś miał syna Scyta, Szczytem później zwanym.
  54. Scyt zaczął panować w 1482 p.n.e., nauki pobierając u samego Lasoty.
  55. Od Scyta Polacy nazywani jużci byli Scytami.
  56. Miasta Scytno czyli Szczecin nad Morzem Sarmackim (Bałtyckim) oraz Szczytno on sam założył.
  57. Po śmierci Scyta przyszedł czas Alana II, który panował do 1272 p.n.e.
  58. W 1272 p.n.e. lud wybrał na swego Pana Wandala, syna Alana II.

SWAR WANDALIA

  1. Wandal panował od roku 1272 p.n.e.
  2. Wandal (Wienwal) ozdobny dosyć wystawił Zamek w Carodomie (Krakowie) i całe miasto przyozdobił.
  3. Od Wandala wiele nazw się wzięło a Polacy Wandalami od tej nazywani byli.
  4. I rzeka Wisła zwana ówczas Wandalus.
  5. Był czas, że w Lechii panował Car, co blisko Wisły, na wydałym pięknie pagórku, kazał był wybudować miasto i swoie onemu miejscu nadał imię imię to iest Dom Cara.
  6. W Carodomie (Krakowie) władca Wandal Wawel wybudował wieżę ku niebu znaną jako Babel.
  7. Sława Wadnala nie znała już wtedy granic.
  8. Po nim na tron powołan był Listyg, o którym wrogowie nie chcieli pamiętać.
  9. Listyg spory i swary miał z Aleksadrem z Macedonii, komu historycy nadali przydomek Wielki.
  10. Lecz Listig przez onych zwany Chytrym, a Bystrym i Rozumnym się okazał i nie dał się pokonać.
  11. I to brat Aleksandra z Macedonii, Polech z Illiryku osiadł w Wandalii a nie na odwrót.
  12. Po tech wydarzeniach w kronikach tysiąc lat minęło jak jedna noc, a może jedna noc trwała tysiąc lat…
  13. Znaczyć tu należy, że kronikare piśmienne wieki później ten czas wymazać chcieli lub dodając, ukryć inne.
  14. Rachowanie czasu pierwszy raz pobełtane nie poddało się szybko porządkowaniu.
  15. Rachunek czasu szedł taki.
  16. Czas liczony rachunkiem prosto dla ludzi winien być od wcześnieya do teraźnieya.
  17. O kolendach w kalendarze co zamienion wstąpił początek tu się rozwinie.
  18. Nie minęło jednak tysiąc lat co kronikare piśmienne później wymazały lub rachunkiem dodały a fałszywe lata w oka mgnieniu minęły i polskie krainy odrodziły się. 
  19. Jako, że wsie przy źródłach rzek powstawać zaczęły, tako i grody jedne po drugiem się budowały.
  20. Wszystek wsi, grodów, rzek, gór, pól, lasów czy jezior od imion ich pierworodnych początek miał swój.
  21. Od rodu Wandali lub Wendów rzeka nazwę Wandala otrzymała, później od rodu Wisłów lub Wiślan już Wisłą po wsze czasy pozostała.
  22. Ród Gotów co początek miał we wsiach nad morzem Sarmackim, gród Bytgot (Bydgoszcz) zakłożył nad rzeką Wandalą (Wisłą), a Gotdan (Gdańsk) rozrósł ku swojej sławie.
  23. Goci rozstali się i zaludniali wiele krain a imion mieli tak wiele, że nikt nich nie spamiętał.
  24. Goci to ciż sami co nad rzeką Wandala osiadli, a i Wysogoci, Obogoci czy Ostrogoci nimi byli.
  25. Wysogoci co nad Bałtyckiem morzem osiadli w grodzie Kodan bursztyn jęli zbierać.
  26. Od rodu Gotów rzeka nazwę Gotala otrzymała, później od dwóch rodów Obodrów, co po obu brzegach żyli, po wsze czasy Odrą pozostała.
  27. Ród Połocian i Podgórzan zato osiadł wśród lasów sosnowych gdzie założyli swoje miasta Połock i Smoleńsk. 
  28. Od rodu Wartów rzeka nazwę Warta otrzymała i po wsze czasy taka pozostała.
  29. Od rodu Narwanów rzeka nazwę Narew otrzymała a od Awaranów rzeka Wisła nazwę Awarszew otrzymała.
  30. Rzeka Awarszew źródłem dla wsi Warsew była, tej samej co Wars i Sława gród Warszawę dzisiaj zwaną założyli.
  31. Rody Bastariów i Podgórzan w Dacji założyły Siedem Grodów czyli krainę nazwaną Siedmiogrodem.
  32. Ród Piotrowian gród Piotrków założył, ten sam co później tytuł Trybunalski otrzymał.
  33. Ród Szydłów założył grody Szydłów i Szydłowiec.
  34. Ród Sendomirów założył gród po dzisiejszemu pisany Sandomierz.
  35. Od rodu Boków czy Bugów lub Bogów rzeka nazwę Bug otrzymała.
  36. Dawno już wiadome było, iż Kaszubi i Kodani (Kaszubianie i Pomomorzanie) żyli przy Wiśle.
  37. Obok nich ród Kujaw się osiedlił.
  38. Ród Scyrów założył osadę Scyrzec za Krakowem.
  39. Wiele tych rodów jeszcze było ale wszystkie one w starożycie miały jedno imię Ariów.

SWAR LECHIA

  1. Polech albo Polach panował w latach 231-188 p.n.e.
  2. Było to jeszcze za życia wnuków Listyga, co jest pewne.
  3. Polecha berło i czapka wyróżniała.
  4. Polech braci miał sześciu a najświetniejsi wśród nich byli Lech, Chech i Rus.
  5. Po nich wielu znakomitych władców panowało.
  6. Lis, który był wnukiem Polecha.
  7. Posnan, który był wnukiem Polecha i miasto Poznań dzisiejsze założył.
  8. Sandomir, który gród Sandomierz założył.
  9. Lublin, który Lublin założył.
  10. Lubusz, który Lubusz założył.
  11. A co zdarzyło się później to księgi już opisują, bo jakby Lech powrócił.
  12. Lech braci miał dwóch: Bohema i Russa.
  13. Lech panował w Lechii w latach 59-44 p.n.e.
  14. Tenże Lech z Juliuszem zwanym Cezarem, który w Rzymie panował, walczył.
  15. Wisław panował w latach 35-91 n.e.

SWAR HERULIA

  1. Słowiańskie rody Herulów wedle relacyi Prokopiusza zamieszkiwały nad Dunajem od zamierzchłych czasów.
  2. Spis władców Herulowych niżej tak został odnotowany.
  3. Do roku 171 p.n.e. panował król Ariusz z żoną Duitlandią ze Sarmacyi.
  4. Do roku 96 p.n.e. panował król Chwalimir z żoną Idą z Rugii.
  5. Do roku 35 p.n.e panował król Hoteriusz z żoną Judytą z Filandii.
  6. Do roku 34 p.n.e. panował król Artur z żoną Maryią z Jutlandii.
  7. Do roku 91 r. panował król Wiesław I z żoną Ciburnią z Norwegii.
  8. Do roku 127 r. panował król Witosław z żona Anarnią z Gotlandii.
  9. Do roku 162 r. panował król Alariusz I z żoną Brettą z Kolonii.
  10. Do roku 201 r. panował król Dziedarz z żoną Dianą z Trewiru.
  11. Do roku 237 r. panował król Temeriusz z żoną Ligonią z Turyngii.
  12. Braci naszych losy wędrówek takie zapisały stronice.
  13. Dzieje łupieży były takie, że i wiktoryi i porażek zasmakować musieli.
  14. Li to połową wieku trzeciego n.e. jedne rodziny Herulów popłynęły na zachód ku dolnemu Renowi, a drugie ku ujściu Wisły (Ulów).
  15. Panował nad nimi wtedy do roku 250 n.e. król Wyszomir.
  16. A jeszcze inne rodziny osiadać zechciały na stepach przy Morzu Czarnem aż po Morze Azowskie.
  17. W onym czasie Herulowie dali się poznać po tem jakie łupieże wyprawiali morskiem obyczayem portowym miastom.
  18. I tako w roku 267 n.e. łupili Bałykany, a otarli tylko miasto Spartę.
  19. W roku 269 n.e. pobici zostali wespół z Gotami w bitwie pod Naissus (Nisz w oney Serbii) przez cesarza Rzymskiego Klaudiusza.
  20. Za króla Alberta co panował do roku 292 n.e z żoną Amalasuntą z Saksonii pod skrzydła wpadli Ostrogotów.
  21. A Ostrogotów z kolei ujażmiły słowiańskie rody Hunów.
  22. Do roku 388 n.e. panował nad Herulami król Mieczysław I.
  23. W roku 405 n.e. wespół z Hunami na powrót zamieszkali w dorzeczach środkowego Dunaju.
  24. Połowicą wieku V n.e. kędy upadła tęga Hunów, Herulowie nanów odtworzyli własne krayince Morawach dolnych.
  25. Do roku 486 n.e. na tronie zasiadał król I Herulów i Wandalów Wiesław II z żoną Adelią.
  26. Trudnemy losami łupieży obdarowali gornych i dolnych sąsiadów, Noricum i Pannonicum, Longobardów i Burów.
  27. Trzy pokolenia doświadyczeń sprawić miały by w roku 501 n.e. zaweszli w pokój z Ostrogotami.
  28. Rok tylko pokój trwał bo wojna z Longobardami zawzięta wnet wybuchła i to w kotlinie Czechów.
  29. Po czterech latach kompanij w roku 505 n.e. Longobardowie zwyciężyli.
  30. Uciekając jedne rody Herulów osiedliły się w Dacyji, a inne przeniosły swe domostwa do Skandynawii.
  31. Resztkę rodu Herulów pochłonęła brać Longobardów.
  32. Jeszcze kroniki odnotowały, że do roku 692 n.e. królem Herulów i Wandalów był Wiesław III z żoną Ubertyną.

SWAR ASTURIA

Anny Jantar wyśpiewnik był taki.

Nastanie dzień jak w dobrym śnie i z rannym brzaskiem odsłoni świat przebudzony.

Rozproszy noc, odprawi nów – popatrz tobie i mnie słońce uśmiechy śle, pozdrowienia już śle.

Przywołam słońce jasne, gorące. Wiatrem dni młodych blaskiem odnowionym.

Pozdrawiam drzewa, niebo i ptaki i zieleń pól.

Każdym świtem bez chmur, brzaskiem ranka bez chmur.

Nastanie dzień radości świt.

Dla naszych cierpliwych marzeń, słonecznych spojrzeń.

Nastanie dzień nie tylko nam.

Popatrz tobie i mnie słońce uśmiechy śle, pozdrowienia nam śle.

Nastanie dzień…

SWAR WIŚLANIA

  1. Wisław panował w latach 35-91 n.e.
  2. Rzeka Wandala Wisłą nazwana została od jego imienia.
  3. Po nim panował Witosław w latach 91-125 n.e.
  4. Chardyryk różnie nazywany Haldwirykiem, Alberykiem panował w latach 237-292 n.e.
  5. W 292 R.N. na polskim tronie zasiadł wielki Pan miłujący pokój, Wyszomir.
  6. Wyszomir w dalekim kraju, Hindustanie jako Wezimir lub Wezyrem został zapamiętany.
  7. Wyszomir panował w latach 292-340 n.e.
  8. Powszechne jest znane, że Wyszomir albo Wizymierz, Pan ziemi i morza wojował ze Sywardem królem Suoni i Dani zwanych potokiem Skandynawskiem rozciągłem od Filandyi, Szwedzyi, Norwegyi po Danyę.
  9. Swary Wyszomira, Sywarda i Jarmeryka taką koley miały.
  10. Syward król Dany z licznem woyskiem stanął przede grodem Wizymar (Wismar) naprzeciw armyi Wyszomira.
  11. W walnej pokonany bitwie, Syward ze swą armią się rozproszył, lecz syn jego Jarmeryk mężnie z ostatnimi pułkami królewskiemi walczył, stał przy boku do ostatniego rycerza na koniu.
  12. Za szacunkiem tej dzielności Wyszomir żywego pojął Jarmeryka w niewolę i otoczył ochronką przede mściwymi ludziskami, których wiele śmierci całego rodu Danyi zapragnęło.
  13. Powodem woyjny tej był przecie jedynie spór ambicyi obu władców, bo Syward pragnął władać Lechią a Wyszomir bronąc się w zamian żądał zwykley danyni.
  14. I tak prostacki spor we swar się przemienił i wielką woyną władców troyga zapamiętany został.
  15. Taka troya nie raz pierwszy klinem stanęła w nasznej historyi, o czem niejedne kroniky pisały.
  16. Jarmeryk przyjmowany był na dworze Wyszomira pełen honoru tak, by niczego mu nie brakowało i nie czuł się jak w niewoli.
  17. Dworanie i dworanki Jarmerykowi na każden kroku usługiwali i pokłony składali honorne, niczem swemu ziomkowi, a przydali mu też imię Jarmarka, może z dwojga imion Jara i Marka powstało a może dla jego sposobienia w jarmarkach, których wiele ówczasem w Lechii było.
  18. Dobrem czasem tego żywota Jarmeryk nie wiedzieć czemu, we spół z dworzanami Wyszomira nie nazwyał bo pierwszej okazji, nie pilnowan specyalnie, uszedłwszy w rozterkach, zawrócił do Dani.
  19. Tem razem Jarmeryk zemstą kierowan po oycu Sywardzie na nowo potężnym na Wyszomira wyszedł woyskiem.
  20. Jarmeryk obiecał po wtóre acz ostatniem tym razem swym rodom ze Skani tak krwawą wyprawę na Lechię dla pomstu porażonej batali, gdzie oyciec trupem na placu polegył.
  21. I po wtóre Wyszomir pokonawszy armyę Dani nakazując też całej Skani, sobie pogłówne płacić a jej niewiastom długie na głowach włosy nosić.
  22. Obyczajem był to znak dla niemęskiego serca Jarmeryka co przyjętyn na dworze Wyszomira jak syn, marną trawą się okazał.
  23. Wyszomir okazał jeno ład tradycy i obyczayu dla Jarmeryka, syna marnej trawy taki, że po nowu darował mu żywot we swoyem dworze.
  24. Tem razem Jarmeryk pomszy tej utarczki i doznawszy Lecha obyczayu odstąpił od złech zamiarów.
  25. Pokóy uczynion między dwoyga rodami Skani i Lechii w roku 350 n.e. nie zatrwał długo.
  26. Jarmeryk jak swoym stał się Lechitem kiedy Wyszomir nakazał rodom Skani z noego obrać króla.
  27. Danyję płacąc Skaniyanowie (Skandynawowie dziśli) obrali natychmiast nieyakiego Butla, słusznego i walecznego męża, lecz szacunkiem darzonego tylko do czasu odeyścia Wizymierza z Dani.
  28. Gdy Wyszomir Danię wolną zostawił wnet ją spory począły na nowo trawić.
  29. Jarmeryk za zgodą i z woyskiem Pana wypędziwszy kompetytora Butla z tronu, w roku 351 n.e. osiadł na nim i panował spokoynie przez lat szesnaście.
  30. Pamiętając chłostę oyca i swoyą, nie ważył się potem rodu Polskiego zaczepiać a Dani na wsze czasy nakazał pomnym tak Polaków traktować jak i jego traktowano w Lechii.
  31. Wyszomir powróciwszy z Dańskiej ziemi dwa wielkie grody odnowił, jakby nowe miasta przy Bałtyckiem morzem wystawił.
  32. Pierwsze Wizymar, jeszcze okazalszem się stało, a drugie Kdan, opuszczonem dawnem Kodanem zwane, zreparował tak pięknie, a na pamiątkę dawnego władcy zostawić kazał mieysca gdzie od zawsze stały rybackie chaty.
  33. Wyszomir po szczęśliwym przez lat czterdzieści osiem panowaniu życie skończył.
  34. Wielki władca począł z jedną z żon Amalesfontą z Turynu (Xiężną Turzyńską) syna Mieczysława.
  35. Po Wyszomirze nastał prawy czas władcy Mieczysława I.
  36. Mieczysław I panował sławnym mieczem równo lat tyle co ojciec, w latach 340-388 n.e.
  37. Czterdzieści osiem lat jego panowania w pokoyu odnotowane tylko zostały, czyliż kronikarze o żadnej woynie, spiskowaniu czy intrygach lub zdradach nie mogąc wzmiankować nic nie spisali bo nic ważnego się ówczas nie działo?
  38. Brak woyen sensacyą stał się w owym czasie bo przez pół wieku dobre życie wiodły rody wszelakie pod panowaniem Mieczysława I.
  39. Brat nie toczył sporów z bratem, a siostra opieką obu otoczona była, rody i rodziny rozrastały się.
  40. Staroć przychodziła z wiekiem miast śmiercią od miecza za młodego być zakończona.
  41. To co małym było dla szukających sensacyi komentatorów walnym było dla człeka zwykłego.
  42. Komentatory zatem odnotowali tylko, że Mieczysław I miał dwóch synów.
  43. Starszy Radosław, Radonem lub Radgoszczem był nazywany a młodszy Witosławem, Witonem lub Witoszczem.
  44. luż to już mężów sławnych Polaków kraj do tej pory gościł?
  45. Nadto i kolejny nie Władca, ani nie Pan ale wielki Mąż był wybierany za wolą rady na wiecu słowiańskim.
  46. Mążem tym co rad był gościć wielu mądrych tego świata zwał się Radosławem, ku przypomnieniu też Radogoszczem.
  47. Radosław przez 6 lat panowania 388-394 n.e. zdobył to co wielu by zajęło dziesiątki lat.
  48. Lecz sławą rycerską uwiedziony, ze złączonymi innemi słowiańskimi Xiążąt siłami, Radosław puścił się na Romę gdzie został ubity.
  49. Niemy władca Romy do tej pory imię Honoryusza otrzymał po tym jak na znak po honorowemu odprawił obrzędy po śmierci Radosława, paląc jego ciało na stosie z drzew zbudowanym, które sam zapalił. 
  50. Śmierć zabrała Radosława do siebie w 394 n.e. i oddała władzę jego bratu.
  51. Witosław, brat Radosława i spokrewnion z Polechem załadnał krajem na lat aż siedemdziesiąt!
  52. Po nim to chaos czy bałagan zstąpił na lud, który długo nie mógł wskazać nowego władcy.
  53. Kolendy mijały lecz świat w oczekiwaniu zmartwychwstawał nieubłaganie.
  54. Napisane jest, iż to ród Herulów, osiadły przy Dunaju, pierwszy z rodów polskich nową wiarę przyjął.
  55. Wiarę w Syna Człowieczego co przyszła od Romanów, Herulowie przejęli na zgubę własną, bo mało kto o nich dziś pamięta.
  56. Od rodu Goplanów, opisanego później przez niemy lud (Niemców) swojsko Gopidoszanami czyli Gepides nazwa jeziora Gopło pochodzi.
  57. Od rodu Biesów nazwa gór Bieszczady pochodzi.
  58. Na ojcowiźnianym podgórzu Biesowie założyli osady w Dukli i Bieczu.
  59. Rody Jazów, przez innych Jazyganami zwani, zamieszkały za to na podlasiu.
  60. Jedni a ci sami Polacy zatem mieszkali i na podgórzu i na podlasiu.
  61. Pomiędzy nimi Dudarze (Ascaulesowie), Sochaczowianie i Łowiczanie grody swe mieli, a jedno mieli wspólne to zwyczaje grania na dudach.
  62. Lud co zamiłowany był w grze na lutni czyli Lutniarze założyli osadę Lutomirsk (Lutomierz), niby nieliczną a liczącą się wśród dźwięków lubych.
  63. Ród Bezchlebów (Anarthophrateisów) radził w polach pełnych kamieni i piasku, między podlasiem a Wisłą, co chleba nie dawały, radził aż nazwany został rodem Burów z niemiecka zwany Burgionami (Burgiones lub Burgundiones).
  64. Waleczność Burowian znana była wszędzie bo byli ludem wojennym co i złupił słynny gród Lublin.
  65. Prusowie aliż Borusowie czyli Burowie statecznymi w Prusiech się ostali.
  66. Sudanowie zaraz obok swe osady mieli li w zgodzie z Burowionami żyli, a że zwani byli xiążetami to rozdzielali się dwojakie Sudanie czyli Prusy Borów i Lasów.
  67. Dla rodu Rusów co po całej europie się osadzał ojcowizną była Ruś Czerwona.
  68. Pomienione rody od sarmackich zaczęte, po wielu wojnach Romanów szczęśliwie odprawili.
  69. Romanowie ówczas prawdziwie uznali niepokonane rody za sławnych i chwalebnych co znaczyło Slavi i Slaveni.
  70. Dla czego też swój początek mają owe z tych słów złożone imiona, bog, świety, miecz, władza, stan i sława: Bogusław jakoby Bóg Sławny, Świętosław jakoby Święto Sławne, Mieczysław jakoby Miecz Sławny, Władysław jakoby Władza Sławna, Wacław jakoby Więcej Sławny czy Stanisław jakoby Stał (się) Sławny.
  71. Ta różnorodność bałaganu ogłupiała tylko ludzi i porządku owe rody zapragnęły.
  72. Po zeyściu familii albo rodzaju Wyszomirowego Polacy znieśli monarchyę to jest Jednego Panowanie.
  73. Na walnym zjezdzie pod Gnieznem, Rada Starsza widząc wielu, równych sobie godnością i darowaną szacownością a wybranych na pomniejszych wiecach kandydatów czyli Postołów, po sto kroć godniejszych dostąpienia władzy królewskiej od nich samych, znaczniejszej nawet od powagi Panów ustąpiła woli dwunastu największych rodów.
  74. Przy tej okazyi wymienić trzeba z imienia te rody i krainy, z których dwunastu Wojewodów pochodziło.
  75. Pierwemi i dwoma Wojewodami byli ojciec i syn, Chindaswint i Recceswint, władcy słowiańskich Wizygotów, z krain dzisiejszej Hiszpani i południowej Francji.
  76. Recceswint panował wespół z ojcem od 649 r., a samodzielnie od roku 653.
  77. Siłą wprowadził katolicyzm w miejsce rodzimej wiedzy ariańskiej, tępiąc ją skutecznie.
  78. Tym sposobem Recceswint pierwszy zaczął zamęt w całej Lechii i zmarł bezpotomnie.
  79. Trzeciem Wojewodą był władca krain Ostrogotów we Italii i Bałkanach.
  80. Czwartem Wojewodą był władca krain Gotów nad Wisłą.
  81. Piątem Wojewodą był władca krain Stodoranów czyli słowiańskich Połabian.
  82. Szóstem Wojewodą był władca krain Bajuwarów (Bawarii) i Łużyczan (Serbów).
  83. Siódmem Wojewodą był władca krain Bohemy (Czech) i Moraw.
  84. Ósmem Wojewodą był władca krain Wandalów we Afryce śródziemnomorskiej.
  85. Dziewiątem Wojewodą był władca krain Prusów i Bałtów.
  86. Dziesiątem Wojewodą był władca krain Rusów, Czerwieńców (Ukrainy) i Bialeńców (Białorusi).
  87. Jedenastem Wojewodą był władca krain nad Kaukazachem.
  88. Dwunastem i ostatnim Wojewodą był Krak I, władca Polaków, osiadłym w grodzie przez się znowowznieśnionym Krakowie.
  89. Prawdziwna historya dwunastu Postołanów była taka.
  90. Postołani byli temi Polakami co pilnowali wiekowey tradycyi i na trzy dni grodzienia co roku zamierali (zamierzali lub zamarzali) przy stole dzieląc się z innemi mięsem ryb co złowili w rzekach, miast mięsa wierzyny (zwierzyny dzikiej) spożywali.
  91. Postołani po sto kroć zawierzali w odrodzenie łanów na wiesnę i wiedzę natury ludzkiej i nieludzkiej jednocześnie chronili.
  92. Post (pość) czynili dopiero po ości ryb spożyciu dla dobra tey wierzyny co przeżyje mroki trzech dni, mrozy zimy i mokry wiesny.
  93. A postołowie zabrani od tradycyi Postołan zamiennem słowem wiedzę we wiarę przemienili.
  94. Przeddziwna zatem była historya apostołów co z Postołanów się wzięła.
  95. Stał czas by Rada Starszych wybrała Postołanów czyli wojów spośród siebie, Dwunastu Wojewodów.
  96. Ci żadnych prowincyi nie mieli tylko szczególnie do pospolitego, wspólnego dobra rządu należeli.
  97. Podczas pokoiu radzić mieli a kiedy nastąpić miała woyna tedy powinni byli dwóch z pomiędzy siebie doświadczonych męstwem i sposobnością woienną wybrać Mężów, którzy Oyczyznę uchronić mieli przede krzywdą i gwałtem.
  98. Do obrony mieli z osobna każdy swoie woyska partye, które iak na kantach granic rozłożone były a części pułków po prowincyach rozłożonych do naywyższego należały Strachnika.
  99. Strachnik strażył czy strzegł ażeby swawola żołnierska wioskom nie dokuczała a woiennym zaś trybie i ćwiczeniom rycerskim, zachowując porządek była na wszelkie skinienie w pogotowiu.
  100. W onem czasie Postołanów, Panami, Palatynami i Sędziami nazywano a Polacy tytuł im Hetmanów nadali.
  101. Początkiem panowanie ich było łaskawe, prawa słuszne i prosto nietylko swoim ale i obcym narodom opisane, oczem były przywodzone do skutku sprawiedliwego.
  102. Tak zdała się narodzić w Polsce szczęśliwość, która po zniesieniu iedynowładnej mocy wszelkiemi dobrami rychle napełnić miała całe państwo.
  103. Po latach wyszło, że Polakom dwunastu Wojewodów uprzykrzyło się panowanie.
  104. Ich rozpusty, niekarności, zaniedbania pospolitego dobra dla własnych upatrowań pożytków zaprowadziły polskie ziemie do rozpadku.
  105. Ojca znać Polaków nała krwawicy w części po jątrzeniu postronnych narodów a w części wzaiemnych domowych rozruchów.
  106. W końcu czasu swego panowania te Wojewody między Polakami niezgodę nadały.
  107. Po zachodzie i po wschodzie nieme karole okolicznych rodów, chcąc dziedziczyć imię i sławę, wielką dla siebie sposobność spostrzegły, by przeciwko polskiemu rodowi, któren Ojca znał podnieść swe oręże.
  108. Niemycy i Rusycy, jakoby bracia Lecha zawarzyli mieć dla siebie całą ojcowiznę, której nie mieli lub im brakowało a jedna, jedyna i ta ojczyzna należała przecie jeno tylko do Polaków.
  109. Tak się stało, że zachodnie krainy i grody pod swoją władzę Niemycy podbili, gdy Woyewodowie domową woyną Polskę między siebie rozrywali.
  110. Skłócone polskie rody bronić ani utrzymać się nie mogły.
  111. Niemcy za pierwszych swoich początków
  112. Od dawnych dziejopisów oczywiste było, że rody Górmian słowiańskimi były a ziemie ich do Lechitów należały.
  113. Szlah (Śląsk), Alzacna (Alzacja), Pomorze (Pomerania) czy Turaya (Turyngia) polskie od potopu były polskiem przodkiem rozmnożone.
  114. Z pierwszych swoich początków Niemycy wsie w górach zakładali dlatego rody ich wszystkie co w Alpach, Karpatach i Kaukazach a nawet Uralach mieszkały, Lechici Górmianami zwali.
  115. A że rody ich były małe i jakby nieme, po wiekach odosobnienia żywota w górach, łatwowiernie nowych panów i ugody przyjmowali, przez to stracili wolę i pamięć swobody jako mieli za Lechii czasów.
  116. Górmian nazywały rody po górach Germanami, a dzisiaj Góralami.
  117. Te właśniech rody Niemyców rządzone od dwóch wieków przez Romanów napadać zaczęły na Lechię.
  118. W Niemyców ręcę wpadły dla onych nieszczęściem a szczęściem dla innych tylko polskie grody jak Bukowiec (Bucholtz), Lubełk (Lubeck), Rostok (Rostock) i Magdybrzeg (Magdeburg) z ichniejszymi krainami.
  119. Niemycy w iarzmo wsie te krainy zabrali i namiona im swoje nadali.
  120. Widząc to Rusycy, że domowe nie ustawaią między Wojewodami kolizye, wzięli także śmiałość na Polaków i z bronią od wschodu ruszyli na sąsiadów.
  121. A tak w krótkim czasie przyszło do tego, że całe Pogórze i Pokucie, wesołe i rozkoszne niedawno jeszcze kraie też oderwane od Ojczyzny zostały.
  122. Grody Lwowa, Krasnestawu, Bełzy, Chełmna, Halicza, Rzeszowa i Przemyśla we ich władzę się dostały.
  123. Rusycy niekontenci ieszcze będąc dalszemi zabiegami coraz dalej w starożytne ziemie Lechitów wpadając dzierżawy, niszczyć i pustoszyć onych rodów na Podolu i w Biesarabii nie przestawali aż do Miechovii i Masovii dotarli.
  124. Lata 659-694 n.e., pełne sporów i swarów Dwunastu Wojewodów zaprowadziły kulturę Polaków prawie do zgłady.
  125. Tragedya Wojewodów zakończyła się w lat trzydzieści i pięć.
  126. Kres nikczemnościom nastał, kiedy rada spośród owych Dwunastu wywyższyła Jednego Wojewodę.
  127. Dzieje Polaków za Kraka I zapisane.
  128. Uprzykrzywszy sobie życie Polacy w wielu kratach, za panowania Dwunastu Wojewodów, rozumnie do jednej kraty iak było od wieków powrócili.
  129. W Gnieźnie tedy roku 4649 od Stworzenia Świata, czyli 694 n.e., po długim rozmyśle rada na wiecu, zgodnymi głosami obrała z Polaków iednego za Pana.
  130. Jak wielkiego władcę rada obrała, tego wówczas nie wiedziała.
  131. Krak I miał na imię i długo panował, bo ponad 30 lat, od roku 694 do 728 n.e.
  132. Aloż Krak I nie tylko był potomkiem rodu znacznego.
  133. Toż za przyczyną przodów z rodu Kraka I cała kultura i prawo we wyspach Grecji się wzięna.
  134. Dlaczegoż więc naucza się teraz, że Europa początek miała we Grecji a nie w Krakowie?
  135. Dlategoż, że dzisiaj Kraka pamięci jest niemoc a we obycej nam Romie moc panuje.
  136. Ówczesnym Krak I znany juści był we Kracji (Gracji, Grecji) z wcześniejszech namion Grag, Greg i też we Romanii (Romie, Rzymie) z familii Krakusa (Gracchusa).
  137. Przeto Gracchusów (Grachów), Tyberjusza i Gajusza, Krak Zapomniany a ojciec Kraka I, w roku 602 n.e. obu cesarzy Romy wygnał spod Tatr, górami Tetros, Tatris zwanemi.
  138. Tatry w onem czasie nie dzieliły dzisiejszych rodów Czechów i Polaków, bo one były z dawna jako jeden naród co i jednym mówiły językiem i jednakie miały obyczaye.
  139. Krak I obran jednym Panem na wiecu słowiańskim z razu pierwszego kroki poczyniwszy sędziów postawił po prowincjach na rozsądzanie pozywających się stron.
  140. Następnem razem wola Kraka swary miast we woyny przymierzem a spory czy utarczki ze sławą dla swego narodu szczęśliwie zakończyła.
  141. Przykładnie Franków co Hunów (Węgrów) ode wschodu napierali, ziemie pustosząc a i Polakach przemyślując, Krak I walną rogromił batalią.
  142. Romanie co odstraszeni wcześniej przez oyca granicy się trzymali i jej nie przekraczali, chyba że dla handlowania.
  143. Sasów fortunnie zwyciężył, powtórzonemi kilku utarczkami by pokój z nimi zatrzymać.
  144. Po tem wszystkiem Krak I przeniósł z Gniezna do Krakowa stolicę Królestwa i tu dla Polaków i Czechów prawa nowe postanowił.
  145. Klechda Smoka Wawelskiego.
  146. W głębokiey iedney iaskini, blisko Zamku, pod Wawelem, srogim i strasznym znaydą był Smok.
  147. Codzień po troie bydląt na pokarm po koley przystawiano dla tego, by kiedy z iaskini wypadając, ludziom i bydłu i iadowitą wypuszczając parę, nie zkodził.
  148. Krak I nie zdzierżywszy już cierpienia ludu swego, wydał rozkaz tę bestyę Smoka zamordować.
  149. Ieden śmiałek tylko się znalazł co porwał się na to, Szewc imieniem Skubasz.
  150. Skubasz umyślnie zabił ciele i skórę z niego zdarłszy, siarką i saletrą ognistą napchał materyami.
  151. Do wewnętrza ciela przyłożył zapaloną ogniem żagiew i tak umiarkowawszy, żeby to się w przód zaieło i ażby Smok to pożarł, przed iego iaskinią mu one pozostawił.
  152. Mocnym w iaskinią z kusze udereniem dawszy znak Smokowi, ażeby wyszedł, Skubasz prędko na konia uskoczył.
  153. Smoka bestya zostawiona samey sobie połknęła za iednem razem całe ciele, a ognista materya natychmiast zaiąwszy się z wolna, swędzić Smoka ode środka zaczęła.
  154. W bliskości maiąc Wisłę, gdy na ugaszenie wewnętrznego upału wodę z niej Smok chłeptał, sam na siebie zgubę przyniósł i w tem fatalnem momencie głośnem rospuknieniem żywot swój zakończył.
  155. Krak I wielce będąc z tego kontent, tegoż szewca jeszcze wczoraj, Skubasza, rankiem w komput do Rycerzy policzył, a Skubasz na znak przydział przyszwę, herb o kształcie litej litery ”W”.
  156. Miał ten Krak I między swemy żonami iednę imieniem Danka albo Danysława.
  157. Danysława niemniey rozumną iak dowcipną białogłowę z tey familii była i w herbie nosiła litą literę ”T”, boć wizerunkiem topora się szczyciła.
  158. Kraka I miał troje dzieci.
  159. Pierworodnego Kraka II, wtórego Lecha II, oraz z żoną Danysławą sławną córę Wandę, Wendą równo zwaną.
  160. Prawem i pospolitem zwyczayem wszystkiech na ów czas narodów po śmierci oyca pierworodny na tron Polski wstąpił Krak II.
  161. Krak II panował lat pięć od roku 728 do 733 n.e.
  162. O tem jak przy domku Lecha II namię Zabójca zawidniało.
  163. Krak II miał brata młodszego, Lecha II.
  164. Ten zazdrowciwszy był mu tego stopnia li tytułu.
  165. Raz upatrzonym czasem wywabił starszego brata na łowy między wielkie puszcze.
  166. I tam go z zasadzki przez umyślnego łotra ze świata zgładził i trupa pochować kazał.
  167. Powróciwszy zatem do domu, Xiąże Lech II bez brata swego Kraka II, zmyślonemy łzami śmierć iego opłakiwał.
  168. Przed wierzącym mu Senatem udał taką oto historyę.
  169. Brat jego poszczwanego psami zbytnią uniesiony śmiałością zabić chciał niedźwiedzia.
  170. Lecz to bestya z wielką na niego obruszoną mocą ruszyła, zwaliła go z konia i ubiła.
  171. Na dowód okrucieństwa bestyi suknię brata zbroczoną we krwi pokazywał.
  172. Lech II stawił nawet i świadków przed Senatem, którzy relacyę iego potwierdzali.
  173. Zatem rzecz wszystka o śmierci Kraka II na tem zakończona być mogła.
  174. Wnet iak się okazało, odkryto zabóystwo, o czem poniżej.
  175. Puszcza owa, o której wspominał Lech II leżała sześć po tysiąc metrów od Krakowa.
  176. Opodal wsi, co nazwę później Krakusowicze wzięła, znalezion na tem samem mieyscu co wskazał Lech II mogiłę.
  177. Rozumiano z razu, że Lecha II panowanie miało być długie i szczęśliwe.
  178. Po tak niepomyślnem dla Kraka II szwanku w łowach na zwierza, pomyślność stąpić na Polskie Królestwo miała.
  179. Ieden z łowczych Xiążęcych, imieniem Niecesław, wiedział bardzo dobrze co Krakiem II się stało.
  180. Występek Lecha II pospolicie rozgłosił, by przeż wieści i do Senatu doszło.
  181. Tedy, po dwóch latach panowania, w 735 n.e., Lech II zrzucony był z tronu i osądzony Senatem.
  182. Pierwym osądem być miało roztarganie przez konie.
  183. Lecz iego siostra rodzona Wanda łzami wielkiemi się zanosiła, a wylewając je, prośby o łaskę zanosiła.
  184. Atoż czyniąc jej zadość usilnemu iey żądaniu, Senat skasował pierwyi dekret nową sentencyą.
  185. Lech II na wieczne z oyczyzny i państwa został wygnany, na które udał się natychmiast, ratując swe życie.
  186. Więcey w Polskim Królestwie nie był już widziany.
  187. Lech II ”Bratobójca” panował lat dwa od roku 733 do 735 n.e.
  188. Po wygnaniu Lecha II, Wanda naymłodsza córka Kraka I dekretem braterskim na tron w państwie zasiadła.
  189. Wanda panowała od roku 735 do 740 n.e.
  190. Wanda dla osobliwey nazwana piękności i urody, któremi iako wędką ryby, a serca kawalerów do siebie łowiła.
  191. Tyle co dla iey urody iak i po zeyściu płci męzkiey z rodu Kraka, iedyna zasłużona w oczach Pana została.
  192. Wanda, iako iedyna córa Kraka, w osobie swoiey nosiła całą ozdobę domu iego.
  193. Stało się iasne, że Wanda przyłączywszy Xięcia postronnego kraiu w stan małżeński, szczęśliwość uczyni.
  194. O Wandzie, sławnej z urody i piękności.
  195. Wanda, posadzona na tronie Polskiego Królestwa, nie pragnęła być wyrodną od dobrych obyczaiów oyca Kraka I.
  196. Zamyśliwała zatem wziąć męża tego, którenby iey by się spodobał i dobrze rządzić państwem umiał.
  197. Ale słowiańsko zwane ówczas narody iak i Polacy dalekiemi były od przyjaźni z cudzymi ziomkami.
  198. Zwyczayem słowiańskim było się z obcymi raczej bić niż bratać.
  199. Tako ściśle pospolitego prawa onym czasem przestrzegano.
  200. Zrazu Xiążę starodawnych Markomanów, Łothogarz swoich posłów do Wandy wyprawił.
  201. Żeby ią do małżeństwa z nim gruntownemi perswazyami namawiać.
  202. Ale Wanda wolała być Xiężną Polską aniżeli tylko żoną Xięcia Markomanów i posłów iego zbyła.
  203. Urażony Łothogarz z woyskiem swoiem i licznem dosyć, i orężem do granic Polskich przyciągnął.
  204. Gdzie pamiętną od Wandy, zwyciężony batalią do ziemi swoiey odciągnąć musiał.
  205. Po tem zwycięstwie Wanda do stołecznego Krakowa wróciła w chwale a lud ją lubo umiłował.
  206. Wieść się wnet rozniosła nie tylko o iey urodziwości ale i zwycięstwie nad Łothogarzem.
  207. Ten widząc, że do kolejnego starcia yego woysko się opierało już nie chciał więcej woyować.
  208. Łothogarz wstydu i sromoty pełen, raz i drugi jeszcze słał do Wandy dary by ku małżeństwie ią skierować. 
  209. Na koniec sam własnym mieczem śmierć sobie zadał, że bez utarczki zwyciężony został.
  210. Po tem kolejny śmiałek się znalazł z rodu Alemanów, Xiążę Rythyger co Wandę za żonę zapragnął.
  211. Oyczyzna Alemanów daleko od Polski była, bo przy rzece Man (Men) się rozciągała.
  212. Daleka sercu Wandy Alemania była dlatoż ofertę Xięcia odrzuciła.
  213. Znalazł się i Xiążę Prusaków, Rythogarz ale i iego bajkowej oferty Wanda nie przyjęła.
  214. Sława Wandy tak urosła, że w obcych krajach nawet turnieje poczęto organizować by wyłonić kandydata.
  215. Co powodem było, że kolejnych samym duchem odprawiała?
  216. Wanda toć Amazonką była i śluby w Mazowii złożyła swoim bogom, nie życia cielesnemu z mężczyzną.
  217. Nie sposób wyliczyć ilu tych kandydatów było.
  218. Nadmienić można Ridigerusa, Xięcia Rugianów.
  219. Mimo, że Rugianie byli iako sąsiedzi z Pomorza oraz bliscy Polakom, Wanda przyjaźni w tronie nie chciała.
  220. Rytygier, Xiąże Sasów też był odrzucony.
  221. Po Kraku I jakby na lud plagi egipskie spadły bo nieszczęśliwie wybierał.
  222. Następcę Kraka II ubito w 733 n.e., w piątym roku panowania.
  223. Kolejnego Lecha II wygnano w 737 n.e., w drugim roku panowania.
  224. Kolejna Wanda sama rzuciła się do Wisły w 740 n.e., w piątym roku panowania.
  225. Po tragedii Wandy rada wybrała 12 najwaleczniejszych wojów spośród siebie.
  226. 12-tu Wojewodów panowało przez 20 lat.

SWAR LECHIA

  1. W 760 n.e. rada znowu spośród 12-tu Wojewodów wybrała sobie na Pana 1-go Wojewodę.
  2. Leszek I objął rządy w 760 i panował do śmierci w 780 n.e.
  3. Leszkowi I lud dodał imię Przemysława.
  4. Syn jego Leszek II panował za to ledwie przez 4 godziny roku 780 n.e.
  5. Leszek III za to cieszył się uznaniem i panował lat 20, od roku 780 do 800 n.e.
  6. Leszek IV jeszcze dłużej bo lat 24, od roku 800 do 824 n.e.
  7. Panowanie Leszka IV, herbu Gryf czyli Jastrzębia, dla ludu wydawać się mogło dziwne.
  8. Bo za jego życia Popiel I obrany władcą został a ten nauk Leszka IV nie zapomniał.
  9. Popiel I władał Lechią od 815 do 830 R n.e.
  10. Imię Popiela w rzymskich kronikach zapisywano Pompilem lub Pompejuszem.
  11. Od Pompeji, które wieki temu jego pradziad założył.
  12. Drugiego Popiela II obranego w 830 n.e., 10 lat później lud osadził za karę w wieży.
  13. Klechdy głoszą, że Popiela II myszy zażarły, bo wieży opuścić mu nie było wolno.
  14. Lud niedługo cieszył się samowolą, bo samowola do bałaganu po 12-tu latach doprowadziła.
  15. Ponoć radę lud kazał zwołać by wybrała nowego, co zdarzyło się w roku 842 n.e.
  16. Na wiecu władcą wybrano Koszyszko, piasta, nauczyciela i opiekuna dzieci możnych.
  17. Koszyszko herbu Kroj, brat Rolislawa panował do 862 n.e.
  18. Koszyszko z Kruszwicy, miasteczka obywatel na ówczas za Xiążęcia obrany, początek dał drugiemu rzędowi monarchów polskich panujących aż do Kazimierza Wielkiego.
  19. Służba Koszyszko była tak wielka, że pragnieniem ludu było jego wieczne piastowanie władzy.
  20. Od takowego rodzaju piastowania służnego dobru narodu, Piastów nazwała się dynastyja.
  21. Koszyszkę zastąpił na tronie jego syn Siemieszko.
  22. Siemieszko zwany Ziemowitem dorównał dobremu rządzeniu ojcu przez lat 30, 862-592 n.e.
  23. Wrociszko zwany Wrocisławem rządził przez lat 4, 892-796 n.e.
  24. Brat Wrociszko Leszek V rządził długo przez lat 25, 896-921 n.e.
  25. Panowanie Leszka V wydało się dla ludu wieczne ale trwale zostało zapamiętane.
  26. Ziemomysł objął tron za zgodą rady w roku 921 n.e. i panował do śmierci w 957.

SWAR POLONIA

  1. Polonia była trzeciem imię rodów co polskiemi, wieki temu zwać się były.
  2. Dla jednych imię Polonia od władcy Polecha (Polacha) pochodzi co panował jeszcze przed Synem Człowieczym.
  3. Dla drugich, że już starodawnym hymnie o św. Stanisławie od polo arctico, co oznaczać miało niebo na północy.
  4. Ci z krain na zachodzie słońca twierdzili, że to sam cesarz Romy Karol Wielki nowe imię Lechitom nadał.
  5. I takoż gad gadowi gadał, co krak już dawien temu wykrakał, że Polachy toć potomkowie Lecha po Lachu zostający.
  6. Nie dość to wystarczy dodać, że w słowiańskim języku słowo pole znaczyło nie tylko równinę, ale też i łowy albo myśliwstwo czyli naprzód, że Polacy łowami się zabawiali w kraju co miał w sobie wiele gór ale więcej równin niż gór zamykał.

SWAR POLSKA

  1. Tak już pozostało, że czwartem imieniem naszym Polska się zadomowiła.
  2. Oczywistem stąd się stała nazwa naszego Państwa, co trwało przy wiarze w Syna Człowieczego.
  3. Koronę Polski pierwszy na głowę założył Bolesław I Wielki w roku pańskim 1000 po narodzeniu Syna Człowieczego.
  4. Jak sławnego i wielkiego królestwa to była korona nie potrafiły nawnet opisać polskie i zagraniczne kroniki!
  5. Po Piastowej dynastyji na tron Polski obran został, jeden Pan wie czemu zwany cudzym ziemcem, boż to nasz był przecie ze słowiańskiej rodziny, władca Ludwik z Hunów, Węgierskim przezwany.
  6. I nie on począł miłowanie dwojga narodów wzajemne a i przed tem i oba te rody się lubowały.
  7. Od niepamięci czasów wszak Polak Węgier to dwa bratanki a siostry ich to majtanki.
  8. Władysław Jagiełło, początek dał trzeciemu rzędowi monarchów polskich panujących aż do Zygmunta Augusta II.
  9. Henryk Walezy, początek dał czwartemu rzędowi monarchów polskich panujących aż do Stefana Batorego.
  10. Od Walezyuszy elekcyjnymi władcami byli z różnych i niby że z cudzych rodów wywodzić się mieli?
  11. Do pomieszania pojęć rzeczy władcom w głowach dochodziło zawsze, a że zapominali czy mają służyć narodom czy to narody są jeny sługami dla nich to do różnych tragedyji dochodzić musiało.
  12. Jak w każdej rodzinie małej i wielkiej dochodziło od czasu do czasu do sporów, kłótni czy awantur co nieszczęście niosły wszystkiem stronom ale szczęściem gdy końcem cierpienia rodzinnego było dobro.
  13. Inaczej gdy gorejące spory nie ustawały to ich koniec był jak klin i ostatnia strofa kata, po dzisiejszemu kataklizm i katastrofa.
  14. O tem starym prawidle rodzina polska pamięć zachowała nawet po tragedyji największej naszego państwa co nastała w roku 1795 n.e. po narodzinach Syna Człowieczego, y tradycyję godów schowała dla potomnych.
  15. Od tego czasu godzenie we krwi naszej popłynęło acz krwi niejedna rodzina oddać musiała.
  16. To darzenie było tak wielkiej wagi, że pamięć o nim prowadzi ku dobru po dziś dzień każdą rodzinę polską.
  17. Wrota roku 1795 n.e. opisane wywodem końca są takowe że niczem innnem jak tylko sporem rodzinnym były.
  18. Niby Polski przez wiek cały XIX nie było, ale w tytułach rodzin władców zaborowyh przez ten cały czas mieszkał tytuł Króla Polski?
  19. Czemu władcy zaborowi byli obcy i z jakowego powodu ziemie polskie nam zabrali?
  20. Caryca Rusi Katarzyna II Aleksiejewna Wielka urodzona w Szczecinie, córka Fryderyka Augusta, wnuka Króla Polski Augusta III Sasa, prawnuka Króla Polski Augusta II Mocnego (ze strony ojca), wnuka cesarza Romy Karola VII Wittelsbacha i praprawnuka Króla Polski Jana III Sobieskiego (ze strony matki).
  21. Po co króle Pruskie Fryderyk II Wielki i bratanek Fryderyk Wilhelm II obaj z Hohenzollernowej rodziny zagrabić chciały polskie ziemie skoro niczem znaczyły i biedne były?
  22. Po co ostatni tytularnie cesarz Romy Franciszek II z rodziny Habsburgowej urodzony we Florencji nosił tytuł Króla Czech i Węgier oraz pierwszego cesarza Austrii?
  23. Po co im były te tytuły skoro i tak same nieszczęścia walka o nie tylko niosła?

HERULOWIE – WŁADCY

WANDALOWIE – WŁADCY

BUMERANG [ 30000 pne ]

Jaskinia Obłazowa w Pieninach

49°25′43″N 20°07′37″E

W 1965 r. w głębszej warstwie (VIII) odnaleziono najstarszy bumerang na świecie. Jest on wykonany z ciosu mamuta, podczas gdy inne znane bumerangi są drewniane. Ma 71 cm długości, waży ok. 800 g i jest datowany na ponad 30 000 lat p.n.e. Podczas wydobycia przedmiot został uszkodzony. Jednak w trakcie wykopalisk udało się odnaleźć brakującą końcówkę. Przy użyciu kopii wykonanej z tworzywa sztucznego przeprowadzono testy. Badano m.in. zasięg broni. W najdłuższym rzucie osiągnięto odległość 66 m. Znaleziony przedmiot należy do grupy bumerangów, które nie wracają po rzuceniu. Bumerang przechowywany jest w Muzeum PAN w Krakowie.

KOŁO [ 3500 pne ]

Waza z Bronocic

50°20′24″N 20°21′43″E

W 1973 r. znaleziono najstarszy wykonany przez człowieka rysunek koła. W trakcie badań na stanowisku neolitycznym w Bronocicach archeolodzy natrafili na glinianą wazę. Na wazie zachował się rysunek przedstawiający czterokołowy wóz. Wykonanie rysunków na wazie oszacowano datowaniem radiowęglowym na ok. 3500 lat p.n.e. Znalezisko „zaliczane” jest do tzw. „Kultury Pucharów Lejkowatych”. Ceramiczna Waza przechowywana jest w Muzeum Archeologicznym w Krakowie.

NAZWA

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Polacy wg zasady utworzyli słowo nazwa od na + zwać. Dlatego od słowiańskiego słowa IMIĘ pochodzą: – greckie onoma (imię) → onomastyka (badanie nazw własnych) – łacińskie nomen (nazwa) – angielskie name (imię, nazwa) – niemieckie name (imię, nazwa) – fińskie i estońskie nimi – węgierskie nev (imię) – sanskryckie naman (imię, z najstarszą formą z N na końcu czyli  MIANO)

NAMIONO

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Słowo mieć, obecnie występuje w dwóch formach: mieć i imieć/imać (dla porównania: grać/igraćigrzyska). Imać znane jest tylko z kolokacji „imać się jakiegoś zajęcia” = „mieć pracę”. Po rosyjsku, serbsku i chorwacku druga forma (imieć) jest częściej używana, a pozostałe języki słowiańskie używają form bez I na początku. Ze znaczenia słowa mieć wynika, że każdy z nas coś ma. I właśnie słowo mieć coś odróżnia języki słowiańskie od innych języków. Słowianie utworzyli dwa słowa: w wersji z i bez I na początku: 1) IMIEĆ = imię, imienie, imiono 2) MIEĆ = mienie, miano Oba słowa czyli MIANO i IMIĘ znaczą to samo: „coś co się ma”, chociaż słowo MIANO używane jest rzadziej. Słowianie tworzyli słowa zarówno od słów miano jak i z imienia. – Serbo-Łużyczanie: mje i imje. – Czesi: jmeno. – Słowacy: meno. – Polacy i Górno-Łużyczanie: mieć i imać.

MIANO

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Od słowa MIANO język polski utworzył czasownik mianować. W znaczeniu „mianować kogoś na generała” co oznacza, że nazywamy kogoś generałem. Mianuje się NA generała, NA porucznika, NA kierownika itd. Pytamy też: „Jak masz NA IMIĘ”? W wersji bez I na początku otrzymujemy słowa: NA MIĘ, NAMIĘ. Od słowiańskiego słowa NAMIE prosta droga do np. słowa angielskiego NAME. Może starożytni Rzymianie przy kontakcie ze Słowianami słysząc „NAIMIĘ” brali je po prostu za jedno słowo?

LEKARZ

Jerzy Bralczyk „1000 słów”: „nie do końca wiadomo, czy wyraz LEKARZ wzięty został z języków germańskich (w Szwecji na przykład nazywa się LEKARZA bardzo podobnie jak po polsku), czy rozwinął się na gruncie słowiańskim, z prasłowiańskiego słowa LEKAR, które z kolei wzięło się z niezmienionego od tamtych czasów słowa LEK, podobnie zresztą jak słowo leczyć (lecziti). Goci mieli słowo LEKEIS oznaczające LEKARZA, a ‘uzdrawiać’ to było LEKINON, co odnosiło się głównie do szamanów i znachorów. Wolimy uważać, że słowiański LEK wziął się wprost z teorii języka praindoeuropejskiego (zamiast prasłowiańskiego) ze słowa LEIK, co miało oznaczać ‘pozostałość’, czego ślady pozostały jeszcze w słowie RELIKT.”

„Jedna Jaskółka Wiosny nie czyni”

„Jedna Jaskółka Wiosny nie czyni”

Znane powiedzenie ma sens zarówno dosłowny, jak i przenośny. Jaskółki są ptakami, które okres zimowy spędzają w ciepłych krajach i na legowiska w Polsce przylatują dopiero wiosną. Zwykle przylatują pod koniec marca albo na początku kwietnia a i często w pierwszych dniach marca. Kiedy zobaczymy jedną jaskółkę, myślimy że zrobiło się cieplej i wiosna już jest. Ale kiedy na drugi dzień, kiedy zima znowu przypomni o sobie, powiemy, że „Jedna jaskółka nie uczyniła wiosny, jaka szkoda”. Przenośny sens przysłowiu nadał Arystoteles w „Etyce nikomachejskiej po przeczytaniu bajki Ezopa „Utracjusz i jaskółka”. Pewnego razu jaskółka wyleciała z zimowego ukrycia na powietrze, gdyż poczuła powiew wiosny, co zobaczył młody Utracjusz. Utracjusz czyli człowiek lekkomyślnie postępujący postanowił‚ sprzedać zimowy płaszcz, a otrzymane pieniądze roztrwonić na hulanki. Tymczasem po kilku dniach mrozy wróciły. Przesłanie „Jedna jaskółka nie czyni wiosny” (lub „wiosny nie czyni)” wydaje się jasne. Nie wystarczy jeden jedyny raz coś zrobić, żeby wyrobiono o sobie dobrą lub złą opinię. Właściwą opinię o sobie wyrabia się po dużo dłuższym okresie, na podstawie powtarzających się zachowaniach w określonych sytuacjach. Zatem NIE JEDNA ALE WIELE JASKÓŁEK NA NIEBIE BYŁY ZNAKIEM, ŻE WIOSNA PRZYSZŁA NA DOBRE.

„Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci”

„Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci”

Znaczy, że mamy na myśli to, że ujemne cechy nabyte w młodości nie dają się później tak łatwo wykorzenić Do tego potrzebna jest naprawdę silna wola. Ta skorupka to nasze dzieci, które od pierwszych chwil po narodzinach uczymy, wychowujemy w imię swoich zwyczajów. Jeżeli nie przekażemy im wiedzy to dopiero w życiu dorosłym, nasze dzieci może ockną się i przebudzą do życia. Życie to ja i ty i ono i oni i wy i my i wszyscy i jest jedno. Życie potrzebuje jedynie żyć a nie być wychowywane.

SŁOWA WIEŚCI

SŁOWA WIEŚCI gromadzą wiedzę O-PO-WIEDZY, O-PO-WIEDZE-NIACH, O-PRZY-SŁOWIACH pochodzenia słowiańskiego. O PRZYSŁOWIACH mówi się, że są mądrościami narodu. Te mądrości zapamiętali Słowianie w opisach zdarzeń na tyle ważnych, że utrwalone zostały w formie PRZYSŁÓW. Świadkowie tych zdarzeń chcieli by te doświadczenia zapamiętały kolejne pokolenia i były nauką dla nich.

NAMIONA

ARIUSZ / ANARIUSZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów NA- (przedrostek) i -RUSZ (ruszać się) oznacza „tego, który coś narusza” Anaras, Anavas: w języku łacińskim

ARTURIUSZ / ANTYRIUSZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów NAT- (przedrostek) i -RUSZ (ruszać się) oznacza „tego, który jest przeciw ruszaniu” Anthyrius: w języku łacińskim Anthur: w języku Górmian

BRONISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów BRONIĆ- (bronić, ochraniać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny z obrony” Brunis(c)lavus: w języku łacińskim

CHWALIMIR  / CHWAŁAMIRA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów CHWAŁA-, CHWALIĆ- i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który chwali pokój” Gualamirus, Gualamira: w języku łacińskim Gualamira: w języku Górmian

CZCIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów CZCIĆ- (czcić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który czci pokój” Thiudimir: w języku Ostrogotów

DAMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów DA– (dać, dawać) i –MIR (pokój, dobro) oznacza „tego, który daje pokój” Damir: w języku Serbów Damiro: w języku Górmian

DOMARAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów DOMA– (dom) i –RAD (radować się, radzić) oznacza „tego, który cieszy się swoim domem” Dumerit: w języku Ostrogotów

DANUTA / DANICA / DANKA pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa DANIEC- (taniec) lub DANO- (dać, w posiadanie) oznacza ”tą, która tańczy” lub ”tą, której jest coś dane w posiadanie” Tanca, Danica: w języku Wandali

GĘSIKRZYK / GĘSIRYK pochodzenie słowiańskie Gąsiorek popularne polskie nazwisko powstało ze słowa GĘŚ- (gęś) i RYK-, KRZYK- (ryczeć, krzyczeć) oznacza ”tego, który ma gęsi krzyk” lub ”tego, co ryczy jak gęsi” Gaisericus, Gezericus, Gensericus: w języku łacińskim Genzeryk, Gezevricos: w języku Górmian Genzeryk: władca Wandalów i Alanów, panował w latach 428–477 n.e. w Afryce Północnej

GODZIEMIR / GODZIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który godzi ludzi pokojowo”, ”tego, który czyni pokój” Godemiro: w języku Górmian

GODZISAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SAD (sad, ogród) oznacza ”tego, który zgodnie sadzi”

GODZISĄD / GODZISĄDKA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który w zgodzie sądzi” Godesinda: w języku Górmian

GODZIERAD / GODZIRAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który radzi i raduje się z pojednania” Guderedus: w języku łacińskim

GODZIESŁAW / GODZISŁAW / GODZISŁAWA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w jednoczeniu” Gudesteus, Gudestev, Gudestevs, Gudileuva: w języku Górmian

GODZIGĘBA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -GĘBA (mowa, gęba) oznacza ”tego, który jedna gębą, mową” Gudigeba: w języku Górmian

GODZIGNIEW / GODZIGNIEWA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -GNIEW (gniew) oznacza ”tego, który jedna, godzi gniew” Gudigeva: w języku Górmian

GODZISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w godzeniu, jednaniu” Gudisteus, Gudistevs: w języku łacińskim

GOŚCIMIR / GOŚCIMIERZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GOŚĆ- (gość, gościć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który gości pokojem” Gunthimer: w języku Górmian Gunthimer: jeden z władców Wandalów

GOŚCIRAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GOŚĆ- i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który rad był gościć” Geisirith: w języku Wandali i Swebów

GROMIŁ / GROMIŁA pochodzenie słowiańskie powstało od słowa GROMIĆ (gromić) oznacza ”tego, który gromi” Gramila: w języku Górmian

GUDZIŁ / GUDZIŁA / GODZIŁ / GODZIŁA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -ŁAĆ (dokonać) oznacza ”tego, który godzi i jedna” Gudilo, Gudila: w języku Górmian

HENRYK / HONOREK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa HENER/HONOR (honor) oznacza ”tego, który jest honorowy” Huneryk: w języku Górmian Huneryk: władca Wandalów, panował w latach 477–484 n.e. w Afryce Północnej Hunericus: w języku łacińskim

JEZIOREK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa JEZIORO (jezioro) oznacza ”tego, który ma jezioro” Lensericus: w języku łacińskim

JĘZOREK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa JĘZYK (język) oznacza ”tego, który ma swój język” Lenseric: w języku Górmian

KONIAREK pochodzenie słowiańskie popularne nazwisko w języku polskim Coniaricus: w języku Górmian

KRZESIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów KRZESIĆ– (wskrzeszać, odnawiać) i MIR (pokój, dobro)  oznacza „ten, który wskrzesza, odnawia pokój” Crescemirus: w języku Górmian

LUBIN pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa LUBIN (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który lubi to miejsce” Lubinus: w języku łacińskim

MĄDRZYK / MĘDRZYK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa MĄDRY (mądry) oznacza ”tego, który jest mądry, mędrkuje” Monderico: w języku Górmian

MIR pochodzenie słowiańskie oznacza ”tego, który jest pokojowo nastawiony i czyni dobro” Miro: władca Swebów, panował w latach 570-583 n.e. w Galicji na półwyspie Iberyjskim

MIROBĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa MIR- (pokój, dobro) i -BĄDŹ (być, stać się) oznacza ”tego, który jest pokojowo nastawiony” Mirobud: w języku Chorwatów, Czechów, Łużyczan i Serbów Merobaudes: władca Wandalów, panował w Afryce Północnej Marboda: władca Markomanów

MIROSŁAW / MIROSŁAWA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa MIR- (pokój, dobro) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który sławi pokój” Miroslavus: w języku łacińskim

OMIESĄD / UNIESĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UMIEĆ- (umieć) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który umie osądzać” Onesindus: w języku łacińskim

ONIEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UMIEĆ- (umieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który umie zapewnić pokój” Onemirus: w języku łacińskim

POPIEL pochodzenie słowiańskie popularne nazwisko w języku polskim powstało ze słowa PO- (przedrostek) i -PIEL, -PAL (palić) oznacza ”tego, który umie popalić, spopielić” Papellus: w języku łacińskim

RACIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raczy się pokojem” Ricimer: w języku łacińskim

RADMIR / RADOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który dobrze radzi” Radamirus: w języku łacińskim

RADOGOSZCZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -GOSZCZ (gościć) oznacza ”tego, który radą gości” Radegajs: imię popularne w językach starożytnych Radagaisus: w języku łacińskim

RADOSĄD / RADZISĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który radzi się sądzić” Ragesindus: w języku łacińskim

RADZIMIR / RACIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raczy utrzymać pokój” Ragimirus: w języku łacińskim

RADZISĄD / RACISĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który raczy się sądzić zamiast sporu czy wojny” Racesindus: w języku łacińskim

RANISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RANIĆ- (rany, ranić) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny z wielu ran” Ranisclus: w języku łacińskim

SĘDZIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, któremu sądzone jest życie w pokoju” Sundemirus:  w języku łacińskim

SĘDZIRAD / SĘDZIERAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który sądzi radzi” Sinderith: w języku Ostrogotów

SĘDZIWUJ / SĘDZIWOJ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -WOJ (woj, wojownik, wojować) oznacza ”tego, który sądzi podczas wojny” Sindivult: w języku Ostrogotów

SKAPA pochodzenie słowiańskie powstało z połącznia słów Z- i -KAPA (kapa, osdobne nakrycie głowy) oznacza ”tego, który ma zdobną kapę, nakrycie głowy” Scapa: w języku Górmian

SŁOWIAN pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa SŁOWO (słowo) oznacza ”tego, który ma słowa” S(c)lovan: w języku łacińskim

SŁAWION pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa SŁAWA (sława) oznacza ”tego, który jest sławny” S(c)laven: w języku łacińskim

SŁAWOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SŁAWA- (sława) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który sławi pokój” Salamirus: w języku łacińskim

SULIMIR / SOLEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SOL- (solenny, sumienny) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, którego sumieniem jest pokój” Sulimir:  w języku Serbów

SUNIEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów Z-, UNIA- (unia, łączyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który łączy, jedna w pokoju” Suniemirus:  w języku łacińskim Suniemir:  w języku Górmian Semimir, Semmir: w języku Łużyczan

ŚCIBOR / ŚCIBÓR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚCIĆ- (czści, czcić) i -BOR (bór, puszcza, las) oznacza ”tego, który czci bory, lasy” Sisebut: w języku Wizygotów Sisebuth, Sisebuto, Sisebur: w języku Górmian ŚCILECH pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚCIĆ- (czści, czcić) i -LECHO (Lecha, Lechów, Lechitów) oznacza ”tego, który czci Lecha” Stilicho, Stilico, Stiliconos: w języku greckim Stelivcwn: w języku Górmian

ŚWIATYLUB / ŚWIATYLUBA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIAT- (światły, oświecony) i -LUB (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który jest światły i lubuje się w wiedzy o świecie” Suinthiliub, Suinthiliub: w języku Swebów

ŚWIEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIET-/ŚWIAT- (świat) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raduje się pokojem” Suimirus: w języku łacińskim Suimir, Svimir: w języku Górmian

ŚWIERAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIET-/ŚWIAT- (świat) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który raduje się światem” Sueredus: w języku łacińskim Sured, Svered: w języku Górmian

ŚWIĘCIAN / ŚWIĘCIAŁ / ŚWIĘCIŁO pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa ŚWIĘTY- (święty) oznacza ”tego, który jest święty” Svinthila: w języku Górmian Suintila, Swinthila:  w języku Wizygotów

ŚWIĘTYLUB / ŚWIĘTYLUBA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIĘTO- (święto) i -LUB (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który jest oświecony i lubuje się świętości” Svinthilub: w języku Swebów Sundemir:  w języku Górmian

TODORMIR / TEODORIUSZ pochodzenie słowiańskie – człony TEO-, TEU-, THEO-, THEODE- po przekształceniu z łaciny oznaczały wcześniej: TEN-, TĘ-, TEGO-, CZĘ-, TWAR- – TEODOMIR to pierwowzór imion: Tęgomir, Trzebiemir, Twardomir, Częstomir, Czestmir oznacza ”tego, który daje pokój” Teudemir, Theodemir: w języku Swebów

UNISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UNIA- (unia, łączyć) i -SŁAW (sławny, sławić) – oznacza ”tego, który sławi pojednanie” – oznacza ”tego, który cieszy się najlepszą sławą” Unileus, Uniscus: w języku łacińskim Unisco: w języku Górmian

WĄS pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WĄS- (wąs, włos) Fons: w języku Górmian

WĄSYN pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WĄS- i -SYN oznacza ”syna Wąsa” Fonsinus: w języku łacińskim

WIDZIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIDZ- (widzieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który widzi pokój” Vidimir: w języku Ostrogotów

WIEDŹMA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MA (mieć) oznacza ”tą, która ma wiedzę” – dla Słowian była to kobieta, która miała wiedzę, głównie o leczeniu ludzi, przyrodzie i była określeniem pozytywnym, nobilitującym – Kościół Rzymsko-Katolicki zmienił znaczenie i od średniowiecza tym mianem była określana kobieta złych mocy – dzisiaj potocznie, pogardliwie określa nazywa się tak kobietę starą, brzydką i kłótliwą

WIEDŹMIN pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MIEN (mieć) oznacza ”tego, który ma wiedzę”

WIEDZMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który wie, rozumie znaczenie pokoju” Uittimer: w języku Górmian

WIESŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w wiedzy” Visislaus, Wisilaus: w języku łacińskim

WIKTOR pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WIKTOR- (wiktoria, zwycięstwo, utrzymanie) oznacza ”tego, który zwycięża” Victorus: w języku łacińskim

WIKTOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIKTOR- (wiktoria, zwycięstwo, utrzymanie) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który utrzymuje zwycięski pokój” Victemirus: w języku łacińskim Victemir, Vistremiro: w języku Górmian

WISĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WY- (wasz) lub WYŻSZY- i -SĄD- (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który was sądzi” lub ”tego, który ma wyższy sąd” Visandus: w języku łacińskim

WIT / WITA pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WIT- (witać lub pan, władca) – oznacza ”tego, który wita” – oznacza ”tego, który panuje, włada” Uita: w języku łacińskim (łacińskie U często w wymowie i pisowni zamienia się w V)

WITARAT pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -RAT (rada, radzić) oznacza ”tego, który wita, panuje radząc” Vitarit: w języku Górmian

WITIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -MIR (pokój, dobro) – oznacza ”tego, który wita pokój” – oznacza ”tego, który panuje w pokoju” Vidimir: w języku Górmian

WITOSŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który wita, panuje i jest sławny” Vitisclus: w języku łacińskim

WISZCZYSŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WY- (wasz) lub WYŻSZY- i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który was sławi” lub ”tego, który jest wyżej, bardziej sławny” Visticlo: w języku Górmian

WŁODZISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa WŁODZIĆ- (władać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny we władaniu” Odisclus: w języku łacińskim Marboda: władca Markomanów

WOLAMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WOLA- (wola, chęć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który woli pokój” Valamir: w języku Ostrogotów

WYSZOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WYŻSZY- (wyższy, wyżej ceniony) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który wyżej ceni pokój, dobro” Visumar: w języku Połabian

 

NAMIONA

NAMIONA to zbiór wiedzy o znaczeniach IMION pochodzących ze słów słowiańskich. IMIONA pochodzące ze słów słowiańskich mają znaczenia (nazwy) NAZWISKA. W językach słowiańskich od początku łączono IMIĘ z NAZWĄ by nadać im znaczenie – NAMIONO. Dlatego słowa z obcego języka, Słowianie z dziecinną łatwością, spolszczają, rusyfikują czy chorwaceją) nadając im słowiańskie znaczenie.

RODY

RODY to po prostu Rodowód Słowian. W RODACH zbierana jest wiedza o Rodach, Narodach i o Poddanych. Językoznawcy, historycy, archeologowie, badania oraz analizy tzw. kopalnego DNA (haplogrupa R1a) potwierdzają, że Słowianie przetrwali potop. Słowianie zatem żyją na terenach Europy Centralno-Wschodniej conajmiej od czasu potopu. Rody Słowian po potopie rozmnażały się i zasiedlały kolejne tereny Europy, Azji i Afryki. Wszędzie tam gdzie nadarzały się ku temu warunki do zamieszkania tworzyli swoje Rodzeństwa czyli Państwa. Słowianie to tylko „nazwa”, umownie określająca ludzi, którzy przetrwali potop, a my – ich potomkowie jesteśmy na to dowodem. Przed potopem ludzie też rozwijali swoje Rody, Narody i Rodzeństwa (państwa) – ich (pre)historia też jest naszą historią. SLOWANICA zbiera wiedzę (historię) ludzi umownie „nazwanych” Słowianami od potopu po XXI w. n.e. Dzisiaj żyjemy na przełomie dwóch er: Ryb i Wodnika. Za kolejne 1000, 2000 lat może pojawią się nowe „nazwy” dla ludzi żyjących dzisiaj… Ważne, żeby każdy z nas zapamiętał swoją historię tu i teraz i przekazał ją swoim dzieciom. Dzięki temu może nikt jej nie zmieni, nadając jej swoje „nazwy” bo nasze dzieci będą ją pamiętały i nie pozwolą na to?

ZARENOWIE

– zachodnio-górmański ród słowiański

nazwa pochodzi od ludzi żyjących Za Renem lub od Żarnów żarna w pierwotnej postaci składały się z kamiennej płyty, na której rozcierano ziarna zbóż za pomocą mniejszego kamienia są najstarszym elementem żaren i występują w zmodyfikowanej formie we wszystkich typach żaren na przestrzeni wieków pierwsze prymitywne żarna z rozcieraczem pojawiły się na dzisiejszych terenach Polski ok. 8000 lat p.n.e.

– Zarenowie/Żarnowie osiedlają się ok. III w. n.e., na terenach na północ i wschód od dolnego Renu

– od III do V w. n. e. Zrenowie najeżdżają terytorium cesarstwa rzymskiego

– w VI w. n.e. pod wodzą Chlodwiga podbijają tereny Galii (obecne tereny Francji, Belgii, Szwajcarii i północno-zachodnich Włoch)

– w okresie burzliwego rozwoju chrześcijaństwa, Chlodwig zapewnia sobie poparcie kościoła rzymsko-katolickiego

– w 496 r. przyjmuje chrzest wraz ze swymi poddanymi w obrządku łacińskim

– w tym samym roku Chlodwig osiada w Paryżu (stolicy swojego królestwa)

– od chwili chrztu kościół rzymsko-katolicki zmienia nazwę ZARENÓW/ŻARNÓW na Franków, a ZARENIĘ na Francję

– Chlodwig umiera w 511 r., a państwo Zarenów/Żarnów (Francja) rozciąga się od Renu po Pireneje

– w VI w. n.e. Francja staje się pierwszym państwem w Europie zbudowanym wg systemu Cesarstwa Rzymskiego i Kościoła

JUTOWIE

lud słowiański osiadły pierwotnie w północnej i środkowej części dzisiejszego Półwyspu Jutlandzkiego

– w połowie V wieku n. e. Jutowie opanowują południowo-wschodnie tereny dzisiejszej Anglii (hrabstwo Kent)

– w VIII wieku arcybiskup Wilibrord próbuje bezskutecznie nawrócić na chrześcijaństwo króla Jutlandii Ongendusa

– za czasów Karola Wielkiego nie powiodły się także kolejne próby chrystianizacji Jutów

– w 810 r. idea zjednoczenia Cesarstwa i Kościoła realizowana jest przez króla Franków Ludwika I Pobożnego za namową Arcybiskupów Agobarda z Lyon i Ebo z Reims doprowadza do zamordowania Gudfreda, władcy Jutów synowie Gudfreda wypędzają z kraju głównego pretendenta do korony Haralda Klaka Harald Klak zostaje wasalem króla Franków Ludwika I Pobożnego

– w 822 r. papież Paschalis I wydaje bullę, dając przyzwolenie Królom Franków na chrystianizację pogan ogniem i mieczem

– w 831 r. powstaje z polecenia cesarza Ludwika I Pobożnego arcybiskupstwo w Hamburgu

– w 845 r. w wyniku Hamburg zostaje zagrabiony przez Jutów

– w 848 r. papież Mikołaj I Wielki wydaje bullę i zostaje utworzone arcybiskupstwo hambursko-bremeńskie

– w 847 r. mnich Ansgar (Oskar) buduje kościół rzymsko-katolicki w Szlezwiku

– od 850 r. trwa wojna Jutów pod przywódctwem Horika I przeciwko władzy Watykanu

– w 956 r. król Jutów Harald stając w obronie swej siostry Gunhildy przejmuje południową część terytorium Norwegów

– w 965 r. król Jutów Harald Sinozęby przyjmuje chrzest, do czego przekonuje go rzymski kapłan Popp

– od X wieku kościół rzymsko-katolicki używa już tylko nazwy Dunia/Dania zamiast JUTLANDIA

HERULOWIE

– Herulowie według relacji Prokopiusza mieszkali od zamierzchłych czasów nad Dunajem

– połowa III w. n.e.: część plemienia popłynęła na zachód, dolnym Renem, a druga część zatrzymała się u ujścia Wisły

– połowa III w. n.e.: Herulowie pojawiają się na stepach nad Morzem Czarnym i dotacierają nad Morze Azowskie – organizują łupieżcze wyprawy (morskie) na nabrzeżne miasta

– 267 r. n.e. napadają na Półwysep Bałkański, docierając aż do Sparty

– 269 r. n.e. zostają pobici wraz z Gotami przez cesarza Rzymskiego Klaudiusza w bitwie pod Naissus (Nisz w Serbii)

– połowa IV w. n.e. dostają się pod panowanie Ostrogotów, których z kolei podbijają Hunowie

– 405 r. n.e. wraz z Hunami osiedlają się w rejonie dorzecza środkowego Dunaju

– 455 r. n.e. po upadku potęgi Hunów, Herulowie tworzą własne państwo na terenie południowych Moraw

– niepokoją najazdami Noricum i Pannonię i podbijają sąsiadów, m.in. Longobardów, Burów

– 501 r. n.e. wchodzą w sojusz z Ostrogotami

– początek VI w. n.e. początek wojny z Longobardami na terenie Kotlinie Czeskiej

– 505 r. n.e. Longobardowie zwyciężają i część Herulów osiedla się w Dacji, a część przenosi się do Skandynawii, reszta zostaje wchłonięta przez Longobardów

– w 2002 roku archeolodzy UMCS odkryli w miejscowości Ulów pierwsze stanowisko Herulów w Polsce

GÓRMIANIE

– ogólna, potoczna nazwa plemion słowiańskich zamieszkujących w górach, z gór lub za górami

– nazwa (namię) GÓRMIANIN znaczy tyle co „miano gór”

– w języku polskim używa się nazwy GÓRAL

– Cesarstwo Rzymskie używało nazwy GERMANIE dla określenia plemion żyjących w górach i za górami: Alpami i Karpatami

GALOWIE

– plemię Słowiańskie

– ok. VII w. p.n.e. zamieszkiwali tereny dzisiejszej Francji, Belgii, północnych Włoch, południowej Holandii i zachodnich Niemiec

– ok. 600 roku p.n.e. Galowie napadają na Nizinę Padańską wypierając Etrusków

– w I wieku p.n.e. Cesarstwo Rzymskie rozpoczyna podbój kraju Galów, który zakończy się w I wieku p.n.e.

– ok. 50 r. n.e. Galowie ponoszą klęskę w wojnach galijskich z Cesarstwem Rzymskim pod wodzą Juliusza Cezara

ZEBRA 0.0 – GENESIS – KSIĘGA STWORZENIA

TORA – ספר בראשית

Tora (hebr. תורה – wskazówka, pouczenie, wtórnie prawo) – pięć pierwszych ksiąg Biblii (stąd także Pięcioksiąg, Pentateuch), najważniejszy tekst objawiony judaizmu. Głównym tematem Tory jest Przymierze pomiędzy Jahwe a narodem Izraela za pośrednictwem Mojżesza zawarte podczas wędrówki z niewoli egipskiej do Ziemi Obiecanej. Opis kształtowania się narodu i kultu za czasów Mojżesza poprzedzony jest znajdującymi się w Księdze Rodzaju opowieściami o prapoczątkach ludzkości (od Stworzenia do Potopu i Wieży Babel) oraz pradziejach Izraela (dzieje Patriarchów: Abrahama, Izaaka oraz Jakuba i jego synów). W szerszym znaczeniu – cała Biblia hebrajska (Tora pisana, Tanach) oraz tradycja teologiczno-prawna judaizmu (Tora ustna). Pierwotnie słowo tora oznaczało jednostkową przestrogę lub pouczenie ojca. Z czasem nabrało ono znaczenia ogólnego, które obejmuje wszystkie przepisy, a ostatecznie odniesione zostało do kompleksu pięciu ksiąg przypisywanych Mojżeszowi.

Obecny podział Tory wynika prawdopodobnie ze względów praktycznych – ponieważ zwój pozostawał poręczny jedynie do pewnej objętości, konieczny był podział większego dzieła na mniejsze jednostki. Podział na pięć ksiąg musiał nastąpić stosunkowo wcześnie, gdyż występuje już w przekładzie z III wieku p.n.e., Septuagincie. W skład Tory wchodzą (kursywą transkrypcja nazwy hebrajskiej, w nawiasach chrześcijańskie nazwy polska i łacińska):

1. בראשית – Bereszit (tłum. „Na początku”; pl. Księga Rodzaju; łac. Genesis)

2. שמות – Szemot (tłum. „Imiona”; pl. Księga Wyjścia; łac. Exodus)

3. ויקרא – Wajikra (tłum. „I zawołał”; pl. Księga Kapłańska; łac. Leviticus)

4. במדבר – Bemidbar (tłum. „Na pustyni”; pl. Księga Liczb; łac. Numeri)

5. דברים – Dwarim (tłum. „Słowa”; pl. Księga Powtórzonego Prawa; łac. Deuteronomium)

Nazwy hebrajskie stanowią pierwsze słowa danej księgi, nazwy grecko-łacińskie nawiązują do ich kluczowych wydarzeń lub ogólnej treści.

Najstarszym zachowanym hebrajskim zwojem Tory jest Zwój 2 przechowywany w bibliotece uniwersyteckiej w Bolonii. Pochodzi on z lat 1155-1255 n.e.

A Septuaginta (z łac. siedemdziesiąt; oznaczana rzymską liczbą LXX oznaczającą 70, w wydaniach krytycznych przez symbol S {\displaystyle {\mathfrak {S}}}) to pierwsze tłumaczenie Starego Testamentu z hebrajskiego i aramejskiego na grekę. Nazwa pochodzi od liczby tłumaczy, którzy mieli brać udział w pracach nad przekładem. Przekład ten powstawał stopniowo pomiędzy 250 a 150 rokiem p.n.e. w Aleksandrii, a jest dziełem wielu tłumaczy. Od czasu powstania tego tłumaczenia aż do wieku IV n.e., z którego pochodzą najstarsze prawie pełne odpisy Septuaginty (Kodeks Watykański i Synajski z IV wieku n.e. oraz Aleksandryjski z wieku V n.e.), jej tekst przeszedł długą drogę kolejnych kopii, wersji, dokonanych recenzji, korekt, uzupełnień oraz prób ujednolicenia treści.

Księga Rodzaju – ספר בראשית [tekst hebrajski]

wersja pobrana z: http://tanach.leszek-kwiatkowski.eu

BERESZIT

  1. בְּרֵאשִׁית בָּרָא אֱלֹהִים אֵת הַשָּׁמַיִם וְאֵת הָאָרֶץ׃ 
  2. הָאָרֶץ הָיְתָה תֹהוּ וָבֹהוּ וְחֹשֶׁךְ עַל־פְּנֵי תְהוֹם וְרוּחַ אֱלֹהִים מְרַחֶפֶת עַל־פְּנֵי הַמָּיִם׃ 
  3. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים יְהִי אוֹר וַיְהִי־אוֹר׃ 
  4. וַיַּרְא אֱלֹהִים אֶת־הָאוֹר כִּי־טוֹב וַיַּבְדֵּל אֱלֹהִים בֵּין הָאוֹר וּבֵין הַחֹשֶׁךְ׃ 
  5. וַיִּקְרָא אֱלֹהִים לָאוֹר יוֹם וְלַחֹשֶׁךְ קָרָא לָיְלָה וַיְהִי־עֶרֶב וַיְהִי־בֹקֶר יוֹם אֶחָד׃
  6. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים יְהִי רָקִיעַ בְּתוֹךְ הַמָּיִם וִיהִי מַבְדִּיל בֵּין מַיִם לָמָיִם׃ 
  7. וַיַּעַשׂ אֱלֹהִים אֶת־הָרָקִיעַ וַיַּבְדֵּל בֵּין הַמַּיִם אֲשֶׁר מִתַּחַת לָרָקִיעַ וּבֵין הַמַּיִם אֲשֶׁר מֵעַל לָרָקִיעַ וַיְהִי־כֵן׃ 
  8. וַיִּקְרָא אֱלֹהִים לָרָקִיעַ שָׁמָיִם וַיְהִי־עֶרֶב וַיְהִי־בֹקֶר יוֹם שֵׁנִי׃
  9. לַיַּבָּשָׁה אֶרֶץ וּלְמִקְוֵה הַמַּיִם קָרָא יַמִּים וַיַּרְא אֱלֹהִים כִּי־טוֹב׃ 
  10. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים יִקָּווּ הַמַּיִם מִתַּחַת הַשָּׁמַיִם אֶל־מָקוֹם אֶחָד וְתֵרָאֶה הַיַּבָּשָׁה וַיְהִי־כֵן׃
  11. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים תַּדְשֵׁא הָאָרֶץ דֶּשֶׁא עֵשֶׂב מַזְרִיעַ זֶרַע עֵץ פְּרִי עֹשֶׂה פְּרִי לְמִינוֹ אֲשֶׁר זַרְעוֹ־בוֹ עַל־הָאָרֶץ וַיְהִי־כֵן׃ 
  12. וַתּוֹצֵא הָאָרֶץ דֶּשֶׁא עֵשֶׂב מַזְרִיעַ זֶרַע לְמִינֵהוּ וְעֵץ עֹשֶׂה־פְּרִי אֲשֶׁר זַרְעוֹ־בוֹ לְמִינֵהוּ וַיַּרְא אֱלֹהִים כִּי־טוֹב׃ 
  13. וַיְהִי־עֶרֶב וַיְהִי־בֹקֶר יוֹם שְׁלִישִׁי׃
  14. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים יְהִי מְאֹרֹת בִּרְקִיעַ הַשָּׁמַיִם לְהַבְדִּיל בֵּין הַיּוֹם וּבֵין הַלָּיְלָה וְהָיוּ לְאֹתֹת וּלְמוֹעֲדִים וּלְיָמִים וְשָׁנִים׃ 
  15. וְהָיוּ לִמְאוֹרֹת בִּרְקִיעַ הַשָּׁמַיִם לְהָאִיר עַל־הָאָרֶץ וַיְהִי־כֵן׃ 
  16. וַיַּעַשׂ אֱלֹהִים אֶת־שְׁנֵי הַמְּאֹרֹת הַגְּדֹלִים אֶת־הַמָּאוֹר הַגָּדֹל לְמֶמְשֶׁלֶת הַיּוֹם וְאֶת־הַמָּאוֹר הַקָּטֹן לְמֶמְשֶׁלֶת הַלַּיְלָה וְאֵת הַכּוֹכָבִים׃ 
  17. וְלִמְשֹׁל בַּיּוֹם וּבַלַּיְלָה וּלְהַבְדִּיל בֵּין הָאוֹר וּבֵין הַחֹשֶׁךְ וַיַּרְא אֱלֹהִים כִּי־טוֹב׃ 
  18. וַיִּתֵּן אֹתָם אֱלֹהִים בִּרְקִיעַ הַשָּׁמָיִם לְהָאִיר עַל־הָאָרֶץ׃

NOACH

  1. וַיְהִי־עֶרֶב וַיְהִי־בֹקֶר יוֹם רְבִיעִי׃
  2. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים יִשְׁרְצוּ הַמַּיִם שֶׁרֶץ נֶפֶשׁ חַיָּה וְעוֹף יְעוֹפֵף עַל־הָאָרֶץ עַל־פְּנֵי רְקִיעַ הַשָּׁמָיִם׃ 
  3. וַיִּבְרָא אֱלֹהִים אֶת־הַתַּנִּינִם הַגְּדֹלִים וְאֵת כָּל־נֶפֶשׁ הַחַיָּה הָרֹמֶשֶׂת אֲשֶׁר שָׁרְצוּ הַמַּיִם לְמִינֵהֶם וְאֵת כָּל־עוֹף כָּנָף לְמִינֵהוּ וַיַּרְא אֱלֹהִים כִּי־טוֹב׃ 
  4. וַיְבָרֶךְ אֹתָם אֱלֹהִים לֵאמֹר פְּרוּ וּרְבוּ וּמִלְאוּ אֶת־הַמַּיִם בַּיַּמִּים וְהָעוֹף יִרֶב בָּאָרֶץ׃ 
  5. וַיְהִי־עֶרֶב וַיְהִי־בֹקֶר יוֹם חֲמִישִׁי׃
  6. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים תּוֹצֵא הָאָרֶץ נֶפֶשׁ חַיָּה לְמִינָהּ בְּהֵמָה וָרֶמֶשׂ וְחַיְתוֹ־אֶרֶץ לְמִינָהּ וַיְהִי־כֵן׃ 
  7. וַיַּעַשׂ אֱלֹהִים אֶת־חַיַּת הָאָרֶץ לְמִינָהּ וְאֶת־הַבְּהֵמָה לְמִינָהּ וְאֵת כָּל־רֶמֶשׂ הָאֲדָמָה לְמִינֵהוּ וַיַּרְא אֱלֹהִים כִּי־טוֹב׃ 
  8. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים נַעֲשֶׂה אָדָם בְּצַלְמֵנוּ כִּדְמוּתֵנוּ וְיִרְדּוּ בִדְגַת הַיָּם וּבְעוֹף הַשָּׁמַיִם וּבַבְּהֵמָה וּבְכָל־הָאָרֶץ וּבְכָל־הָרֶמֶשׂ הָרֹמֵשׂ עַל־הָאָרֶץ׃ 
  9. וַיִּבְרָא אֱלֹהִים אֶת־הָאָדָם בְּצַלְמוֹ בְּצֶלֶם אֱלֹהִים בָּרָא אֹתוֹ זָכָר וּנְקֵבָה בָּרָא אֹתָם׃ 
  10. וַיְבָרֶךְ אֹתָם אֱלֹהִים וַיֹּאמֶר לָהֶם אֱלֹהִים פְּרוּ וּרְבוּ וּמִלְאוּ אֶת־הָאָרֶץ וְכִבְשֻׁהָ וּרְדוּ בִּדְגַת הַיָּם וּבְעוֹף הַשָּׁמַיִם וּבְכָל־חַיָּה הָרֹמֶשֶׂת עַל־הָאָרֶץ׃ 
  11. וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים הִנֵּה נָתַתִּי לָכֶם אֶת־כָּל־עֵשֶׂב זֹרֵעַ זֶרַע אֲשֶׁר עַל־פְּנֵי כָל־הָאָרֶץ וְאֶת־כָּל־הָעֵץ אֲשֶׁר־בּוֹ פְרִי־עֵץ זֹרֵעַ זָרַע לָכֶם יִהְיֶה לְאָכְלָה׃ 
  12. וּלְכָל־חַיַּת הָאָרֶץ וּלְכָל־עוֹף הַשָּׁמַיִם וּלְכֹל רוֹמֵשׂ עַל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר־בּוֹ נֶפֶשׁ חַיָּה אֶת־כָּל־יֶרֶק עֵשֶׂב לְאָכְלָה וַיְהִי־כֵן׃ 
  13. וַיַּרְא אֱלֹהִים אֶת־כָּל־אֲשֶׁר עָשָׂה וְהִנֵּה־טוֹב מְאֹד וַיְהִי־עֶרֶב וַיְהִי־בֹקֶר יוֹם הַשִּׁשִּׁי׃
  14. וַיְכֻלּוּ הַשָּׁמַיִם וְהָאָרֶץ וְכָל־צְבָאָם׃ 
  15. וַיְכַל אֱלֹהִים בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי מְלַאכְתּוֹ אֲשֶׁר עָשָׂה וַיִּשְׁבֹּת בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי מִכָּל־מְלַאכְתּוֹ אֲשֶׁר עָשָׂה׃ 
  16. וַיְבָרֶךְ אֱלֹהִים אֶת־יוֹם הַשְּׁבִיעִי וַיְקַדֵּשׁ אֹתוֹ כִּי בוֹ שָׁבַת מִכָּל־מְלַאכְתּוֹ אֲשֶׁר־בָּרָא אֱלֹהִים לַעֲשׂוֹת׃

Księga Rodzaju – [tekst angielski]

wersja pobrana z: http://www.biblia.info.pl/biblia.html

wersja Króla Anglii – Jakuba

  1. In the beginning God created the heaven and the earth. 
  2. And the earth was without form, and void; and darkness [was] upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters.
  3. And God said, Let there be light: and there was light.
  4. And God saw the light, that [it was] good: and God divided the light from the darkness.
  5. And God called the light Day, and the darkness he called Night. And the evening and the morning were the first day.
  6. And God said, Let there be a firmament in the midst of the waters, and let it divide the waters from the waters.
  7. And God made the firmament, and divided the waters which [were] under the firmament from the waters which [were] above the firmament: and it was so.
  8. And God called the firmament Heaven. And the evening and the morning were the second day. 
  9. And God said, Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry [land] appear: and it was so.
  10. And God called the dry [land] Earth; and the gathering together of the waters called he Seas: and God saw that [it was] good.
  11. And God said, Let the earth bring forth grass, the herb yielding seed, [and] the fruit tree yielding fruit after his kind, whose seed [is] in itself, upon the earth: and it was so.
  12. And the earth brought forth grass, [and] herb yielding seed after his kind, and the tree yielding fruit, whose seed [was] in itself, after his kind: and God saw that [it was] good.
  13. And the evening and the morning were the third day.
  14. And God said, Let there be lights in the firmament of the heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days, and years:
  15. And let them be for lights in the firmament of the heaven to give light upon the earth: and it was so. 
  16. And God made two great lights; the greater light to rule the day, and the lesser light to rule the night: [he made] the stars also.
  17. And God set them in the firmament of the heaven to give light upon the earth,
  18. And to rule over the day and over the night, and to divide the light from the darkness: and God saw that [it was] good.
  19. And the evening and the morning were the fourth day.
  20. And God said, Let the waters bring forth abundantly the moving creature that hath life, and fowl [that] may fly above the earth in the open firmament of heaven. 
  21. And God created great whales, and every living creature that moveth, which the waters brought forth abundantly, after their kind, and every winged fowl after his kind: and God saw that [it was] good.
  22. And God blessed them, saying, Be fruitful, and multiply, and fill the waters in the seas, and let fowl multiply in the earth.
  23. And the evening and the morning were the fifth day.
  24. And God said, Let the earth bring forth the living creature after his kind, cattle, and creeping thing, and beast of the earth after his kind: and it was so.
  25. And God made the beast of the earth after his kind, and cattle after their kind, and every thing that creepeth upon the earth after his kind: and God saw that [it was] good.
  26. And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth.
  27. So God created man in his [own] image, in the image of God created he him; male and female created he them.
  28. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth.
  29. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which [is] upon the face of all the earth, and every tree, in the which [is] the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat.
  30. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to every thing that creepeth upon the earth, wherein [there is] life, [I have given] every green herb for meat: and it was so.
  31. And God saw every thing that he had made, and, behold, [it was] very good. And the evening and the morning were the sixth day. 

Księga Rodzaju – BIBLIA TYSIĄCLECIA [tekst polski]

wersja pobrana z: https://www.pallottinum.pl

DZIEJE POCZĄTKÓW ŚWIATA I LUDZKOŚCI

Świat stworzony przez Boga

  1. Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. 2 Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch
  2. Boży unosił się nad wodami. 
  3. Wtedy Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» I stała się światłość.
  4. Bóg widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności.
  5. I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy. 
  6. A potem Bóg rzekł: «Niechaj powstanie sklepienie w środku wód i niechaj ono oddzieli jedne wody od drugich!»
  7. Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy tak się stało,
  8. Bóg nazwał to sklepienie niebem. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień drugi. 
  9. A potem Bóg rzekł: «Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha!» A gdy tak się stało,
  10. Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg widząc, że były dobre,
  11. rzekł: «Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona, drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w których są nasiona». I stało się tak.
  12. Ziemia wydała rośliny zielone: trawę dającą nasienie według swego gatunku i drzewa rodzące owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, że były dobre. 
  13. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień trzeci. 
  14. A potem Bóg rzekł: «Niechaj powstaną ciała niebieskie, świecące na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby wyznaczały pory roku, dni i lata;
  15. aby były ciałami jaśniejącymi na sklepieniu nieba i aby świeciły nad ziemią». I stało się tak.
  16. Bóg uczynił dwa duże ciała jaśniejące: większe, aby rządziło dniem, i mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy.
  17. I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby świeciły nad ziemią;
  18. aby rządziły dniem i nocą i oddzielały światłość od ciemności. A widział Bóg, że były dobre. 
  19. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień czwarty. 
  20. Potem Bóg rzekł: «Niechaj się zaroją wody od roju istot żywych, a ptactwo niechaj lata nad ziemią, pod sklepieniem nieba!» 
  21. Tak stworzył Bóg wielkie potwory morskie i wszelkiego rodzaju pływające istoty żywe, którymi zaroiły się wody, oraz wszelkie ptactwo skrzydlate różnego rodzaju. Bóg widząc, że były dobre,
  22. pobłogosławił je tymi słowami: «Bądźcie płodne i mnóżcie się, abyście zapełniały wody morskie, a ptactwo niechaj się rozmnaża na ziemi». 
  23. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień piąty. 
  24. Potem Bóg rzekł: «Niechaj ziemia wyda istoty żywe różnego rodzaju: bydło, zwierzęta pełzające i dzikie zwierzęta według ich rodzajów!» I stało się tak.
  25. Bóg uczynił różne rodzaje dzikich zwierząt, bydła i wszelkich zwierząt pełzających po ziemi. I widział Bóg, że były dobre.
  26. A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!» 
  27. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. 
  28. Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi».
  29. I rzekł Bóg: «Oto wam daję wszelką roślinę przynoszącą ziarno po całej ziemi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie nasienie: dla was będą one pokarmem. 
  30. A dla wszelkiego zwierzęcia polnego i dla wszelkiego ptactwa w powietrzu, i dla wszystkiego, co się porusza po ziemi i ma w sobie pierwiastek życia, będzie pokarmem wszelka trawa zielona». I stało się tak
  31. A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień szósty.

BERESZIT – Księga Rodzaju – [tekst hebrajski litearny]

wersja pobrana z: http://bible.ort.org/books/torahd5.asp?action=displaypage&book=1&chapter=1&verse=1&portion=1

  1. Bereshit bara Elohim et hashamayim ve’et ha’arets
  2. Veha’arets hayetah tohu vavohu vechoshech al-peney tehom veruach Elohim merachefet al-peney hamayim
  3. Vayomer Elohim yehi-or vayehi-or
  4. Vayar Elohim et-ha’or ki-tov vayavdel Elohim beyn ha’or uveyn hachoshech
  5. Eleh toledot hashamayim veha’arets behibare’am beyom asot Adonay Elohim erets veshamayim
  6. Vayikra ha’adam shemot lechol-habehemah ule’of hashamayim ulechol chayat hasadeh ule-Adam lo-matsa ezer kenegdo
  7. Vayapel Adonay Elohim tardemah al-ha’adam vayishan vayikach achat mitsal’otav vayisgor basar tachtenah
  8. Vayomer Adonay Elohim hen ha’adam hayah ke’achad mimenu lada’at tov vara ve’ata pen-yishlach yado velakach gam me’Ets haChayim ve’achal vachay le’olam
  9. Vayeshalchehu Adonay Elohim miGan-Eden la’avod et-ha’adamah asher lukach misham
  10. Vayivaled la-Chanoch et-Yirad veYirad yalad et-Mechuya’el uMechiya’el yalad et-Metusha’el uMetusha’el yalad et-Lamech
  11. Vayikach-lo Lemech shtey nashim shem ha’achat Adah veshem hashenit Tsilah
  12. Vateled Adah et-Yaval hu hayah avi yoshev ohel umikneh
  13. Vayomer Lemech lenashvav Adah veTsilah shma’an koli neshey Lemech ha’azenah imrati ki ish haragti lefits’i veyeled lechaburati
  14. Ki shiv’atayim yukam-Kayin veLemech shiv’im veshiv’ah
  15. Vayechi Metushelach sheva ushmonim shanah ume’at shanah vayoled et-Lamech
  16. Vayechi Metushelach acharey holido et-Lemech shtayim ushmonim shanah ushva me’ot shanah vayoled banim uvanot
  17. Hanefilim hayu va’arets bayamim hahem vegam acharey-chen asher yavo’u beney ha’Elohim el-benot ha’adam veyaledu lahem hemah hagiborim asher me’olam anshey hashem
  18. Vayar Adonay ki rabah ra’at ha’adam ba’arets vechol-yetser machshevot libo rak ra kol-hayom

PRZEDE WSZYSTKIEM – Księga Rodzaju – [WT]

  1. Przede wszystkiem nie było innych Elachim (bogów prócz Lachmu i Lachamu), ani znaków słów ich Pana
  2. Słowa, puste i głuche, zanurzone głęboko w ciemności wody, słyszane były tylko Elachim (bogom Lachmu i Lachamu), którzy unosili się nad wodą
  3. Kiedy nad powierzchnią wód, Elachim (bogom Lachmu i Lachamu) urodził się syn (Lach/Lech), usłyszeli: a oto Ja jestem Pan i przyjdę po niego
  4. Wtedy Elachim (bogowie Lachmu i Lachamu) oddali syna (Lacha/Lecha) z ich domu Panu, jako znak Jego słów na ziemi
  5. Pan przy wieczerzy z Lachem/Lechem, znak światła dał dniu a znak ciemności dał nocy, by po niej nastała jutrzenka dnia pierwszego
  6. (Pan): I/A dam Lachom/Lechom, ziemię wśród rzek a rzek będzie u Lachów/Lechów całe mnóstwo ale by ziemi między rzekami nie zabrakło
  7. Elachim (bogowie Lachmu i Lachamu) stworzyli szczelinę w wodzie, która je rozdzieliła na dwoje, jedne wody zeszły na ziemie, a drugie zostały w niebie
  8. Elachim (bogowie Lachmu i Lachamu) uznali znaki Pana na niebie, nastał wieczór i poranek dnia drugiego
  9. Elachim (bogowie Lachmu i Lachamu) rozdzielili wszech wody na morza a gdy Pan ujrzał morza dał im dobry znak
  10. I (Pan) sprawił, że wody zostały sprowadzone z nieba w jedno miejsce, by kraniec ziemi z ziemi powstałej po oddzieleniu się ukazał
  11. I (Pan) sprawił, że ta  ziemia, stała się rośliną nasienia owocu z owocu obfitą, jak owoc z owocu, z którego wypływa nasiono nasienia
  12. I ziemia wydała owoc ziemi, przedzielonej morzami, ziemiami i górami, i pierwsze drzewo, które ujrzał Lach/Lech (lud) Pana
  13. To było wieczorem trzeciego dnia
  14. A Pan baczył by rozpostarcie się niebios w niebie, między dniami dni i nocami nocy trwało, bo tam czekać na nich będzie latami, dniami i nocami
  15. Znakiem (Pana) nieba będzie ziemia
  16. Znakami Elochim (bogów Lachmu i Lachamu) będą dwa wielkie ciała na niebie, wielkie światło (słońce) na dzień i małe światło (księżyc) na noc oraz gwiazdy
  17. Tak dzień dla dnia i noc dla nocy, grobem dla światłości i ciemności, stało się świterzenie Elachim (bogów Lachmu i Lachamu) jako znaki podzielenia Pana
  18. (Pan) nieba nieruszony pozostał a Elochim (bogom Lachmu i Lachamu) nadał poruszone gwiazdy by oświecały ziemię

POLSKIE STRONY WWW

bialczynski.pl – oficjalna strona Czesława Białczyńskiego

indianchinook

kronikihistoryczne – blog szaryczlowiek2000@gmail.com

lucivo.pl

mojaslowianskafilozofia

opolczyk.pl

poselska.nazwa.pl – Merkuriusz Polski wydawany od 3 stycznia 1661 r.

praslowianie.pl

rodzimawiara.org.pl

slavia-lechia.pl – oficjalna strona Tomasza Kosińskiego

slowianin

slowianowierstwo

slowianskawiara.pl

toporzel.pl – strona wydawnictwa

triglav.com.pl – strona wydawnictwa

welesowy-jar

weneda.net

wiaraprzyrodzona

wojciechswietobormytnik

wspanialarzeczpospolita.pl – blog phoenix84pl

zapomnianalechia –

śląska biblioteka cyfrowa – m.in. dzieła Jana Karola Zubrzyckiego-Sasa

wikiżródła – m.in. dzieła Aleksandra Brucknera