NAZWA

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Polacy wg zasady utworzyli słowo nazwa od na + zwać. Dlatego od słowiańskiego słowa IMIĘ pochodzą: – greckie onoma (imię) → onomastyka (badanie nazw własnych) – łacińskie nomen (nazwa) – angielskie name (imię, nazwa) – niemieckie name (imię, nazwa) – fińskie i estońskie nimi – węgierskie nev (imię) – sanskryckie naman (imię, z najstarszą formą z N na końcu czyli  MIANO)

NAMIONO

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Słowo mieć, obecnie występuje w dwóch formach: mieć i imieć/imać (dla porównania: grać/igraćigrzyska). Imać znane jest tylko z kolokacji „imać się jakiegoś zajęcia” = „mieć pracę”. Po rosyjsku, serbsku i chorwacku druga forma (imieć) jest częściej używana, a pozostałe języki słowiańskie używają form bez I na początku. Ze znaczenia słowa mieć wynika, że każdy z nas coś ma. I właśnie słowo mieć coś odróżnia języki słowiańskie od innych języków. Słowianie utworzyli dwa słowa: w wersji z i bez I na początku: 1) IMIEĆ = imię, imienie, imiono 2) MIEĆ = mienie, miano Oba słowa czyli MIANO i IMIĘ znaczą to samo: „coś co się ma”, chociaż słowo MIANO używane jest rzadziej. Słowianie tworzyli słowa zarówno od słów miano jak i z imienia. – Serbo-Łużyczanie: mje i imje. – Czesi: jmeno. – Słowacy: meno. – Polacy i Górno-Łużyczanie: mieć i imać.

MIANO

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Od słowa MIANO język polski utworzył czasownik mianować. W znaczeniu „mianować kogoś na generała” co oznacza, że nazywamy kogoś generałem. Mianuje się NA generała, NA porucznika, NA kierownika itd. Pytamy też: „Jak masz NA IMIĘ”? W wersji bez I na początku otrzymujemy słowa: NA MIĘ, NAMIĘ. Od słowiańskiego słowa NAMIE prosta droga do np. słowa angielskiego NAME. Może starożytni Rzymianie przy kontakcie ze Słowianami słysząc „NAIMIĘ” brali je po prostu za jedno słowo?

LEKARZ

Jerzy Bralczyk „1000 słów”: „nie do końca wiadomo, czy wyraz LEKARZ wzięty został z języków germańskich (w Szwecji na przykład nazywa się LEKARZA bardzo podobnie jak po polsku), czy rozwinął się na gruncie słowiańskim, z prasłowiańskiego słowa LEKAR, które z kolei wzięło się z niezmienionego od tamtych czasów słowa LEK, podobnie zresztą jak słowo leczyć (lecziti). Goci mieli słowo LEKEIS oznaczające LEKARZA, a ‘uzdrawiać’ to było LEKINON, co odnosiło się głównie do szamanów i znachorów. Wolimy uważać, że słowiański LEK wziął się wprost z teorii języka praindoeuropejskiego (zamiast prasłowiańskiego) ze słowa LEIK, co miało oznaczać ‘pozostałość’, czego ślady pozostały jeszcze w słowie RELIKT.”

NAMIONA

ARIUSZ / ANARIUSZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów NA- (przedrostek) i -RUSZ (ruszać się) oznacza „tego, który coś narusza” Anaras, Anavas: w języku łacińskim

ARTURIUSZ / ANTYRIUSZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów NAT- (przedrostek) i -RUSZ (ruszać się) oznacza „tego, który jest przeciw ruszaniu” Anthyrius: w języku łacińskim Anthur: w języku Górmian

BRONISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów BRONIĆ- (bronić, ochraniać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny z obrony” Brunis(c)lavus: w języku łacińskim

CHWALIMIR  / CHWAŁAMIRA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów CHWAŁA-, CHWALIĆ- i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który chwali pokój” Gualamirus, Gualamira: w języku łacińskim Gualamira: w języku Górmian

CZCIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów CZCIĆ- (czcić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który czci pokój” Thiudimir: w języku Ostrogotów

DAMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów DA– (dać, dawać) i –MIR (pokój, dobro) oznacza „tego, który daje pokój” Damir: w języku Serbów Damiro: w języku Górmian

DOMARAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów DOMA– (dom) i –RAD (radować się, radzić) oznacza „tego, który cieszy się swoim domem” Dumerit: w języku Ostrogotów

DANUTA / DANICA / DANKA pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa DANIEC- (taniec) lub DANO- (dać, w posiadanie) oznacza ”tą, która tańczy” lub ”tą, której jest coś dane w posiadanie” Tanca, Danica: w języku Wandali

GĘSIKRZYK / GĘSIRYK pochodzenie słowiańskie Gąsiorek popularne polskie nazwisko powstało ze słowa GĘŚ- (gęś) i RYK-, KRZYK- (ryczeć, krzyczeć) oznacza ”tego, który ma gęsi krzyk” lub ”tego, co ryczy jak gęsi” Gaisericus, Gezericus, Gensericus: w języku łacińskim Genzeryk, Gezevricos: w języku Górmian Genzeryk: władca Wandalów i Alanów, panował w latach 428–477 n.e. w Afryce Północnej

GODZIEMIR / GODZIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który godzi ludzi pokojowo”, ”tego, który czyni pokój” Godemiro: w języku Górmian

GODZISAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SAD (sad, ogród) oznacza ”tego, który zgodnie sadzi”

GODZISĄD / GODZISĄDKA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który w zgodzie sądzi” Godesinda: w języku Górmian

GODZIERAD / GODZIRAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który radzi i raduje się z pojednania” Guderedus: w języku łacińskim

GODZIESŁAW / GODZISŁAW / GODZISŁAWA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w jednoczeniu” Gudesteus, Gudestev, Gudestevs, Gudileuva: w języku Górmian

GODZIGĘBA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -GĘBA (mowa, gęba) oznacza ”tego, który jedna gębą, mową” Gudigeba: w języku Górmian

GODZIGNIEW / GODZIGNIEWA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -GNIEW (gniew) oznacza ”tego, który jedna, godzi gniew” Gudigeva: w języku Górmian

GODZISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w godzeniu, jednaniu” Gudisteus, Gudistevs: w języku łacińskim

GOŚCIMIR / GOŚCIMIERZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GOŚĆ- (gość, gościć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który gości pokojem” Gunthimer: w języku Górmian Gunthimer: jeden z władców Wandalów

GOŚCIRAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GOŚĆ- i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który rad był gościć” Geisirith: w języku Wandali i Swebów

GROMIŁ / GROMIŁA pochodzenie słowiańskie powstało od słowa GROMIĆ (gromić) oznacza ”tego, który gromi” Gramila: w języku Górmian

GUDZIŁ / GUDZIŁA / GODZIŁ / GODZIŁA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -ŁAĆ (dokonać) oznacza ”tego, który godzi i jedna” Gudilo, Gudila: w języku Górmian

HENRYK / HONOREK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa HENER/HONOR (honor) oznacza ”tego, który jest honorowy” Huneryk: w języku Górmian Huneryk: władca Wandalów, panował w latach 477–484 n.e. w Afryce Północnej Hunericus: w języku łacińskim

JEZIOREK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa JEZIORO (jezioro) oznacza ”tego, który ma jezioro” Lensericus: w języku łacińskim

JĘZOREK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa JĘZYK (język) oznacza ”tego, który ma swój język” Lenseric: w języku Górmian

KONIAREK pochodzenie słowiańskie popularne nazwisko w języku polskim Coniaricus: w języku Górmian

KRZESIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów KRZESIĆ– (wskrzeszać, odnawiać) i MIR (pokój, dobro)  oznacza „ten, który wskrzesza, odnawia pokój” Crescemirus: w języku Górmian

LUBIN pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa LUBIN (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który lubi to miejsce” Lubinus: w języku łacińskim

MĄDRZYK / MĘDRZYK pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa MĄDRY (mądry) oznacza ”tego, który jest mądry, mędrkuje” Monderico: w języku Górmian

MIR pochodzenie słowiańskie oznacza ”tego, który jest pokojowo nastawiony i czyni dobro” Miro: władca Swebów, panował w latach 570-583 n.e. w Galicji na półwyspie Iberyjskim

MIROBĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa MIR- (pokój, dobro) i -BĄDŹ (być, stać się) oznacza ”tego, który jest pokojowo nastawiony” Mirobud: w języku Chorwatów, Czechów, Łużyczan i Serbów Merobaudes: władca Wandalów, panował w Afryce Północnej Marboda: władca Markomanów

MIROSŁAW / MIROSŁAWA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa MIR- (pokój, dobro) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który sławi pokój” Miroslavus: w języku łacińskim

OMIESĄD / UNIESĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UMIEĆ- (umieć) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który umie osądzać” Onesindus: w języku łacińskim

ONIEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UMIEĆ- (umieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który umie zapewnić pokój” Onemirus: w języku łacińskim

POPIEL pochodzenie słowiańskie popularne nazwisko w języku polskim powstało ze słowa PO- (przedrostek) i -PIEL, -PAL (palić) oznacza ”tego, który umie popalić, spopielić” Papellus: w języku łacińskim

RACIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raczy się pokojem” Ricimer: w języku łacińskim

RADMIR / RADOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który dobrze radzi” Radamirus: w języku łacińskim

RADOGOSZCZ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -GOSZCZ (gościć) oznacza ”tego, który radą gości” Radegajs: imię popularne w językach starożytnych Radagaisus: w języku łacińskim

RADOSĄD / RADZISĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który radzi się sądzić” Ragesindus: w języku łacińskim

RADZIMIR / RACIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raczy utrzymać pokój” Ragimirus: w języku łacińskim

RADZISĄD / RACISĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który raczy się sądzić zamiast sporu czy wojny” Racesindus: w języku łacińskim

RANISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RANIĆ- (rany, ranić) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny z wielu ran” Ranisclus: w języku łacińskim

SĘDZIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, któremu sądzone jest życie w pokoju” Sundemirus:  w języku łacińskim

SĘDZIRAD / SĘDZIERAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który sądzi radzi” Sinderith: w języku Ostrogotów

SĘDZIWUJ / SĘDZIWOJ pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -WOJ (woj, wojownik, wojować) oznacza ”tego, który sądzi podczas wojny” Sindivult: w języku Ostrogotów

SKAPA pochodzenie słowiańskie powstało z połącznia słów Z- i -KAPA (kapa, osdobne nakrycie głowy) oznacza ”tego, który ma zdobną kapę, nakrycie głowy” Scapa: w języku Górmian

SŁOWIAN pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa SŁOWO (słowo) oznacza ”tego, który ma słowa” S(c)lovan: w języku łacińskim

SŁAWION pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa SŁAWA (sława) oznacza ”tego, który jest sławny” S(c)laven: w języku łacińskim

SŁAWOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SŁAWA- (sława) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który sławi pokój” Salamirus: w języku łacińskim

SULIMIR / SOLEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SOL- (solenny, sumienny) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, którego sumieniem jest pokój” Sulimir:  w języku Serbów

SUNIEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów Z-, UNIA- (unia, łączyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który łączy, jedna w pokoju” Suniemirus:  w języku łacińskim Suniemir:  w języku Górmian Semimir, Semmir: w języku Łużyczan

ŚCIBOR / ŚCIBÓR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚCIĆ- (czści, czcić) i -BOR (bór, puszcza, las) oznacza ”tego, który czci bory, lasy” Sisebut: w języku Wizygotów Sisebuth, Sisebuto, Sisebur: w języku Górmian ŚCILECH pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚCIĆ- (czści, czcić) i -LECHO (Lecha, Lechów, Lechitów) oznacza ”tego, który czci Lecha” Stilicho, Stilico, Stiliconos: w języku greckim Stelivcwn: w języku Górmian

ŚWIATYLUB / ŚWIATYLUBA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIAT- (światły, oświecony) i -LUB (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który jest światły i lubuje się w wiedzy o świecie” Suinthiliub, Suinthiliub: w języku Swebów

ŚWIEMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIET-/ŚWIAT- (świat) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raduje się pokojem” Suimirus: w języku łacińskim Suimir, Svimir: w języku Górmian

ŚWIERAD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIET-/ŚWIAT- (świat) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który raduje się światem” Sueredus: w języku łacińskim Sured, Svered: w języku Górmian

ŚWIĘCIAN / ŚWIĘCIAŁ / ŚWIĘCIŁO pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa ŚWIĘTY- (święty) oznacza ”tego, który jest święty” Svinthila: w języku Górmian Suintila, Swinthila:  w języku Wizygotów

ŚWIĘTYLUB / ŚWIĘTYLUBA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIĘTO- (święto) i -LUB (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który jest oświecony i lubuje się świętości” Svinthilub: w języku Swebów Sundemir:  w języku Górmian

TODORMIR / TEODORIUSZ pochodzenie słowiańskie – człony TEO-, TEU-, THEO-, THEODE- po przekształceniu z łaciny oznaczały wcześniej: TEN-, TĘ-, TEGO-, CZĘ-, TWAR- – TEODOMIR to pierwowzór imion: Tęgomir, Trzebiemir, Twardomir, Częstomir, Czestmir oznacza ”tego, który daje pokój” Teudemir, Theodemir: w języku Swebów

UNISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UNIA- (unia, łączyć) i -SŁAW (sławny, sławić) – oznacza ”tego, który sławi pojednanie” – oznacza ”tego, który cieszy się najlepszą sławą” Unileus, Uniscus: w języku łacińskim Unisco: w języku Górmian

WĄS pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WĄS- (wąs, włos) Fons: w języku Górmian

WĄSYN pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WĄS- i -SYN oznacza ”syna Wąsa” Fonsinus: w języku łacińskim

WIDZIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIDZ- (widzieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który widzi pokój” Vidimir: w języku Ostrogotów

WIEDŹMA pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MA (mieć) oznacza ”tą, która ma wiedzę” – dla Słowian była to kobieta, która miała wiedzę, głównie o leczeniu ludzi, przyrodzie i była określeniem pozytywnym, nobilitującym – Kościół Rzymsko-Katolicki zmienił znaczenie i od średniowiecza tym mianem była określana kobieta złych mocy – dzisiaj potocznie, pogardliwie określa nazywa się tak kobietę starą, brzydką i kłótliwą

WIEDŹMIN pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MIEN (mieć) oznacza ”tego, który ma wiedzę”

WIEDZMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który wie, rozumie znaczenie pokoju” Uittimer: w języku Górmian

WIESŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w wiedzy” Visislaus, Wisilaus: w języku łacińskim

WIKTOR pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WIKTOR- (wiktoria, zwycięstwo, utrzymanie) oznacza ”tego, który zwycięża” Victorus: w języku łacińskim

WIKTOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIKTOR- (wiktoria, zwycięstwo, utrzymanie) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który utrzymuje zwycięski pokój” Victemirus: w języku łacińskim Victemir, Vistremiro: w języku Górmian

WISĄD pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WY- (wasz) lub WYŻSZY- i -SĄD- (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który was sądzi” lub ”tego, który ma wyższy sąd” Visandus: w języku łacińskim

WIT / WITA pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WIT- (witać lub pan, władca) – oznacza ”tego, który wita” – oznacza ”tego, który panuje, włada” Uita: w języku łacińskim (łacińskie U często w wymowie i pisowni zamienia się w V)

WITARAT pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -RAT (rada, radzić) oznacza ”tego, który wita, panuje radząc” Vitarit: w języku Górmian

WITIMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -MIR (pokój, dobro) – oznacza ”tego, który wita pokój” – oznacza ”tego, który panuje w pokoju” Vidimir: w języku Górmian

WITOSŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który wita, panuje i jest sławny” Vitisclus: w języku łacińskim

WISZCZYSŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WY- (wasz) lub WYŻSZY- i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który was sławi” lub ”tego, który jest wyżej, bardziej sławny” Visticlo: w języku Górmian

WŁODZISŁAW pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa WŁODZIĆ- (władać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny we władaniu” Odisclus: w języku łacińskim Marboda: władca Markomanów

WOLAMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WOLA- (wola, chęć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który woli pokój” Valamir: w języku Ostrogotów

WYSZOMIR pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WYŻSZY- (wyższy, wyżej ceniony) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który wyżej ceni pokój, dobro” Visumar: w języku Połabian