LUTY

Czasem gdy luty same pluty.

Czasem luty ostro kuty, czasem w luty same pluty.

Czasem luty się zlituje, że człek niby wiosnę czuje.

Czasem luty tak się zżyna, że człek prawie nie wytrzyma.

Gdy bez wiatrów luty chodzi, w kwietniu wicher nie zawodzi.

Gdy ciepło w lutym, zimno w marcu bywa, długo potrwa zima, rzecz to niewątpliwa.

Gdy kot w lutym na słonku się grzeje, to w marcu musi iść na przepiecek.

Jeśli luty ciepło trzyma, będzie jeszcze w marcu zima.

Kiedy luty pofolguje, to marzec zreperuje.

Kiedy luty puści, to marzec wypiecze.

Kiedy w lutym ciepło, często w marcu skrzepło.

Gdy luty ciepły i o wodzie, wiosna późna i o chłodzie.

Gdy luty z burzami, prędko wiosna przed nami.

Gdy luty zimny i suchy, sierpień będzie gorący.

Gdy mróz w lutym mocno trzyma, wtedy już niedługa zima.

Gdy w lutym burze, deszcze panują, dobry plon nam obiecują.

Gdy w lutym do połowy zima się wysili, to na koniec już się nie wychyli.

Gdy w lutym słońce ciepło świeci, wiosna tak prędko nie przyleci.

Gdy wiatr ostry w lutym wieje, to rolnik ma dobrą nadzieję.

Jaki jest luty, taki będzie sierpień.

Jeśli w lutym rosa pada, nowe przymrozki zapowiada.

Kiedy luty nie wymrozi, to maj śniegiem nam pogrozi.

Kiedy luty, obuj buty.

Kiedy luty schodzi, człek po wodzie chodzi.

Kiedy w lutym pękną lody, wnet pod lodem szukaj wody.

Luty bywa w lód okuty.

Luty, gdy wiatrów i mrozów nie daje, sprowadza rok słotny i nieurodzaje.

Luty, gdy stały to w lecie upały.

Luty wygania kowali z huty.

W lutym lepiej widać wilka przy progu niż człeka przy pługu.

Gdy w lutym pogoda burzliwa, przyjdzie wiosna rychliwa.

Gdy lutym wiele wody, to lato będzie bez pogody.

W lutym wody wiele, w lecie głodne i cielę.

ZIMA

Dłużej świat zima ziębi, niż lato gorącem gnębi.

Co wymrozi zima, tego w sierpniu nie ma.

Gdy zimą woda w rzekach huczy, wiosną mróz dokuczy.

Gdy zimą rzeki lodem ścięte, ciężarne tem rokiem urodzą syna.

Idzie zima, a tu butów nie ma.

Im więcej zimą wody, tym więcej na wiosnę pogody.

Jaka zima, taka lima.

Jak w zimie piecze, to w lecie ciecze.

Kiedy mgłą stoi zima, ziarno w ziemi drzyma.

Na modrzewiu zima niedługo trzyma.

Pierwszy śnieżek w błoto wpada, słabą zimę zapowiada.

Późna zima długo trzyma.

Rozmyślaj się na to, że po zimie przyjdzie lato.

Za ciepła orz, za ciepła siej, zimą leniwy bądź, do robót niesposobny bywaj.

Zgniła zima, zgniłe lato – przepowiadał tato.

Zima jak zły gość pustoszy spiżarność.

Zima starym dokucza, a młodych naucza.

Zimę wiosna uśmierza, a wiosna do lata się uśmiecha.

Brak zimy zdrowiu szkodzi i nieplenne kłosy rodzi.

STYCZEŃ

Styczeń niesie wiele życzeń.

Styczeń – czas do życzeń.

Bój się w styczniu wiosny, bo marzec zazdrosny.

Gdy styczeń burzliwy z śniegami, lato burzliwe z deszczami.

Gdy styczeń jasny i biały, w lecie bywają upały.

Gdy styczeń mrozów nie daje, prowadzi nieurodzaje.

Gdy styczeń z mgłą chodzi, mokrą i wczesną wiosnę zrodzi.

Gdy styczeń zamglony, marzec zaśnieżony.

Gdy w styczniu deszcz leje, złe robi nadzieje.

Gdy w styczniu deszcze leją, nie ciesz się wielką nadzieją.

Gdy w styczniu mrozy i śniegi, będą stodoły po brzegi.

Gdy w styczniu niebo grzmotem się głosi, na wschodzie ludzi śmierć w tym roku kosi.

Gdy w styczniu początek, środek i koniec pogody, rok będzie dobry, pogodny i dorodny.

Gdy w styczniu pszczoły się ruszają, to mokrą wiosnę zapowiadają.

Gdy w styczniu pszczoły wylatują, dobry roczek zwiastują.

Gdy w styczniu woda huczy, to na wiosnę mróz dokuczy.

Jak styczeń rozchlapany, to lipiec zapłakany.

Jeśli pszczoła w styczniu z ula wylatuje, rzadko pomyślny rok nam obiecuje.

Kiedy styczeń mokry trzyma, zwykle długa bywa zima.

Kiedy styczeń najostrzejszy, tedy roczek najpłodniejszy.

Kiedy w styczniu lato, w lecie zimno za to.

Kiedy w styczniu rośnie trawa, licha w lecie jest potrawa.

Kiedy w styczniu susza, wszystko się na wiosnę rusza.

Kiedy się w styczniu rodzi, temu gadzina nie szkodzi.

Na styczeń i luty musi być koń podkuty.

Po styczniu jasnym i białym w lecie będą upały.

Styczeń bywa zwykle łagodny, gdy październik śnieżny i chłodny.

Styczeń dla gości lodem Wisłę mości.

Styczeń – do pieca się przyczeń.

Styczeń, gdy mrozem nie wygodzi, marzec z kwietniem wraz wychłodzi.

Styczeń mrozem trzeszczeć musi, wtedy chłopa plon przydusi.

Styczeń rok stary z nowym styka, czasem zimnem do kości przenika, czasem w błocie utyka.

Styczeń wszystko studzi: rośliny, zwierzęta i ludzi.

Styczeń zamglony – marzec zaśnieżony.

Stycznia dzień we mgle stały, a wiosenny mokrą obolały.

W styczniu grzmoty – wiosną słoty.

W styczniu łów łatwy na kuropatwy.

„Jedna Jaskółka Wiosny nie czyni”

„Jedna Jaskółka Wiosny nie czyni”

Znane powiedzenie ma sens zarówno dosłowny, jak i przenośny. Jaskółki są ptakami, które okres zimowy spędzają w ciepłych krajach i na legowiska w Polsce przylatują dopiero wiosną. Zwykle przylatują pod koniec marca albo na początku kwietnia a i często w pierwszych dniach marca. Kiedy zobaczymy jedną jaskółkę, myślimy że zrobiło się cieplej i wiosna już jest. Ale kiedy na drugi dzień, kiedy zima znowu przypomni o sobie, powiemy, że „Jedna jaskółka nie uczyniła wiosny, jaka szkoda”. Przenośny sens przysłowiu nadał Arystoteles w „Etyce nikomachejskiej po przeczytaniu bajki Ezopa „Utracjusz i jaskółka”. Pewnego razu jaskółka wyleciała z zimowego ukrycia na powietrze, gdyż poczuła powiew wiosny, co zobaczył młody Utracjusz. Utracjusz czyli człowiek lekkomyślnie postępujący postanowił‚ sprzedać zimowy płaszcz, a otrzymane pieniądze roztrwonić na hulanki. Tymczasem po kilku dniach mrozy wróciły. Przesłanie „Jedna jaskółka nie czyni wiosny” (lub „wiosny nie czyni)” wydaje się jasne. Nie wystarczy jeden jedyny raz coś zrobić, żeby wyrobiono o sobie dobrą lub złą opinię. Właściwą opinię o sobie wyrabia się po dużo dłuższym okresie, na podstawie powtarzających się zachowaniach w określonych sytuacjach. Zatem NIE JEDNA ALE WIELE JASKÓŁEK NA NIEBIE BYŁY ZNAKIEM, ŻE WIOSNA PRZYSZŁA NA DOBRE.

„Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci”

„Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci”

Znaczy, że mamy na myśli to, że ujemne cechy nabyte w młodości nie dają się później tak łatwo wykorzenić Do tego potrzebna jest naprawdę silna wola. Ta skorupka to nasze dzieci, które od pierwszych chwil po narodzinach uczymy, wychowujemy w imię swoich zwyczajów. Jeżeli nie przekażemy im wiedzy to dopiero w życiu dorosłym, nasze dzieci może ockną się i przebudzą do życia. Życie to ja i ty i ono i oni i wy i my i wszyscy i jest jedno. Życie potrzebuje jedynie żyć a nie być wychowywane.

SŁOWA WIEŚCI

SŁOWA WIEŚCI gromadzą wiedzę O-PO-WIEDZY, O-PO-WIEDZE-NIACH, O-PRZY-SŁOWIACH pochodzenia słowiańskiego. O PRZYSŁOWIACH mówi się, że są mądrościami narodu. Te mądrości zapamiętali Słowianie w opisach zdarzeń na tyle ważnych, że utrwalone zostały w formie PRZYSŁÓW. Świadkowie tych zdarzeń chcieli by te doświadczenia zapamiętały kolejne pokolenia i były nauką dla nich.