HERULOWIE – WŁADCY

WANDALOWIE – WŁADCY

RODY

RODY to po prostu Rodowód Słowian. W RODACH zbierana jest wiedza o Rodach, Narodach i o Poddanych. Językoznawcy, historycy, archeologowie, badania oraz analizy tzw. kopalnego DNA (haplogrupa R1a) potwierdzają, że Słowianie przetrwali potop. Słowianie zatem żyją na terenach Europy Centralno-Wschodniej conajmiej od czasu potopu. Rody Słowian po potopie rozmnażały się i zasiedlały kolejne tereny Europy, Azji i Afryki. Wszędzie tam gdzie nadarzały się ku temu warunki do zamieszkania tworzyli swoje Rodzeństwa czyli Państwa. Słowianie to tylko „nazwa”, umownie określająca ludzi, którzy przetrwali potop, a my – ich potomkowie jesteśmy na to dowodem. Przed potopem ludzie też rozwijali swoje Rody, Narody i Rodzeństwa (państwa) – ich (pre)historia też jest naszą historią. SLOWANICA zbiera wiedzę (historię) ludzi umownie „nazwanych” Słowianami od potopu po XXI w. n.e. Dzisiaj żyjemy na przełomie dwóch er: Ryb i Wodnika. Za kolejne 1000, 2000 lat może pojawią się nowe „nazwy” dla ludzi żyjących dzisiaj… Ważne, żeby każdy z nas zapamiętał swoją historię tu i teraz i przekazał ją swoim dzieciom. Dzięki temu może nikt jej nie zmieni, nadając jej swoje „nazwy” bo nasze dzieci będą ją pamiętały i nie pozwolą na to?

ZARENOWIE

– zachodnio-górmański ród słowiański

nazwa pochodzi od ludzi żyjących Za Renem lub od Żarnów żarna w pierwotnej postaci składały się z kamiennej płyty, na której rozcierano ziarna zbóż za pomocą mniejszego kamienia są najstarszym elementem żaren i występują w zmodyfikowanej formie we wszystkich typach żaren na przestrzeni wieków pierwsze prymitywne żarna z rozcieraczem pojawiły się na dzisiejszych terenach Polski ok. 8000 lat p.n.e.

– Zarenowie/Żarnowie osiedlają się ok. III w. n.e., na terenach na północ i wschód od dolnego Renu

– od III do V w. n. e. Zrenowie najeżdżają terytorium cesarstwa rzymskiego

– w VI w. n.e. pod wodzą Chlodwiga podbijają tereny Galii (obecne tereny Francji, Belgii, Szwajcarii i północno-zachodnich Włoch)

– w okresie burzliwego rozwoju chrześcijaństwa, Chlodwig zapewnia sobie poparcie kościoła rzymsko-katolickiego

– w 496 r. przyjmuje chrzest wraz ze swymi poddanymi w obrządku łacińskim

– w tym samym roku Chlodwig osiada w Paryżu (stolicy swojego królestwa)

– od chwili chrztu kościół rzymsko-katolicki zmienia nazwę ZARENÓW/ŻARNÓW na Franków, a ZARENIĘ na Francję

– Chlodwig umiera w 511 r., a państwo Zarenów/Żarnów (Francja) rozciąga się od Renu po Pireneje

– w VI w. n.e. Francja staje się pierwszym państwem w Europie zbudowanym wg systemu Cesarstwa Rzymskiego i Kościoła

JUTOWIE

lud słowiański osiadły pierwotnie w północnej i środkowej części dzisiejszego Półwyspu Jutlandzkiego

– w połowie V wieku n. e. Jutowie opanowują południowo-wschodnie tereny dzisiejszej Anglii (hrabstwo Kent)

– w VIII wieku arcybiskup Wilibrord próbuje bezskutecznie nawrócić na chrześcijaństwo króla Jutlandii Ongendusa

– za czasów Karola Wielkiego nie powiodły się także kolejne próby chrystianizacji Jutów

– w 810 r. idea zjednoczenia Cesarstwa i Kościoła realizowana jest przez króla Franków Ludwika I Pobożnego za namową Arcybiskupów Agobarda z Lyon i Ebo z Reims doprowadza do zamordowania Gudfreda, władcy Jutów synowie Gudfreda wypędzają z kraju głównego pretendenta do korony Haralda Klaka Harald Klak zostaje wasalem króla Franków Ludwika I Pobożnego

– w 822 r. papież Paschalis I wydaje bullę, dając przyzwolenie Królom Franków na chrystianizację pogan ogniem i mieczem

– w 831 r. powstaje z polecenia cesarza Ludwika I Pobożnego arcybiskupstwo w Hamburgu

– w 845 r. w wyniku Hamburg zostaje zagrabiony przez Jutów

– w 848 r. papież Mikołaj I Wielki wydaje bullę i zostaje utworzone arcybiskupstwo hambursko-bremeńskie

– w 847 r. mnich Ansgar (Oskar) buduje kościół rzymsko-katolicki w Szlezwiku

– od 850 r. trwa wojna Jutów pod przywódctwem Horika I przeciwko władzy Watykanu

– w 956 r. król Jutów Harald stając w obronie swej siostry Gunhildy przejmuje południową część terytorium Norwegów

– w 965 r. król Jutów Harald Sinozęby przyjmuje chrzest, do czego przekonuje go rzymski kapłan Popp

– od X wieku kościół rzymsko-katolicki używa już tylko nazwy Dunia/Dania zamiast JUTLANDIA

HERULOWIE

– Herulowie według relacji Prokopiusza mieszkali od zamierzchłych czasów nad Dunajem

– połowa III w. n.e.: część plemienia popłynęła na zachód, dolnym Renem, a druga część zatrzymała się u ujścia Wisły

– połowa III w. n.e.: Herulowie pojawiają się na stepach nad Morzem Czarnym i dotacierają nad Morze Azowskie – organizują łupieżcze wyprawy (morskie) na nabrzeżne miasta

– 267 r. n.e. napadają na Półwysep Bałkański, docierając aż do Sparty

– 269 r. n.e. zostają pobici wraz z Gotami przez cesarza Rzymskiego Klaudiusza w bitwie pod Naissus (Nisz w Serbii)

– połowa IV w. n.e. dostają się pod panowanie Ostrogotów, których z kolei podbijają Hunowie

– 405 r. n.e. wraz z Hunami osiedlają się w rejonie dorzecza środkowego Dunaju

– 455 r. n.e. po upadku potęgi Hunów, Herulowie tworzą własne państwo na terenie południowych Moraw

– niepokoją najazdami Noricum i Pannonię i podbijają sąsiadów, m.in. Longobardów, Burów

– 501 r. n.e. wchodzą w sojusz z Ostrogotami

– początek VI w. n.e. początek wojny z Longobardami na terenie Kotlinie Czeskiej

– 505 r. n.e. Longobardowie zwyciężają i część Herulów osiedla się w Dacji, a część przenosi się do Skandynawii, reszta zostaje wchłonięta przez Longobardów

– w 2002 roku archeolodzy UMCS odkryli w miejscowości Ulów pierwsze stanowisko Herulów w Polsce

GÓRMIANIE

– ogólna, potoczna nazwa plemion słowiańskich zamieszkujących w górach, z gór lub za górami

– nazwa (namię) GÓRMIANIN znaczy tyle co „miano gór”

– w języku polskim używa się nazwy GÓRAL

– Cesarstwo Rzymskie używało nazwy GERMANIE dla określenia plemion żyjących w górach i za górami: Alpami i Karpatami

GALOWIE

– plemię Słowiańskie

– ok. VII w. p.n.e. zamieszkiwali tereny dzisiejszej Francji, Belgii, północnych Włoch, południowej Holandii i zachodnich Niemiec

– ok. 600 roku p.n.e. Galowie napadają na Nizinę Padańską wypierając Etrusków

– w I wieku p.n.e. Cesarstwo Rzymskie rozpoczyna podbój kraju Galów, który zakończy się w I wieku p.n.e.

– ok. 50 r. n.e. Galowie ponoszą klęskę w wojnach galijskich z Cesarstwem Rzymskim pod wodzą Juliusza Cezara

RODY

RODY to po prostu Rodowód Słowian. W RODACH zbierana jest wiedza o Rodach, Narodach i o Poddanych. Językoznawcy, historycy, archeologowie, badania oraz analizy tzw. kopalnego DNA (haplogrupa R1a) potwierdzają, że Słowianie przetrwali potop. Słowianie zatem żyją na terenach Europy Centralno-Wschodniej conajmiej od czasu potopu. Rody Słowian po potopie rozmnażały się i zasiedlały kolejne tereny Europy, Azji i Afryki. Wszędzie tam gdzie nadarzały się ku temu warunki do zamieszkania tworzyli swoje Rodzeństwa czyli Państwa. Słowianie to tylko "nazwa", umownie określająca ludzi, którzy przetrwali potop, a my - ich potomkowie jesteśmy na to dowodem. Przed potopem ludzie też rozwijali swoje Rody, Narody i Rodzeństwa (państwa) - ich (pre)historia też jest naszą historią. SLOWANICA zbiera wiedzę (historię) ludzi umownie "nazwanych" Słowianami od potopu po XXI w. n.e. Dzisiaj żyjemy na przełomie dwóch er: Ryb i Wodnika. Za kolejne 1000, 2000 lat może pojawią się nowe "nazwy" dla ludzi żyjących dzisiaj... Ważne, żeby każdy z nas zapamiętał swoją historię tu i teraz i przekazał ją swoim dzieciom. Dzięki temu może nikt jej nie zmieni, nadając jej swoje "nazwy" bo nasze dzieci będą ją pamiętały i nie pozwolą na to?