SŁOWANIKA

SWAR SMYSŁU

PRZEDE WSZYSTKIEM

Przede wszystkiem nie było innych Panów na Niebie prócz Lachmu i Lachamu, ani znaków słów ich Pana. Słowa, puste i głuche, zanurzone głęboko w ciemności wody, słyszane były tylko dla Lachmu i Lachamu, którzy unosili się nad wodą. Kiedy nad powierzchnią wód, Lachmu i Lachamu urodził się syn Lech, usłyszeli: „Oto Ja jestem Pan i przyjdę po niego”. Wtedy Lachmu i Lachamu oddali syna Lacha z ich domu Panu, jako znak Jego słów na ziemi. Pan przy wieczerzy z Lechem, znak światła dał dniu a znak ciemności dał nocy, by po niej nastała jutrzenka dnia pierwszego. Pan rzekł: „Dam Lachom, ziemię wśród rzek a rzek będzie u u nich całe mnóstwo tak by ziemi między rzekami nie zabrakło”. Lachmu i Lachamu stworzyli zatem szczelinę w wodzie, która je rozdzieliła na dwoje, jedne wody zeszły na ziemie, a drugie zostały w niebie. Lachmu i Lachamu uznali znaki Pana na niebie, nastał wieczór i poranek dnia drugiego. Lachmu i Lachamu rozdzielili wszech wody na morza a gdy Pan ujrzał morza dał im dobry znak. I Pan sprawił, że wody zostały sprowadzone z nieba w jedno miejsce, by kraniec ziemi z ziemi powstałej po oddzieleniu się ukazał. I Pan sprawił, że ta  ziemia, stała się rośliną nasienia owocu z owocu obfitą, jak owoc z owocu, z którego wypływa nasiono nasienia. I ziemia wydała owoc ziemi, przedzielonej morzami, ziemiami i górami, i pierwsze drzewo, które ujrzał Lech z domu Pana. To było wieczorem trzeciego dnia. A Pan baczył by rozpostarcie się niebios w niebie, między dniami dni i nocami nocy trwało, bo tam czekać na nich będzie latami, dniami i nocami. Znakiem Pan Nieba była ziemia. Znakami Lachmu i Lachamu były dwa wielkie ciała na niebie, wielkie słońce na dzień i mały księżyc na noc oraz gwiazdy. Tak dzień dla dnia i noc dla nocy, grobem dla światłości i ciemności, stało się świterzenie Lachmu i Lachamu jako znaki podzielenia Pana. Pan Nieba nieruszony pozostał a Lachmu i Lachamu nadał poruszone gwiazdy by oświecały ziemię.

LECH

Lech spoczywał w dole, na ziemi, wieczorami i porankami, dni cztery, obdarowan przez Lachmu i Lachamu. Tedy do ziemi, wedle słów Pana, woda żywia popłynęła strumieniem by ciała żywia rozproszyły się po ziemi, przede rozpostarciem się niebios w niebie. I szerzej otworzył Pan wielką szczelinę by wszystkie ciała żywia ku morzom ziemi się garnęły, a skrzydła Pana unosiły Lecha by ten baczył na jego dzieło. Lachmu i Lachamu słowa Pana usłyszeli: „Rozradzajcie i rozmnażajcie się, doły niechaj napełnią się wodą by wszystko rozmnażało się w ziemi”. Lachmu i Lachamu widzieli znaki Pana w górze nieba i w dole ziemi gdzie woda się wypełniała, wieczorem i do poranka dnia piątego. Lachmu i Lachamu usłyszeli głos Pana: „Ciała żywia zeszły na ziemię, z prawem do niej i dziecięciami a żywia pełno na ziemi już było. Pan ożywiał całą po prawej i lewej ziemię a dzikie stworzenia naznaczył, ale ujrzał że są dobre. I rzekli Lachmu i Lachamu do Pana: „Uczyńmy z człowieka parę podobnych do obrazu naszego syna Lecha, podobnych do naszego obrazu, wypełnijmy wszelkim stworzeniem niebo i ziemię a w ziemi wszystko co urośnie niech przemija na niej. I Lachmu i Lachamu stworzyli na obraz syna parę ludzi i na obraz Pana, a widząc ich, naznaczyli im: „Usłyszycie Pana, a i zobaczycie go”. A Pan posłał wszelkim stworzeniom by służyły im a do nich rzekł: „Bądźcie płodni, napełniajcie ziemię, dbajcie o nią, o żywię wodną i niebiosą, i po wszystkiej żywiej ziemi rozmnażajcie się”. Pan do Lachmu i Lachamu rzekł: ”Teraz daję wam wszystkie nasienia nasień, które płyną po całej ziemi, i wszystek drzewia, na których wyryte słowa słów będą pożywią Waszego umysłu”. „I wszystkie wody ziemi, i wszystkie gałęzie niebios, i wszystek, co na ziemi, żywią na całej drodze morzej będą”. Lachmu i Lachamu wiedzieli, że Pan wszystek co ustanowił wieczorem i porankiem do dnia szóstego było żywią dobrą dla niebios, ziemi i całej pary człowieka potomstwa. Pan ukończył przede siódmym dniem swoją pracę i spoczął po całej swojej pracy, którą wykonał. Wtedy Pan posłał i uświęcił dzień siódmy, albowiem wtedy zamieszkały wszystkie rzemia i żywia, które stworzył

SWAR SŁOWA

  1. Ochoczo słów tworzeniem zajął się starodawny Polski ród co.
  2. Podarował je niemym i nauczał ich, dlategóż po wsze czasy sławne ich znaczenie jest.
  3. Wojan najpierwszy był dziejów Polskich Słowian pisarzem.
  4. Ale przed Wojanem wielu było skrybów i rytów, ale imion ich nie pamiętamy.
  5. Pewne jest, że runy na kamieniach wyryte co potop przetrwały, dziełem ich były.
  6. W runach, skrobach i piśmie słowa zachowały sławę Polskich Słowian.
  7. Wagą jest zatem wyjaśnienie imion niektórych słów użytych dla określenia ich poprawnej nazwy.
  8. Zacząć wystarczyć by było, że od kolendy w kalendę przeinaczoną kalendarzem oznaczyć dzieje nasze.
  9. Czas Świata, biegnie nieprzerwanie od dnia zakończenia wojny bogów z ludźmi.
  10. Po zakończeniu tej wojny, ufundowano i zbudowano Świątynię Światła Świata.
  11. By nie być zagubionym w rachubie czasu wyjaśnieniem jest różnica lat z obecnym kalendarzem, która wynosi okole 5500 lat, które należałoby dodać do daty chrześcijańskiej obecnej nowej ery.
  12. Przykładnie rok 2018 naszej ery to rok 7518 czasu Świata, czyli suma lat 5500 i 2018.
  13. Lata wsteczne, to te rachowane wcześniej, przed rokiem uznanym za zero według nowej ery.
  14. Przykładnie rok 1000 przed naszą erą to rok 4500 czasu Świata.
  15. Lata mastępne, to te rachowane do przodu, po roku uznanym za zero według nowej ery.
  16. Przykładnie rok 1000 naszej ery to rok 6500 czasu Świata.
  17. Więcej o kolendach zapisano dalej.

SWAR ASTURIA

Nie pamiętała jak długo leżała. W nodze czuła ból, a skórę pokrywała skorupa zaschiętej krwi. Nie mogę jeszcze otwierać oczu! Pomyślała. Czuła w nich pieczenie. Muszę jeszcze wytrzymać. Biegłam po schodach, upadłam ale co zobaczę kiedy otworzę oczy? Proszę niech te schody nadal tam będą! Proszę wczoraj był świat i bardzo pragnę zobaczyć go znowu. Greka wróciła myślami do dzieciństwa. Bardzo dobrze pamiętała wieczór kiedy skończyłą osiem lat i mogła pierwszy raz udać się do komnaty swojej mamy. Do tego spotkania wyobrażała sobie tylko jak ona wygląda, jakie ma oczy, czy ma długie włosy, jaki ma głos… Ale najbardziej bała się zapytać mamę o to czym siostry straszyły każdej nocy… – Mamo – zawołała, chciała jak najszybciej przytulić się do kobiety siedzącej przy oknie. – Zostań tam gdzie stoisz – usłyszała w odpowiedzi – O czym chcesz ze mną rozmawiać? I w jednej chwili wszystko co chciała wtedy zrobić stało się nie ważne. A Greka chciała się po prostu przytulić do swojej mamy. Zapomniała co mówiła Wieszczka przed tym spotkaniem, że jej mama ma wielką władzę, dlatego nie może zbyt wiele czasu poświęcać swoim dzieciom. Na pewno bardzo by tego chciała, ale nie może i ona, Greka musi to zrozumieć i nie oczekiwać zbyt wiele od tego spotkania. – Greko, o czym chcesz ze mną porozmawiać? – głos brzmiał już stanowczo. – Mamo, chcę cię spytać o jedną tylko rzecz. Od bardzo dawna, co noc słyszę wycie dobiegające z północnej wieży… Nie mogę spać… Moje siostry straszą mnie, że uwięziony jest tam potwór, który przyjdzie po mnie kiedy będą niegrzeczna.… – Greka rozpłakała się. – Ha ha ha! Greko to tylko wilki, które co noc wyją. Nie masz się czym martwić. – Mamo – głos Greko drżał – Moje siostry mówią, że wilków nikt od dawna nie widział w naszych stonach. To na pewno nie są wilki. – Kochana Greko – słodki głos wypełniał komnatę – Oczywiście, że to są wilki, a twoje siostry okłamują cię. Ale nie martw się one nic ci nie mogą zrobić, bo nasz zamek otaczają wysokie mury. – Ale to wycie dobiega z wieży a nie zza murów… Przed zaśniećiem słyszę wycie w Północnej wieży. – To są wilki! – głos znowu stał się stanowczy – Jest coś jeszcze godne mojej uwagi? – Chyba nie. – Zatem spotkanie skończone, możesz odejść. Greko bardzo dobrze zapamiętała tamto pierwsze spotkanie z mamą. Teraz kiedy była już dorosła, miała 12 lat i leżała ogłuszona na schodach, dobrze wiedziała, że to nie byly wilki!

Kurwy i Kurewki od zawsze były kobietami, do których przychodzili spragnieni miłości i słuchania mężowie oraz żony różnej maści. Od królów, królewien po parobków. Ilu opowieści musiały się one osłuchać by spokojnie zasnąć? Ile te Kurwy i Kurewki musiały wycierpieć, spełniając różne życzenia i słuchając ich opowiedzi (prawie jak na spowiedzi). Ale Kurwy i Kurewki w ten sposób zdobywały wiedzę, która była bezcenna, bo mogły ją wykorzystać przeciwko swoim spowiednikom! Kurwy (wyższe) i Kurewki (niższe) nie dzieliły się według według umiejętności zaspokojenia seksualnego ale wedłud ilości posiadanej wiedzy. Kolejno Kurwy i Kurewki dzieliły się na Naczelne i Podległe. Do najbardziej znanych Kurw zaliczały się Asturia-naczelna oraz podległe Awsturia, Wysturia i Wsturia. Do Kurewek zaliczały się Astusia-naczelna oraz podległe Awstasia, Wystusia i Wstasia. Inną rodzinę kurewek stanowiły Kurwystanki od niezależnego stanu jak: Kurwiszony, Kurwiszmanki, Kurwijanki i znane wszędzie z posiadłych specjalnych umiejętności jak Rusanki, Lizanki, Permanki, Oranki i Cynki. Od Asturii zaczyna się opowieść, bo jej historia była przez tysiące lat zapomniana. Asturia żyła samotnie bo męża nie chciała. Żyła w lesie bo zwierzętom i roślinom zaprzysięgła oddać swoje życie. Ale właśnie to życie upomniało się o nią i odebrało jej radość i szczęście. Od tamtej pory nie widać już było u niej uśmiechu. Czy nie żywiła urazy? Tak! To było jej przekleństwo! Asturia pragnęła wrócić do swojego lasu ale aby to się stało musiała wypełnić przekleństwo…

SWAR SARMACJA

  1. Od starodawna różnych imion narody, ziemie polskie zamieszkiwały.
  2. Od zawsza jeno były one polskie..
  3. Tako długa jest nasza historia, że wiele xięg o tymże powiada.
  4. Cokolwiek istorycy zamyślali to nie o różnych narodach dać miewali znaki pisane.
  5. Nierozumni czy nieznający tradycji i zwyczajów historycy zgodnie Polaków historię spisali.
  6. Wiele więcej dzieł można znaleźć, dalej tylko kilka oryginałów, znak w znak, wymienionych.
  7. O starodawnych Polakach pisali:
    • Pomponiusz Mela, za panowania Augusta i Tiberiusza historyk: Lib.I. de situ orbis Cap. 3. et. 4
    • Ptolomeus za Antonina Pius nazwanego: Geographiae Cap. V. pag. 51.
    • Plinius L.IV Hist: Natural: Cap. 24 et 13.
    • Philippus Cluverius L.III. German: antiq: Cap. 24, 44, 46 pag. 19 et sequ
    • Cornelius Tacitus, De moribus German: Cap. 11. et a Cap. 42 usque ad finem Libri.
    • Strabo L.VII. Geogr:.
    • Joannes Micrelius in Chronico Pomeran: L.I. per toium.
    • Aibertus Crantinus L.I. Vandaliae Cap. 6.
    • Stanislaus Sarnicki in Annalibus Polon.
    • Methodius Martir producens Epistolam ad Constantinum Imperatorem a Vandalis scriptam.
    • Fransiscns Irenicius Exegeseos Germaniae; L.I. Cap. 33.
    • Paulus Diasconus L.I. de gestis Longobardorum Cap. 33.
    • Hugo Grotiat in Hist. Goth et Vandal, pag. 574
    • Hugo Grotiat in Prolegom: ad eandem Hist. pag 75
    • Jordanes De rebus Gethicis Cap. 2 pag. 1055
    • Marcus Velserus in Tabula bibliotheca Peuthingerorum a se edita.
    • Procopius L.I. De bello Vandal: Cap. 3 pag. 153
    • Procopius L.IX. Hist. Goth, non longe a principio.
    • Joannes Archiepiscopus Gnesnensis
    • Mathaeus Episcopus Cracoviensis
    • Vincentium Kadłubkonem L.I. Chronic: Polonicorum.
    • Prokosius Benedictinus Monachus Lib. I Chronicon Slavo Sarmaticum.
    • Kagnimirus do Gora Comex L.I. Chronicon Polonorum.
    • Goranus L.I. Slavo-Lechitarum.
    • Nyczko, Płocki Kanonik, L.I. Chronicon Inclytae Masovitarum gentis.
    • Tomko z Mokrska, Wrocławski Biskup, L.I. Chronicon Slesitarum.
    • Janusius, Gnieźnieński Archidyakon. L.I. Chronicon gentis Poloniae.
    • Albinus Tit. VI. pag. 70 et sequ: idem Tic. VIII pag.54
    • Aemonius L.IV. de gest Francor: Cap. 9.
    • Aemonius in corpore Hist. Fran: pag.360. et sequ: idem, pag. 369.
    • Adamus Bremensis L.I. Historiae Eccles: Cap.10. et 63, et sequ
    • Helmoldus L.I. Chron. Slavici Cap. 2.
    • Henricus Bangertus in nolis ad Helmoldum L.I. de ortu et rebus gestis Polonorum.
    • Melchior Goldastus L.I. de rebus Bohemiae Cap. 9.
    • Bohuslaus Balbinus in Epitome rerum Bohem. L.I. Cap. 10, pag. 63 et sequ.
    • Joachimus Pastorius de originibus Sarmaticis.

SWAR ARIA

  1. Aria była pierwszą ziemią co wysechła po wodach Potopu.
  2. Ariowie zeszli z góry schronienia i osadowili się w Armecyji czyli dzisiejszej Armenii.

SWAR SARMACJA

  1. I żył Jawan, co z dalekich stron, z Armacyji pochodził.
  2. Tą Armacyję zapamiętał Jawan, co Armecyją lub Armenią dzisiaj się nazywa.
  3. Jawan miał córkę Hellisę I.
  4. Hellissa I swemu synu imię Sarmaty nadała.
  5. Sarmacja była pierwszem imieniem rodów co polskiemi, wieki później zwać się będą.
  6. Jako niektórzy rozumieli, że Sarmata ni od Assarmota syna Histry ni od Lektana lecz od Hellisy, córy Jawana, dalekim wnukiem Sema, a i prawnukiem Nowego (Noego) był i z Armacji pochodził.
  7. Po cóż i skiem starodawni Sarmaci wojować mieli skoroć potopowe ziemie mało ludów miały?
  8. Miast tego i prostą wiedzą albo wedą, zbawiali niemych a i literami przedkazywali im słowa słyszane i rozumne zapisywanemi być.
  9. Sarmata panował od roku 1800 do 1750 p.n.e.
  10. Od Sarmaty Polacy nazywani byli Sarmatami, a morze Bałtyckie, Sarmackim się zwało.
  11. Daleko późniejszymi czasy Romanie nazwali nas Sauromatami a Grecy Sauronami.
  12. Sarmaci jakoby zatem jaszczurce, dzikie oczy mieli i samymi wojnami się zabawiali?
  13. A przeto Sarmata znaczył swego męża jaszczurczym krechem pod okiem co miarkować miało, że ze starodawnej Armacyji pochodzi.
  14. Mało Romanie i Grecy z tego rozumieli, bo wojnami dla podboju tych ziem przeto to to oni się parali.
  15. Sarmacja już była a o Grekach czy Romanach nikt nie słyszał.
  16. Mniej, że Greków ród starodawnie zwał się Jawianami czyli Jowianami lub Jonami bo też od Jawiana pocodził.
  17. Ówcześni Grecy przeto potomkami Sarmatów (Sauromatów) się nazwali co nie było bez powodu.
  18. Sarmacja dzieliła się dwie częsci, europejską i azjatycką.
  19. Sarmacja Europejska rozciągniona była od lewa to jest rzeki Ren przez Wisłę do prawa czyli Hirkani, krainy Turanu (Turcji) i Khitanu (Chiny), od góry to jest oceanu Sarmackiego (Morza Bałtyckiego) i Białego (Morza Północnego) do dołu to jest gór wysokich Halp (Alpy), Garb (Karpaty) i Kałk (Kaukaz) sięgała.
  1. Sarmację Europejską od Azjatyckiej oddzielała rzeka Tanaim (Don) ale nie dzieliła.
  2. W azjatyckiej i europejskiej mieszkali bracia co żony a siostry mężów mieli po dwojakiej stronie rzeki,.
  3. Nic obu Sarmacji nie poróżniało a wiele wspólnego łączyło.
  4. Sarmata miał syna Kodana.
  5. Kodan panował w latach 1750-1729 p.n.e.
  6. Kodan założył Kodan – wielki gród od imienia swego a dzisiaj jako Gdańsk na świecie znany jest.
  7. Kodan z żoną Helissą II mieli syna Lecha.

SWAR LECHIA

  1. Przed tym na miejscu gdzie Kodan z Helissą II zamieszkali była Sarmacja.
  2. Byłe pustynie, po Potopie lasami narosły, rzekami się zapełniły i zwierzyną.
  3. Na takich zmieniach narodził się Lech, pierwszy władca narodu polskiego.
  4. Lech albo Lach według komentatora Kadłubka był synem Pana Kodana i braci miał dwóch Boha i Rusa.
  5. Gdy urośli bracia rozdzieliwszy się początek dali trzem rodom: Boh Bohemom to jest Czechom, Rus Rusom a Lech Lechom.
  6. Trojga narody początek zatem mają od jednej Helissy Sarmackiej.
  7. Lech I przybył do Gniezna, miasta nazwanego od Orlich Gniazd, które był znalazł na skałach i w drzewach.
  8. Lech osiadł w naszej krainie w czasach bliskich po potopie a jego potomkowie panowali aż do Scyta.
  9. Lech dał początek pierwszemu rzędowi monarchów polskich z różnym narodów i famillii panujących w dawnej Lechii aż do Popiela II Myszostrawego.
  10. Na pomniemanym miejscu stanąwszy, Lech założył fundamenta pierwego miasta czyli gniazda poczynającego się rodu.
  11. Od gniazd Orlich tam znalezionych nazwa Gniezno się wzięła co miasto on sam założył.
  12. Lech ojcem dobra był dla ludu, któren stał się sławny z wiedzy o rachowaniach, skrybowaniach, rycinkach, astronomiach, stworcach i o lechach to jest lekach na chore roby na co chorobali by mogli zdrowieć.
  13. Wówczas ku wschodowi po Wiśle do Rusi swoje granice Lech rozszerzał.
  14. Bo Lech z walecznych powstawszy Sarmatów, bez wystchnienia wojował z temi narodami, co skarby zbyć mu chciały.
  15. Naówczas do Lecha należały teraźniejsza Wielka i Mała Polska, Mazosz oraz Szląsko a reszta ziem jakoby i nie jego były choć być nimi chciały.
  16. Figura albo ułożenie tych ziem było takie jak figura nieba i ziemi w sferze.
  17. Na rycinach sfera ziemi to Ameryki czyli ielenie rogi, Azyja to rogaty Xiężyc, a Fryka to wyspa wody niedoszłej lub nieoblanej i Europa jako mać siędzącą.
  18. Ta mać była sercu i łukowi podobne – łukowi napiętemu, którego cięciwa obrócona była ku południowi i zachodowi zimowemu, sam łuk zaś zwrócony był ku północy i letniemu wschodowi.
  19. Summa Królestwa Polskiego najlepiej wydać by się mogła gdyby ją opisać każdemu z osobna władcy to jest monarchy co po Lechu porządkiem, waleczni i sławy godnie następowali.
  20. Krótkie zebranie byłoby takie, że od przybycia w roku 1729 p.n.e. Lecha I Wielkiego do ziem naszych Polskim zwanym Naród stoi już szczęśliwie prawdziwie cztery tysiące lat.
  21. Namiona Polskiego Królestwa były takie.
  22. Długiem czasom istnienia Polskiego Królestwa znakomicie pasuje porozdzielać na okrasy i dać im namiona.
  23. O tem wszem świadczą historycy polscy, że od Swara pochodzimy co ogień i słońce stworzył, dlatego swarowe dzierżyliśmy imiona jeszcze przed długowymi nocami, a ziemie skrywały lód przez dziesiątków tysięcy lat.
  24. Przez takowyż czas Swarią wsze ludy się zwały.
  25. Po Swarach kędy to lody ociepliły się, Ariami nazwani liśmy.
  26. Aria była matką ogniska rodzimego, rodzinnego, rodziejącego, rodzącego, ciepłem a i piekunką.
  27. Swar i Aria były wszystkiemu początkiem, w niebie i na ziemi, wokoło nich życie się toczyło i naradzało się bez kresu.
  28. To potopy zniweczyły rodzenie się ludzisk.
  29. Po potopach pomniemaniu uległy tylkoć czyny Swara i Arii, a nie zapomnienie noworodzenia ichnim w niebu i powtornym stworzeniu.
  30. Ciemność popotopowa długa minęła i ziemie oschły.
  31. Nowe rodzenie zeszło z gór Armacji by ludnić się w dole.
  32. Tako narodzona stała się miać Armia.
  33. Nim Sarmacją rody nasze nazywać się zacząć miało to przed potopami jedno imię, imię Awarowie lud nasz miał. 
  34. Sarmacja była pierwszem imieniem polskiego rodu co żył pod zwierzchniem Sarmatów, przed Lechem I Wielkim.
  35. Lechia była naszym drugiem imieniem, od Lecha I Wielkiego, co panowanie zaczął w 2032 R.Ś. (1729 R.W.).
  36. Polonia była trzeciem imieniem, przyjętym jąli przez Xięcia Mieczysława a w Mieszka I przekształconym (przechrzszczonym), któren by bronić swoich poddanych przede siłom Romanów wiarę w Syna Człowieczego przyjął na swem dworze w 966 R.N. Ale było zaburzenie tak wielkie na ziemiach polskich kiedy lud się o tym zwiedział, iż powstawszy lud pozabijał i biskupów i kapłanów, i panów swoich ale nie rad był z niewoli nowej wiary powstać, dlatego w dwa wieki później Polakami się ponazywali ci co starej wiary umieć obronili.
  37. I tak już pozostało, że czwartem imieniem naszym Polska się udomowiła.
  38. Oczywistem stąd się stały późnem dziwlągi nazw naszego Państwa, co trwały przy wiarze w Syna Człowieczego:
    • Korona Polski
    • Rzeczypospolita Obojga Narodów: Korony Polskiej i Xięstwa Litwy
    • Rzeczypospolita Trojga Naródów: Korony Polskiej, Xięstwa Litwy i Xięstwa Chazarii (Kozaków lub Ukrainy)
    • Rzeczypospolita Czworga Naródów: Korony Polskiej, Xięstwa Litwy, Xięstwa Chazarii i Xięstwa Rusi
    • Rzeczypospolita Rozborowa po upadku powodowanego cesarstwem Romów, Rosji i Austrii
    • Rzeczypospolita Wtóra lub Drugą, niepotrzebnie wsród straszliwych wojen zwaną
    • Rzeczypospolita Polska Ludowa, Peerelem zwykłem okazała się być czyli Lelum Polelum a i obcym tworem
    • Rzeczypospolita Polska lub Trzecią, potrzebnie odrodzoną nazwana została
  1. Koleje Rzeczypospolitej zaiste takie, że i czwarta nasza ojczyzna i piąta będzie, i tak dalej w numeracyji, bez początku i bez końca lecz rzeczy po polakach istnienie będzie trwało wiecznie w nazwie państwa i rodu.
  2. Namiona władców Polskiego Królestwa były takie.
  3. Swar ni władcą ni bogiem lecz Stwórcą był pierwszem, wszystkiego żywego i nieżywego.
  4. Aria co naszą Macią była, zwana zarodzoną,wszem narodom ludzkim początek dała.
  5. Od niej ród wszelaki ziemię zapanował, z któren i nasz wyrósł.
  6. Rody wszelakie nie potrzebion imion i tytułów, tak nieliczne były, bo wsia rodzina znała się wzajemnie.
  7. Kędy rodzin było już tak wiele, władcą został Sarmata lecz bez zbędnego tytułu bo i pocoż i nad kim miałby się wyróżniać skoro sługą wiedzy był poprosiemu.
  8. Dopieron Lecha był strzegł Pan, niczym pierun Peruna.
  9. Lech I Wielki najprzód tytuł Pana otrzymał, a po nim każdem następny.
  10. Stało się to później, że Xiążętami nazwani władcy Sławnego Polskiego Królestwa zostali nie bez przyczyny.
  11. Xiążęta biegli w xięgach zapisanych, służyli radą swemu narodowi i pomnym ową wiedzę przekazywali co zachowane w naszych tradycyjach zostało.
  12. Mieczysław był i ostatnim co Xięciem się nosił i pierwszym, któren jako Mieszko I pragnął tytuł Króla przyodziać.
  13. Potym panowanie mieli raz Xiążęta, raz Królowie, pierwsi pomniejszani a drudzy wywyższani przez papieża Romy tylko dla swojego celu miast dla dobra narodu polskiego.
  14. Koroną Królestwo Polskie zostało przez lud zapamiętane mimo, że przez wiek XIX zaborem nasze państwo stało.
  15. Po Wielkiej Wojnie, jedno tylko pokolenie, wybieranym władcom dawało wedle nowej maniery tytuły Prezydenta i Premiera.
  16. Po Kolejnej Wojnie, na manierę Rusów (ochrzczonych sowietami), pobici przez dwa pokolenia musieliśmy mieć władców nam sekretnych czyli Sekretarzy.
  17. Władza owych Sekretarzy upaść musiała, bo od polskiego roda duch wiekowych tradycyji nie odstąpił.
  18. W jednym ciągu wieku zatem tytuły Prezydenta czy Premiera Polacy przyjęli za rodzime by obierać swoich władców.
  19. Tako teraz trwa nadawanie imion wybieranym władcom. 
  20. Herbu Polskiego Królestwa taki jest początek.
  21. Lech osiadłwszy w naszej krainie miejsce to naznaczył Ciołkiem.
  22. Wnet potym Ciołka zepsowano a Lech przemienił go na Orła Białego.
  23. A czemu zepsowano Ciołka tego nikt już nie pamięta ale Orła za Herb potomkom na czas wieczny Lech schował.
  24. Różni różne później wznosili rozumienia
  25. Pierwe, że to niby Polacy późniejsi podczas utarczki z Romanami za cesarza Augusta, wydarli chorągiew z białym orłem, ale tać chorągiew do odebrana wcześniej nam była.
  26. Wtóre, że dla orlich gniazd co znalazł Lech na miejscu dzisiejszego Gniezna.
  27. A ponieważ, herb zowiał się po polsku arma, to jest dzisiejsze oręż, to najprzód Rycerze dostawali za herb Orła Białego po sarmacku (kawalersku), jakoby z gniazda dzieci Lecha wylęgać się miały.
  28. To dla tej przyczyny, żeby Lech białym orła kolorem, podobnym srebrnemu kruszcowi, naśladował prawy kolor srebrnych orłów.
  29. I takoż Gąsiorek (Gensericus) król słowiańskich Wandali wieki później zwyciężywszy Gracjana we Fryce (Afryce) chcąc oznajmić Polakom zwycięstwo swoje, białego im był przysłał orła na chorągwi.
  30. Na koniec wiadomo przeto, że kolejny kolejnemu papież po przyjęciu od Polaków wiary w Syna Człowieczego na znak przychylności i ochrony z ichniejszej strony darował światu białego orła.
  31. Taką racyją interes religii w świecką papież od początku mieszał wspaniałość polskiego herbu.
  32. Tak herb apostolski od polskiego Orła Białego papież zatrzymał a w gołębia później przemienił.
  33. Lechia była drugiem imieniem rodów co polskiemi, wieki temu zwać się były.
  34. Dla tóż tego Rusini Polaków Lachami nazywają, Hunowie (Węgrzy) Lengelami a Słowacy Polachami.
  35. Lech wielkich rzeczy dokonał za swego życia, o czym sławią księgi na całym świecie.
  36. Od Lecha Polacy nazywani byli Lechitami, a kraj Lechią się zwał.
  37. Lech rządził sprawiedliwie i dla dobra ludu przez 50 lat.
  38. Lech I Wielkim zwany panował od roku 1729 do śmierci w 1679 p.n.e.
  39. Podług wielu kronikarzy Lech pochowany został w Gnieźnie.
  40. Filan przez jednych a przez drugich Filarem zwany był synem Lecha.
  41. Filan panował lat 30, od roku 1679 do 1649 p.n.e.
  42. Filan nadał krajowi od siebie imię Filania (Finlandia), do któren to w pierwszem wieku panowania Lechitów ruszył.
  43. Była to pierwsza wiekowa lub wikingowa przeprawa po Sarmanckiem Oceanie jeszcze ówczas zwanem.
  44. Po śmierci Filana nikt nie panował, a lud radził się samemu bez władcy.
  45. Znać jest, że w owym czasie Car założył miasto Carodrom w miejscu Krakowa dzisiejszego.
  46. Po wiekach samorodzenia lud na Pana wybrał Lasotę.
  47. Lasota panował do 1479 p.n.e.
  48. Lasota był wielkim władcą i lud po jego śmierci usypał rękami własnymi górę dla pamięci jego.
  49. Nie minęło lat wiele a jeszcze świetniejszy Pan władał swym ludem.
  50. Ozor, czczony jako Ozyrys w dalekiej krainie zwanej Egiptem, człekiem był zwyczajnym, bo znał nauki, które dla innych wydawały się być niezwyczajnymi
  51. Ozor liczne i różne miał imiona: Ozór, Ozyr, Ozerys, Wezyr, Ozyrys, Jęzor, wiadomo co kraj to obyczaj.
  52. Ozor miał syna, wielkoluda Wyrwidęba, Heraklesem znanym w Gracji (Grecji) czy Herkulesem w Romie.
  53. Wyrwidąb zaś miał syna Scyta, Szczytem później zwanym.
  54. Scyt zaczął panować w 1482 p.n.e., nauki pobierając u samego Lasoty.
  55. Od Scyta Polacy nazywani jużci byli Scytami.
  56. Miasta Scytno czyli Szczecin nad Morzem Sarmackim (Bałtyckim) oraz Szczytno on sam założył.
  57. Po śmierci Scyta przyszedł czas Alana II, który panował do 1272 p.n.e.
  58. W 1272 p.n.e. lud wybrał na swego Pana Wandala, syna Alana II.

SWAR WANDALIA

  1. Wandal panował od roku 1272 p.n.e.
  2. Wandal (Wienwal) ozdobny dosyć wystawił Zamek w Carodomie (Krakowie) i całe miasto przyozdobił.
  3. Od Wandala wiele nazw się wzięło a Polacy Wandalami od tej nazywani byli.
  4. I rzeka Wisła zwana ówczas Wandalus.
  5. Był czas, że w Lechii panował Car, co blisko Wisły, na wydałym pięknie pagórku, kazał był wybudować miasto i swoie onemu miejscu nadał imię imię to iest Dom Cara.
  6. W Carodomie (Krakowie) władca Wandal Wawel wybudował wieżę ku niebu znaną jako Babel.
  7. Sława Wadnala nie znała już wtedy granic.
  8. Po nim na tron powołan był Listyg, o którym wrogowie nie chcieli pamiętać.
  9. Listyg spory i swary miał z Aleksadrem z Macedonii, komu historycy nadali przydomek Wielki.
  10. Lecz Listig przez onych zwany Chytrym, a Bystrym i Rozumnym się okazał i nie dał się pokonać.
  11. I to brat Aleksandra z Macedonii, Polech z Illiryku osiadł w Wandalii a nie na odwrót.
  12. Po tech wydarzeniach w kronikach tysiąc lat minęło jak jedna noc, a może jedna noc trwała tysiąc lat…
  13. Znaczyć tu należy, że kronikare piśmienne wieki później ten czas wymazać chcieli lub dodając, ukryć inne.
  14. Rachowanie czasu pierwszy raz pobełtane nie poddało się szybko porządkowaniu.
  15. Rachunek czasu szedł taki.
  16. Czas liczony rachunkiem prosto dla ludzi winien być od wcześnieya do teraźnieya.
  17. O kolendach w kalendarze co zamienion wstąpił początek tu się rozwinie.
  18. Nie minęło jednak tysiąc lat co kronikare piśmienne później wymazały lub rachunkiem dodały a fałszywe lata w oka mgnieniu minęły i polskie krainy odrodziły się. 
  19. Jako, że wsie przy źródłach rzek powstawać zaczęły, tako i grody jedne po drugiem się budowały.
  20. Wszystek wsi, grodów, rzek, gór, pól, lasów czy jezior od imion ich pierworodnych początek miał swój.
  21. Od rodu Wandali lub Wendów rzeka nazwę Wandala otrzymała, później od rodu Wisłów lub Wiślan już Wisłą po wsze czasy pozostała.
  22. Ród Gotów co początek miał we wsiach nad morzem Sarmackim, gród Bytgot (Bydgoszcz) zakłożył nad rzeką Wandalą (Wisłą), a Gotdan (Gdańsk) rozrósł ku swojej sławie.
  23. Goci rozstali się i zaludniali wiele krain a imion mieli tak wiele, że nikt nich nie spamiętał.
  24. Goci to ciż sami co nad rzeką Wandala osiadli, a i Wysogoci, Obogoci czy Ostrogoci nimi byli.
  25. Wysogoci co nad Bałtyckiem morzem osiadli w grodzie Kodan bursztyn jęli zbierać.
  26. Od rodu Gotów rzeka nazwę Gotala otrzymała, później od dwóch rodów Obodrów, co po obu brzegach żyli, po wsze czasy Odrą pozostała.
  27. Ród Połocian i Podgórzan zato osiadł wśród lasów sosnowych gdzie założyli swoje miasta Połock i Smoleńsk. 
  28. Od rodu Wartów rzeka nazwę Warta otrzymała i po wsze czasy taka pozostała.
  29. Od rodu Narwanów rzeka nazwę Narew otrzymała a od Awaranów rzeka Wisła nazwę Awarszew otrzymała.
  30. Rzeka Awarszew źródłem dla wsi Warsew była, tej samej co Wars i Sława gród Warszawę dzisiaj zwaną założyli.
  31. Rody Bastariów i Podgórzan w Dacji założyły Siedem Grodów czyli krainę nazwaną Siedmiogrodem.
  32. Ród Piotrowian gród Piotrków założył, ten sam co później tytuł Trybunalski otrzymał.
  33. Ród Szydłów założył grody Szydłów i Szydłowiec.
  34. Ród Sendomirów założył gród po dzisiejszemu pisany Sandomierz.
  35. Od rodu Boków czy Bugów lub Bogów rzeka nazwę Bug otrzymała.
  36. Dawno już wiadome było, iż Kaszubi i Kodani (Kaszubianie i Pomomorzanie) żyli przy Wiśle.
  37. Obok nich ród Kujaw się osiedlił.
  38. Ród Scyrów założył osadę Scyrzec za Krakowem.
  39. Wiele tych rodów jeszcze było ale wszystkie one w starożycie miały jedno imię Ariów.

SWAR LECHIA

  1. Polech albo Polach panował w latach 231-188 p.n.e.
  2. Było to jeszcze za życia wnuków Listyga, co jest pewne.
  3. Polecha berło i czapka wyróżniała.
  4. Polech braci miał sześciu a najświetniejsi wśród nich byli Lech, Chech i Rus.
  5. Po nich wielu znakomitych władców panowało.
  6. Lis, który był wnukiem Polecha.
  7. Posnan, który był wnukiem Polecha i miasto Poznań dzisiejsze założył.
  8. Sandomir, który gród Sandomierz założył.
  9. Lublin, który Lublin założył.
  10. Lubusz, który Lubusz założył.
  11. A co zdarzyło się później to księgi już opisują, bo jakby Lech powrócił.
  12. Lech braci miał dwóch: Bohema i Russa.
  13. Lech panował w Lechii w latach 59-44 p.n.e.
  14. Tenże Lech z Juliuszem zwanym Cezarem, który w Rzymie panował, walczył.
  15. Wisław panował w latach 35-91 n.e.

SWAR HERULIA

  1. Słowiańskie rody Herulów wedle relacyi Prokopiusza zamieszkiwały nad Dunajem od zamierzchłych czasów.
  2. Spis władców Herulowych niżej tak został odnotowany.
  3. Do roku 171 p.n.e. panował król Ariusz z żoną Duitlandią ze Sarmacyi.
  4. Do roku 96 p.n.e. panował król Chwalimir z żoną Idą z Rugii.
  5. Do roku 35 p.n.e panował król Hoteriusz z żoną Judytą z Filandii.
  6. Do roku 34 p.n.e. panował król Artur z żoną Maryią z Jutlandii.
  7. Do roku 91 r. panował król Wiesław I z żoną Ciburnią z Norwegii.
  8. Do roku 127 r. panował król Witosław z żona Anarnią z Gotlandii.
  9. Do roku 162 r. panował król Alariusz I z żoną Brettą z Kolonii.
  10. Do roku 201 r. panował król Dziedarz z żoną Dianą z Trewiru.
  11. Do roku 237 r. panował król Temeriusz z żoną Ligonią z Turyngii.
  12. Braci naszych losy wędrówek takie zapisały stronice.
  13. Dzieje łupieży były takie, że i wiktoryi i porażek zasmakować musieli.
  14. Li to połową wieku trzeciego n.e. jedne rodziny Herulów popłynęły na zachód ku dolnemu Renowi, a drugie ku ujściu Wisły (Ulów).
  15. Panował nad nimi wtedy do roku 250 n.e. król Wyszomir.
  16. A jeszcze inne rodziny osiadać zechciały na stepach przy Morzu Czarnem aż po Morze Azowskie.
  17. W onym czasie Herulowie dali się poznać po tem jakie łupieże wyprawiali morskiem obyczayem portowym miastom.
  18. I tako w roku 267 n.e. łupili Bałykany, a otarli tylko miasto Spartę.
  19. W roku 269 n.e. pobici zostali wespół z Gotami w bitwie pod Naissus (Nisz w oney Serbii) przez cesarza Rzymskiego Klaudiusza.
  20. Za króla Alberta co panował do roku 292 n.e z żoną Amalasuntą z Saksonii pod skrzydła wpadli Ostrogotów.
  21. A Ostrogotów z kolei ujażmiły słowiańskie rody Hunów.
  22. Do roku 388 n.e. panował nad Herulami król Mieczysław I.
  23. W roku 405 n.e. wespół z Hunami na powrót zamieszkali w dorzeczach środkowego Dunaju.
  24. Połowicą wieku V n.e. kędy upadła tęga Hunów, Herulowie nanów odtworzyli własne krayince Morawach dolnych.
  25. Do roku 486 n.e. na tronie zasiadał król I Herulów i Wandalów Wiesław II z żoną Adelią.
  26. Trudnemy losami łupieży obdarowali gornych i dolnych sąsiadów, Noricum i Pannonicum, Longobardów i Burów.
  27. Trzy pokolenia doświadyczeń sprawić miały by w roku 501 n.e. zaweszli w pokój z Ostrogotami.
  28. Rok tylko pokój trwał bo wojna z Longobardami zawzięta wnet wybuchła i to w kotlinie Czechów.
  29. Po czterech latach kompanij w roku 505 n.e. Longobardowie zwyciężyli.
  30. Uciekając jedne rody Herulów osiedliły się w Dacyji, a inne przeniosły swe domostwa do Skandynawii.
  31. Resztkę rodu Herulów pochłonęła brać Longobardów.
  32. Jeszcze kroniki odnotowały, że do roku 692 n.e. królem Herulów i Wandalów był Wiesław III z żoną Ubertyną.

SWAR ASTURIA

Anny Jantar wyśpiewnik był taki.

Nastanie dzień jak w dobrym śnie i z rannym brzaskiem odsłoni świat przebudzony.

Rozproszy noc, odprawi nów – popatrz tobie i mnie słońce uśmiechy śle, pozdrowienia już śle.

Przywołam słońce jasne, gorące. Wiatrem dni młodych blaskiem odnowionym.

Pozdrawiam drzewa, niebo i ptaki i zieleń pól.

Każdym świtem bez chmur, brzaskiem ranka bez chmur.

Nastanie dzień radości świt.

Dla naszych cierpliwych marzeń, słonecznych spojrzeń.

Nastanie dzień nie tylko nam.

Popatrz tobie i mnie słońce uśmiechy śle, pozdrowienia nam śle.

Nastanie dzień…

SWAR WIŚLANIA

  1. Wisław panował w latach 35-91 n.e.
  2. Rzeka Wandala Wisłą nazwana została od jego imienia.
  3. Po nim panował Witosław w latach 91-125 n.e.
  4. Chardyryk różnie nazywany Haldwirykiem, Alberykiem panował w latach 237-292 n.e.
  5. W 292 R.N. na polskim tronie zasiadł wielki Pan miłujący pokój, Wyszomir.
  6. Wyszomir w dalekim kraju, Hindustanie jako Wezimir lub Wezyrem został zapamiętany.
  7. Wyszomir panował w latach 292-340 n.e.
  8. Powszechne jest znane, że Wyszomir albo Wizymierz, Pan ziemi i morza wojował ze Sywardem królem Suoni i Dani zwanych potokiem Skandynawskiem rozciągłem od Filandyi, Szwedzyi, Norwegyi po Danyę.
  9. Swary Wyszomira, Sywarda i Jarmeryka taką koley miały.
  10. Syward król Dany z licznem woyskiem stanął przede grodem Wizymar (Wismar) naprzeciw armyi Wyszomira.
  11. W walnej pokonany bitwie, Syward ze swą armią się rozproszył, lecz syn jego Jarmeryk mężnie z ostatnimi pułkami królewskiemi walczył, stał przy boku do ostatniego rycerza na koniu.
  12. Za szacunkiem tej dzielności Wyszomir żywego pojął Jarmeryka w niewolę i otoczył ochronką przede mściwymi ludziskami, których wiele śmierci całego rodu Danyi zapragnęło.
  13. Powodem woyjny tej był przecie jedynie spór ambicyi obu władców, bo Syward pragnął władać Lechią a Wyszomir bronąc się w zamian żądał zwykley danyni.
  14. I tak prostacki spor we swar się przemienił i wielką woyną władców troyga zapamiętany został.
  15. Taka troya nie raz pierwszy klinem stanęła w nasznej historyi, o czem niejedne kroniky pisały.
  16. Jarmeryk przyjmowany był na dworze Wyszomira pełen honoru tak, by niczego mu nie brakowało i nie czuł się jak w niewoli.
  17. Dworanie i dworanki Jarmerykowi na każden kroku usługiwali i pokłony składali honorne, niczem swemu ziomkowi, a przydali mu też imię Jarmarka, może z dwojga imion Jara i Marka powstało a może dla jego sposobienia w jarmarkach, których wiele ówczasem w Lechii było.
  18. Dobrem czasem tego żywota Jarmeryk nie wiedzieć czemu, we spół z dworzanami Wyszomira nie nazwyał bo pierwszej okazji, nie pilnowan specyalnie, uszedłwszy w rozterkach, zawrócił do Dani.
  19. Tem razem Jarmeryk zemstą kierowan po oycu Sywardzie na nowo potężnym na Wyszomira wyszedł woyskiem.
  20. Jarmeryk obiecał po wtóre acz ostatniem tym razem swym rodom ze Skani tak krwawą wyprawę na Lechię dla pomstu porażonej batali, gdzie oyciec trupem na placu polegył.
  21. I po wtóre Wyszomir pokonawszy armyę Dani nakazując też całej Skani, sobie pogłówne płacić a jej niewiastom długie na głowach włosy nosić.
  22. Obyczajem był to znak dla niemęskiego serca Jarmeryka co przyjętyn na dworze Wyszomira jak syn, marną trawą się okazał.
  23. Wyszomir okazał jeno ład tradycy i obyczayu dla Jarmeryka, syna marnej trawy taki, że po nowu darował mu żywot we swoyem dworze.
  24. Tem razem Jarmeryk pomszy tej utarczki i doznawszy Lecha obyczayu odstąpił od złech zamiarów.
  25. Pokóy uczynion między dwoyga rodami Skani i Lechii w roku 350 n.e. nie zatrwał długo.
  26. Jarmeryk jak swoym stał się Lechitem kiedy Wyszomir nakazał rodom Skani z noego obrać króla.
  27. Danyję płacąc Skaniyanowie (Skandynawowie dziśli) obrali natychmiast nieyakiego Butla, słusznego i walecznego męża, lecz szacunkiem darzonego tylko do czasu odeyścia Wizymierza z Dani.
  28. Gdy Wyszomir Danię wolną zostawił wnet ją spory począły na nowo trawić.
  29. Jarmeryk za zgodą i z woyskiem Pana wypędziwszy kompetytora Butla z tronu, w roku 351 n.e. osiadł na nim i panował spokoynie przez lat szesnaście.
  30. Pamiętając chłostę oyca i swoyą, nie ważył się potem rodu Polskiego zaczepiać a Dani na wsze czasy nakazał pomnym tak Polaków traktować jak i jego traktowano w Lechii.
  31. Wyszomir powróciwszy z Dańskiej ziemi dwa wielkie grody odnowił, jakby nowe miasta przy Bałtyckiem morzem wystawił.
  32. Pierwsze Wizymar, jeszcze okazalszem się stało, a drugie Kdan, opuszczonem dawnem Kodanem zwane, zreparował tak pięknie, a na pamiątkę dawnego władcy zostawić kazał mieysca gdzie od zawsze stały rybackie chaty.
  33. Wyszomir po szczęśliwym przez lat czterdzieści osiem panowaniu życie skończył.
  34. Wielki władca począł z jedną z żon Amalesfontą z Turynu (Xiężną Turzyńską) syna Mieczysława.
  35. Po Wyszomirze nastał prawy czas władcy Mieczysława I.
  36. Mieczysław I panował sławnym mieczem równo lat tyle co ojciec, w latach 340-388 n.e.
  37. Czterdzieści osiem lat jego panowania w pokoyu odnotowane tylko zostały, czyliż kronikarze o żadnej woynie, spiskowaniu czy intrygach lub zdradach nie mogąc wzmiankować nic nie spisali bo nic ważnego się ówczas nie działo?
  38. Brak woyen sensacyą stał się w owym czasie bo przez pół wieku dobre życie wiodły rody wszelakie pod panowaniem Mieczysława I.
  39. Brat nie toczył sporów z bratem, a siostra opieką obu otoczona była, rody i rodziny rozrastały się.
  40. Staroć przychodziła z wiekiem miast śmiercią od miecza za młodego być zakończona.
  41. To co małym było dla szukających sensacyi komentatorów walnym było dla człeka zwykłego.
  42. Komentatory zatem odnotowali tylko, że Mieczysław I miał dwóch synów.
  43. Starszy Radosław, Radonem lub Radgoszczem był nazywany a młodszy Witosławem, Witonem lub Witoszczem.
  44. luż to już mężów sławnych Polaków kraj do tej pory gościł?
  45. Nadto i kolejny nie Władca, ani nie Pan ale wielki Mąż był wybierany za wolą rady na wiecu słowiańskim.
  46. Mążem tym co rad był gościć wielu mądrych tego świata zwał się Radosławem, ku przypomnieniu też Radogoszczem.
  47. Radosław przez 6 lat panowania 388-394 n.e. zdobył to co wielu by zajęło dziesiątki lat.
  48. Lecz sławą rycerską uwiedziony, ze złączonymi innemi słowiańskimi Xiążąt siłami, Radosław puścił się na Romę gdzie został ubity.
  49. Niemy władca Romy do tej pory imię Honoryusza otrzymał po tym jak na znak po honorowemu odprawił obrzędy po śmierci Radosława, paląc jego ciało na stosie z drzew zbudowanym, które sam zapalił. 
  50. Śmierć zabrała Radosława do siebie w 394 n.e. i oddała władzę jego bratu.
  51. Witosław, brat Radosława i spokrewnion z Polechem załadnał krajem na lat aż siedemdziesiąt!
  52. Po nim to chaos czy bałagan zstąpił na lud, który długo nie mógł wskazać nowego władcy.
  53. Kolendy mijały lecz świat w oczekiwaniu zmartwychwstawał nieubłaganie.
  54. Napisane jest, iż to ród Herulów, osiadły przy Dunaju, pierwszy z rodów polskich nową wiarę przyjął.
  55. Wiarę w Syna Człowieczego co przyszła od Romanów, Herulowie przejęli na zgubę własną, bo mało kto o nich dziś pamięta.
  56. Od rodu Goplanów, opisanego później przez niemy lud (Niemców) swojsko Gopidoszanami czyli Gepides nazwa jeziora Gopło pochodzi.
  57. Od rodu Biesów nazwa gór Bieszczady pochodzi.
  58. Na ojcowiźnianym podgórzu Biesowie założyli osady w Dukli i Bieczu.
  59. Rody Jazów, przez innych Jazyganami zwani, zamieszkały za to na podlasiu.
  60. Jedni a ci sami Polacy zatem mieszkali i na podgórzu i na podlasiu.
  61. Pomiędzy nimi Dudarze (Ascaulesowie), Sochaczowianie i Łowiczanie grody swe mieli, a jedno mieli wspólne to zwyczaje grania na dudach.
  62. Lud co zamiłowany był w grze na lutni czyli Lutniarze założyli osadę Lutomirsk (Lutomierz), niby nieliczną a liczącą się wśród dźwięków lubych.
  63. Ród Bezchlebów (Anarthophrateisów) radził w polach pełnych kamieni i piasku, między podlasiem a Wisłą, co chleba nie dawały, radził aż nazwany został rodem Burów z niemiecka zwany Burgionami (Burgiones lub Burgundiones).
  64. Waleczność Burowian znana była wszędzie bo byli ludem wojennym co i złupił słynny gród Lublin.
  65. Prusowie aliż Borusowie czyli Burowie statecznymi w Prusiech się ostali.
  66. Sudanowie zaraz obok swe osady mieli li w zgodzie z Burowionami żyli, a że zwani byli xiążetami to rozdzielali się dwojakie Sudanie czyli Prusy Borów i Lasów.
  67. Dla rodu Rusów co po całej europie się osadzał ojcowizną była Ruś Czerwona.
  68. Pomienione rody od sarmackich zaczęte, po wielu wojnach Romanów szczęśliwie odprawili.
  69. Romanowie ówczas prawdziwie uznali niepokonane rody za sławnych i chwalebnych co znaczyło Slavi i Slaveni.
  70. Dla czego też swój początek mają owe z tych słów złożone imiona, bog, świety, miecz, władza, stan i sława: Bogusław jakoby Bóg Sławny, Świętosław jakoby Święto Sławne, Mieczysław jakoby Miecz Sławny, Władysław jakoby Władza Sławna, Wacław jakoby Więcej Sławny czy Stanisław jakoby Stał (się) Sławny.
  71. Ta różnorodność bałaganu ogłupiała tylko ludzi i porządku owe rody zapragnęły.
  72. Po zeyściu familii albo rodzaju Wyszomirowego Polacy znieśli monarchyę to jest Jednego Panowanie.
  73. Na walnym zjezdzie pod Gnieznem, Rada Starsza widząc wielu, równych sobie godnością i darowaną szacownością a wybranych na pomniejszych wiecach kandydatów czyli Postołów, po sto kroć godniejszych dostąpienia władzy królewskiej od nich samych, znaczniejszej nawet od powagi Panów ustąpiła woli dwunastu największych rodów.
  74. Przy tej okazyi wymienić trzeba z imienia te rody i krainy, z których dwunastu Wojewodów pochodziło.
  75. Pierwemi i dwoma Wojewodami byli ojciec i syn, Chindaswint i Recceswint, władcy słowiańskich Wizygotów, z krain dzisiejszej Hiszpani i południowej Francji.
  76. Recceswint panował wespół z ojcem od 649 r., a samodzielnie od roku 653.
  77. Siłą wprowadził katolicyzm w miejsce rodzimej wiedzy ariańskiej, tępiąc ją skutecznie.
  78. Tym sposobem Recceswint pierwszy zaczął zamęt w całej Lechii i zmarł bezpotomnie.
  79. Trzeciem Wojewodą był władca krain Ostrogotów we Italii i Bałkanach.
  80. Czwartem Wojewodą był władca krain Gotów nad Wisłą.
  81. Piątem Wojewodą był władca krain Stodoranów czyli słowiańskich Połabian.
  82. Szóstem Wojewodą był władca krain Bajuwarów (Bawarii) i Łużyczan (Serbów).
  83. Siódmem Wojewodą był władca krain Bohemy (Czech) i Moraw.
  84. Ósmem Wojewodą był władca krain Wandalów we Afryce śródziemnomorskiej.
  85. Dziewiątem Wojewodą był władca krain Prusów i Bałtów.
  86. Dziesiątem Wojewodą był władca krain Rusów, Czerwieńców (Ukrainy) i Bialeńców (Białorusi).
  87. Jedenastem Wojewodą był władca krain nad Kaukazachem.
  88. Dwunastem i ostatnim Wojewodą był Krak I, władca Polaków, osiadłym w grodzie przez się znowowznieśnionym Krakowie.
  89. Prawdziwna historya dwunastu Postołanów była taka.
  90. Postołani byli temi Polakami co pilnowali wiekowey tradycyi i na trzy dni grodzienia co roku zamierali (zamierzali lub zamarzali) przy stole dzieląc się z innemi mięsem ryb co złowili w rzekach, miast mięsa wierzyny (zwierzyny dzikiej) spożywali.
  91. Postołani po sto kroć zawierzali w odrodzenie łanów na wiesnę i wiedzę natury ludzkiej i nieludzkiej jednocześnie chronili.
  92. Post (pość) czynili dopiero po ości ryb spożyciu dla dobra tey wierzyny co przeżyje mroki trzech dni, mrozy zimy i mokry wiesny.
  93. A postołowie zabrani od tradycyi Postołan zamiennem słowem wiedzę we wiarę przemienili.
  94. Przeddziwna zatem była historya apostołów co z Postołanów się wzięła.
  95. Stał czas by Rada Starszych wybrała Postołanów czyli wojów spośród siebie, Dwunastu Wojewodów.
  96. Ci żadnych prowincyi nie mieli tylko szczególnie do pospolitego, wspólnego dobra rządu należeli.
  97. Podczas pokoiu radzić mieli a kiedy nastąpić miała woyna tedy powinni byli dwóch z pomiędzy siebie doświadczonych męstwem i sposobnością woienną wybrać Mężów, którzy Oyczyznę uchronić mieli przede krzywdą i gwałtem.
  98. Do obrony mieli z osobna każdy swoie woyska partye, które iak na kantach granic rozłożone były a części pułków po prowincyach rozłożonych do naywyższego należały Strachnika.
  99. Strachnik strażył czy strzegł ażeby swawola żołnierska wioskom nie dokuczała a woiennym zaś trybie i ćwiczeniom rycerskim, zachowując porządek była na wszelkie skinienie w pogotowiu.
  100. W onem czasie Postołanów, Panami, Palatynami i Sędziami nazywano a Polacy tytuł im Hetmanów nadali.
  101. Początkiem panowanie ich było łaskawe, prawa słuszne i prosto nietylko swoim ale i obcym narodom opisane, oczem były przywodzone do skutku sprawiedliwego.
  102. Tak zdała się narodzić w Polsce szczęśliwość, która po zniesieniu iedynowładnej mocy wszelkiemi dobrami rychle napełnić miała całe państwo.
  103. Po latach wyszło, że Polakom dwunastu Wojewodów uprzykrzyło się panowanie.
  104. Ich rozpusty, niekarności, zaniedbania pospolitego dobra dla własnych upatrowań pożytków zaprowadziły polskie ziemie do rozpadku.
  105. Ojca znać Polaków nała krwawicy w części po jątrzeniu postronnych narodów a w części wzaiemnych domowych rozruchów.
  106. W końcu czasu swego panowania te Wojewody między Polakami niezgodę nadały.
  107. Po zachodzie i po wschodzie nieme karole okolicznych rodów, chcąc dziedziczyć imię i sławę, wielką dla siebie sposobność spostrzegły, by przeciwko polskiemu rodowi, któren Ojca znał podnieść swe oręże.
  108. Niemycy i Rusycy, jakoby bracia Lecha zawarzyli mieć dla siebie całą ojcowiznę, której nie mieli lub im brakowało a jedna, jedyna i ta ojczyzna należała przecie jeno tylko do Polaków.
  109. Tak się stało, że zachodnie krainy i grody pod swoją władzę Niemycy podbili, gdy Woyewodowie domową woyną Polskę między siebie rozrywali.
  110. Skłócone polskie rody bronić ani utrzymać się nie mogły.
  111. Niemcy za pierwszych swoich początków
  112. Od dawnych dziejopisów oczywiste było, że rody Górmian słowiańskimi były a ziemie ich do Lechitów należały.
  113. Szlah (Śląsk), Alzacna (Alzacja), Pomorze (Pomerania) czy Turaya (Turyngia) polskie od potopu były polskiem przodkiem rozmnożone.
  114. Z pierwszych swoich początków Niemycy wsie w górach zakładali dlatego rody ich wszystkie co w Alpach, Karpatach i Kaukazach a nawet Uralach mieszkały, Lechici Górmianami zwali.
  115. A że rody ich były małe i jakby nieme, po wiekach odosobnienia żywota w górach, łatwowiernie nowych panów i ugody przyjmowali, przez to stracili wolę i pamięć swobody jako mieli za Lechii czasów.
  116. Górmian nazywały rody po górach Germanami, a dzisiaj Góralami.
  117. Te właśniech rody Niemyców rządzone od dwóch wieków przez Romanów napadać zaczęły na Lechię.
  118. W Niemyców ręcę wpadły dla onych nieszczęściem a szczęściem dla innych tylko polskie grody jak Bukowiec (Bucholtz), Lubełk (Lubeck), Rostok (Rostock) i Magdybrzeg (Magdeburg) z ichniejszymi krainami.
  119. Niemycy w iarzmo wsie te krainy zabrali i namiona im swoje nadali.
  120. Widząc to Rusycy, że domowe nie ustawaią między Wojewodami kolizye, wzięli także śmiałość na Polaków i z bronią od wschodu ruszyli na sąsiadów.
  121. A tak w krótkim czasie przyszło do tego, że całe Pogórze i Pokucie, wesołe i rozkoszne niedawno jeszcze kraie też oderwane od Ojczyzny zostały.
  122. Grody Lwowa, Krasnestawu, Bełzy, Chełmna, Halicza, Rzeszowa i Przemyśla we ich władzę się dostały.
  123. Rusycy niekontenci ieszcze będąc dalszemi zabiegami coraz dalej w starożytne ziemie Lechitów wpadając dzierżawy, niszczyć i pustoszyć onych rodów na Podolu i w Biesarabii nie przestawali aż do Miechovii i Masovii dotarli.
  124. Lata 659-694 n.e., pełne sporów i swarów Dwunastu Wojewodów zaprowadziły kulturę Polaków prawie do zgłady.
  125. Tragedya Wojewodów zakończyła się w lat trzydzieści i pięć.
  126. Kres nikczemnościom nastał, kiedy rada spośród owych Dwunastu wywyższyła Jednego Wojewodę.
  127. Dzieje Polaków za Kraka I zapisane.
  128. Uprzykrzywszy sobie życie Polacy w wielu kratach, za panowania Dwunastu Wojewodów, rozumnie do jednej kraty iak było od wieków powrócili.
  129. W Gnieźnie tedy roku 4649 od Stworzenia Świata, czyli 694 n.e., po długim rozmyśle rada na wiecu, zgodnymi głosami obrała z Polaków iednego za Pana.
  130. Jak wielkiego władcę rada obrała, tego wówczas nie wiedziała.
  131. Krak I miał na imię i długo panował, bo ponad 30 lat, od roku 694 do 728 n.e.
  132. Aloż Krak I nie tylko był potomkiem rodu znacznego.
  133. Toż za przyczyną przodów z rodu Kraka I cała kultura i prawo we wyspach Grecji się wzięna.
  134. Dlaczegoż więc naucza się teraz, że Europa początek miała we Grecji a nie w Krakowie?
  135. Dlategoż, że dzisiaj Kraka pamięci jest niemoc a we obycej nam Romie moc panuje.
  136. Ówczesnym Krak I znany juści był we Kracji (Gracji, Grecji) z wcześniejszech namion Grag, Greg i też we Romanii (Romie, Rzymie) z familii Krakusa (Gracchusa).
  137. Przeto Gracchusów (Grachów), Tyberjusza i Gajusza, Krak Zapomniany a ojciec Kraka I, w roku 602 n.e. obu cesarzy Romy wygnał spod Tatr, górami Tetros, Tatris zwanemi.
  138. Tatry w onem czasie nie dzieliły dzisiejszych rodów Czechów i Polaków, bo one były z dawna jako jeden naród co i jednym mówiły językiem i jednakie miały obyczaye.
  139. Krak I obran jednym Panem na wiecu słowiańskim z razu pierwszego kroki poczyniwszy sędziów postawił po prowincjach na rozsądzanie pozywających się stron.
  140. Następnem razem wola Kraka swary miast we woyny przymierzem a spory czy utarczki ze sławą dla swego narodu szczęśliwie zakończyła.
  141. Przykładnie Franków co Hunów (Węgrów) ode wschodu napierali, ziemie pustosząc a i Polakach przemyślując, Krak I walną rogromił batalią.
  142. Romanie co odstraszeni wcześniej przez oyca granicy się trzymali i jej nie przekraczali, chyba że dla handlowania.
  143. Sasów fortunnie zwyciężył, powtórzonemi kilku utarczkami by pokój z nimi zatrzymać.
  144. Po tem wszystkiem Krak I przeniósł z Gniezna do Krakowa stolicę Królestwa i tu dla Polaków i Czechów prawa nowe postanowił.
  145. Klechda Smoka Wawelskiego.
  146. W głębokiey iedney iaskini, blisko Zamku, pod Wawelem, srogim i strasznym znaydą był Smok.
  147. Codzień po troie bydląt na pokarm po koley przystawiano dla tego, by kiedy z iaskini wypadając, ludziom i bydłu i iadowitą wypuszczając parę, nie zkodził.
  148. Krak I nie zdzierżywszy już cierpienia ludu swego, wydał rozkaz tę bestyę Smoka zamordować.
  149. Ieden śmiałek tylko się znalazł co porwał się na to, Szewc imieniem Skubasz.
  150. Skubasz umyślnie zabił ciele i skórę z niego zdarłszy, siarką i saletrą ognistą napchał materyami.
  151. Do wewnętrza ciela przyłożył zapaloną ogniem żagiew i tak umiarkowawszy, żeby to się w przód zaieło i ażby Smok to pożarł, przed iego iaskinią mu one pozostawił.
  152. Mocnym w iaskinią z kusze udereniem dawszy znak Smokowi, ażeby wyszedł, Skubasz prędko na konia uskoczył.
  153. Smoka bestya zostawiona samey sobie połknęła za iednem razem całe ciele, a ognista materya natychmiast zaiąwszy się z wolna, swędzić Smoka ode środka zaczęła.
  154. W bliskości maiąc Wisłę, gdy na ugaszenie wewnętrznego upału wodę z niej Smok chłeptał, sam na siebie zgubę przyniósł i w tem fatalnem momencie głośnem rospuknieniem żywot swój zakończył.
  155. Krak I wielce będąc z tego kontent, tegoż szewca jeszcze wczoraj, Skubasza, rankiem w komput do Rycerzy policzył, a Skubasz na znak przydział przyszwę, herb o kształcie litej litery ”W”.
  156. Miał ten Krak I między swemy żonami iednę imieniem Danka albo Danysława.
  157. Danysława niemniey rozumną iak dowcipną białogłowę z tey familii była i w herbie nosiła litą literę ”T”, boć wizerunkiem topora się szczyciła.
  158. Kraka I miał troje dzieci.
  159. Pierworodnego Kraka II, wtórego Lecha II, oraz z żoną Danysławą sławną córę Wandę, Wendą równo zwaną.
  160. Prawem i pospolitem zwyczayem wszystkiech na ów czas narodów po śmierci oyca pierworodny na tron Polski wstąpił Krak II.
  161. Krak II panował lat pięć od roku 728 do 733 n.e.
  162. O tem jak przy domku Lecha II namię Zabójca zawidniało.
  163. Krak II miał brata młodszego, Lecha II.
  164. Ten zazdrowciwszy był mu tego stopnia li tytułu.
  165. Raz upatrzonym czasem wywabił starszego brata na łowy między wielkie puszcze.
  166. I tam go z zasadzki przez umyślnego łotra ze świata zgładził i trupa pochować kazał.
  167. Powróciwszy zatem do domu, Xiąże Lech II bez brata swego Kraka II, zmyślonemy łzami śmierć iego opłakiwał.
  168. Przed wierzącym mu Senatem udał taką oto historyę.
  169. Brat jego poszczwanego psami zbytnią uniesiony śmiałością zabić chciał niedźwiedzia.
  170. Lecz to bestya z wielką na niego obruszoną mocą ruszyła, zwaliła go z konia i ubiła.
  171. Na dowód okrucieństwa bestyi suknię brata zbroczoną we krwi pokazywał.
  172. Lech II stawił nawet i świadków przed Senatem, którzy relacyę iego potwierdzali.
  173. Zatem rzecz wszystka o śmierci Kraka II na tem zakończona być mogła.
  174. Wnet iak się okazało, odkryto zabóystwo, o czem poniżej.
  175. Puszcza owa, o której wspominał Lech II leżała sześć po tysiąc metrów od Krakowa.
  176. Opodal wsi, co nazwę później Krakusowicze wzięła, znalezion na tem samem mieyscu co wskazał Lech II mogiłę.
  177. Rozumiano z razu, że Lecha II panowanie miało być długie i szczęśliwe.
  178. Po tak niepomyślnem dla Kraka II szwanku w łowach na zwierza, pomyślność stąpić na Polskie Królestwo miała.
  179. Ieden z łowczych Xiążęcych, imieniem Niecesław, wiedział bardzo dobrze co Krakiem II się stało.
  180. Występek Lecha II pospolicie rozgłosił, by przeż wieści i do Senatu doszło.
  181. Tedy, po dwóch latach panowania, w 735 n.e., Lech II zrzucony był z tronu i osądzony Senatem.
  182. Pierwym osądem być miało roztarganie przez konie.
  183. Lecz iego siostra rodzona Wanda łzami wielkiemi się zanosiła, a wylewając je, prośby o łaskę zanosiła.
  184. Atoż czyniąc jej zadość usilnemu iey żądaniu, Senat skasował pierwyi dekret nową sentencyą.
  185. Lech II na wieczne z oyczyzny i państwa został wygnany, na które udał się natychmiast, ratując swe życie.
  186. Więcey w Polskim Królestwie nie był już widziany.
  187. Lech II ”Bratobójca” panował lat dwa od roku 733 do 735 n.e.
  188. Po wygnaniu Lecha II, Wanda naymłodsza córka Kraka I dekretem braterskim na tron w państwie zasiadła.
  189. Wanda panowała od roku 735 do 740 n.e.
  190. Wanda dla osobliwey nazwana piękności i urody, któremi iako wędką ryby, a serca kawalerów do siebie łowiła.
  191. Tyle co dla iey urody iak i po zeyściu płci męzkiey z rodu Kraka, iedyna zasłużona w oczach Pana została.
  192. Wanda, iako iedyna córa Kraka, w osobie swoiey nosiła całą ozdobę domu iego.
  193. Stało się iasne, że Wanda przyłączywszy Xięcia postronnego kraiu w stan małżeński, szczęśliwość uczyni.
  194. O Wandzie, sławnej z urody i piękności.
  195. Wanda, posadzona na tronie Polskiego Królestwa, nie pragnęła być wyrodną od dobrych obyczaiów oyca Kraka I.
  196. Zamyśliwała zatem wziąć męża tego, którenby iey by się spodobał i dobrze rządzić państwem umiał.
  197. Ale słowiańsko zwane ówczas narody iak i Polacy dalekiemi były od przyjaźni z cudzymi ziomkami.
  198. Zwyczayem słowiańskim było się z obcymi raczej bić niż bratać.
  199. Tako ściśle pospolitego prawa onym czasem przestrzegano.
  200. Zrazu Xiążę starodawnych Markomanów, Łothogarz swoich posłów do Wandy wyprawił.
  201. Żeby ią do małżeństwa z nim gruntownemi perswazyami namawiać.
  202. Ale Wanda wolała być Xiężną Polską aniżeli tylko żoną Xięcia Markomanów i posłów iego zbyła.
  203. Urażony Łothogarz z woyskiem swoiem i licznem dosyć, i orężem do granic Polskich przyciągnął.
  204. Gdzie pamiętną od Wandy, zwyciężony batalią do ziemi swoiey odciągnąć musiał.
  205. Po tem zwycięstwie Wanda do stołecznego Krakowa wróciła w chwale a lud ją lubo umiłował.
  206. Wieść się wnet rozniosła nie tylko o iey urodziwości ale i zwycięstwie nad Łothogarzem.
  207. Ten widząc, że do kolejnego starcia yego woysko się opierało już nie chciał więcej woyować.
  208. Łothogarz wstydu i sromoty pełen, raz i drugi jeszcze słał do Wandy dary by ku małżeństwie ią skierować. 
  209. Na koniec sam własnym mieczem śmierć sobie zadał, że bez utarczki zwyciężony został.
  210. Po tem kolejny śmiałek się znalazł z rodu Alemanów, Xiążę Rythyger co Wandę za żonę zapragnął.
  211. Oyczyzna Alemanów daleko od Polski była, bo przy rzece Man (Men) się rozciągała.
  212. Daleka sercu Wandy Alemania była dlatoż ofertę Xięcia odrzuciła.
  213. Znalazł się i Xiążę Prusaków, Rythogarz ale i iego bajkowej oferty Wanda nie przyjęła.
  214. Sława Wandy tak urosła, że w obcych krajach nawet turnieje poczęto organizować by wyłonić kandydata.
  215. Co powodem było, że kolejnych samym duchem odprawiała?
  216. Wanda toć Amazonką była i śluby w Mazowii złożyła swoim bogom, nie życia cielesnemu z mężczyzną.
  217. Nie sposób wyliczyć ilu tych kandydatów było.
  218. Nadmienić można Ridigerusa, Xięcia Rugianów.
  219. Mimo, że Rugianie byli iako sąsiedzi z Pomorza oraz bliscy Polakom, Wanda przyjaźni w tronie nie chciała.
  220. Rytygier, Xiąże Sasów też był odrzucony.
  221. Po Kraku I jakby na lud plagi egipskie spadły bo nieszczęśliwie wybierał.
  222. Następcę Kraka II ubito w 733 n.e., w piątym roku panowania.
  223. Kolejnego Lecha II wygnano w 737 n.e., w drugim roku panowania.
  224. Kolejna Wanda sama rzuciła się do Wisły w 740 n.e., w piątym roku panowania.
  225. Po tragedii Wandy rada wybrała 12 najwaleczniejszych wojów spośród siebie.
  226. 12-tu Wojewodów panowało przez 20 lat.

SWAR LECHIA

  1. W 760 n.e. rada znowu spośród 12-tu Wojewodów wybrała sobie na Pana 1-go Wojewodę.
  2. Leszek I objął rządy w 760 i panował do śmierci w 780 n.e.
  3. Leszkowi I lud dodał imię Przemysława.
  4. Syn jego Leszek II panował za to ledwie przez 4 godziny roku 780 n.e.
  5. Leszek III za to cieszył się uznaniem i panował lat 20, od roku 780 do 800 n.e.
  6. Leszek IV jeszcze dłużej bo lat 24, od roku 800 do 824 n.e.
  7. Panowanie Leszka IV, herbu Gryf czyli Jastrzębia, dla ludu wydawać się mogło dziwne.
  8. Bo za jego życia Popiel I obrany władcą został a ten nauk Leszka IV nie zapomniał.
  9. Popiel I władał Lechią od 815 do 830 R n.e.
  10. Imię Popiela w rzymskich kronikach zapisywano Pompilem lub Pompejuszem.
  11. Od Pompeji, które wieki temu jego pradziad założył.
  12. Drugiego Popiela II obranego w 830 n.e., 10 lat później lud osadził za karę w wieży.
  13. Klechdy głoszą, że Popiela II myszy zażarły, bo wieży opuścić mu nie było wolno.
  14. Lud niedługo cieszył się samowolą, bo samowola do bałaganu po 12-tu latach doprowadziła.
  15. Ponoć radę lud kazał zwołać by wybrała nowego, co zdarzyło się w roku 842 n.e.
  16. Na wiecu władcą wybrano Koszyszko, piasta, nauczyciela i opiekuna dzieci możnych.
  17. Koszyszko herbu Kroj, brat Rolislawa panował do 862 n.e.
  18. Koszyszko z Kruszwicy, miasteczka obywatel na ówczas za Xiążęcia obrany, początek dał drugiemu rzędowi monarchów polskich panujących aż do Kazimierza Wielkiego.
  19. Służba Koszyszko była tak wielka, że pragnieniem ludu było jego wieczne piastowanie władzy.
  20. Od takowego rodzaju piastowania służnego dobru narodu, Piastów nazwała się dynastyja.
  21. Koszyszkę zastąpił na tronie jego syn Siemieszko.
  22. Siemieszko zwany Ziemowitem dorównał dobremu rządzeniu ojcu przez lat 30, 862-592 n.e.
  23. Wrociszko zwany Wrocisławem rządził przez lat 4, 892-796 n.e.
  24. Brat Wrociszko Leszek V rządził długo przez lat 25, 896-921 n.e.
  25. Panowanie Leszka V wydało się dla ludu wieczne ale trwale zostało zapamiętane.
  26. Ziemomysł objął tron za zgodą rady w roku 921 n.e. i panował do śmierci w 957.

SWAR POLONIA

  1. Polonia była trzeciem imię rodów co polskiemi, wieki temu zwać się były.
  2. Dla jednych imię Polonia od władcy Polecha (Polacha) pochodzi co panował jeszcze przed Synem Człowieczym.
  3. Dla drugich, że już starodawnym hymnie o św. Stanisławie od polo arctico, co oznaczać miało niebo na północy.
  4. Ci z krain na zachodzie słońca twierdzili, że to sam cesarz Romy Karol Wielki nowe imię Lechitom nadał.
  5. I takoż gad gadowi gadał, co krak już dawien temu wykrakał, że Polachy toć potomkowie Lecha po Lachu zostający.
  6. Nie dość to wystarczy dodać, że w słowiańskim języku słowo pole znaczyło nie tylko równinę, ale też i łowy albo myśliwstwo czyli naprzód, że Polacy łowami się zabawiali w kraju co miał w sobie wiele gór ale więcej równin niż gór zamykał.

SWAR POLSKA

  1. Tak już pozostało, że czwartem imieniem naszym Polska się zadomowiła.
  2. Oczywistem stąd się stała nazwa naszego Państwa, co trwało przy wiarze w Syna Człowieczego.
  3. Koronę Polski pierwszy na głowę założył Bolesław I Wielki w roku pańskim 1000 po narodzeniu Syna Człowieczego.
  4. Jak sławnego i wielkiego królestwa to była korona nie potrafiły nawnet opisać polskie i zagraniczne kroniki!
  5. Po Piastowej dynastyji na tron Polski obran został, jeden Pan wie czemu zwany cudzym ziemcem, boż to nasz był przecie ze słowiańskiej rodziny, władca Ludwik z Hunów, Węgierskim przezwany.
  6. I nie on począł miłowanie dwojga narodów wzajemne a i przed tem i oba te rody się lubowały.
  7. Od niepamięci czasów wszak Polak Węgier to dwa bratanki a siostry ich to majtanki.
  8. Władysław Jagiełło, początek dał trzeciemu rzędowi monarchów polskich panujących aż do Zygmunta Augusta II.
  9. Henryk Walezy, początek dał czwartemu rzędowi monarchów polskich panujących aż do Stefana Batorego.
  10. Od Walezyuszy elekcyjnymi władcami byli z różnych i niby że z cudzych rodów wywodzić się mieli?
  11. Do pomieszania pojęć rzeczy władcom w głowach dochodziło zawsze, a że zapominali czy mają służyć narodom czy to narody są jeny sługami dla nich to do różnych tragedyji dochodzić musiało.
  12. Jak w każdej rodzinie małej i wielkiej dochodziło od czasu do czasu do sporów, kłótni czy awantur co nieszczęście niosły wszystkiem stronom ale szczęściem gdy końcem cierpienia rodzinnego było dobro.
  13. Inaczej gdy gorejące spory nie ustawały to ich koniec był jak klin i ostatnia strofa kata, po dzisiejszemu kataklizm i katastrofa.
  14. O tem starym prawidle rodzina polska pamięć zachowała nawet po tragedyji największej naszego państwa co nastała w roku 1795 n.e. po narodzinach Syna Człowieczego, y tradycyję godów schowała dla potomnych.
  15. Od tego czasu godzenie we krwi naszej popłynęło acz krwi niejedna rodzina oddać musiała.
  16. To darzenie było tak wielkiej wagi, że pamięć o nim prowadzi ku dobru po dziś dzień każdą rodzinę polską.
  17. Wrota roku 1795 n.e. opisane wywodem końca są takowe że niczem innnem jak tylko sporem rodzinnym były.
  18. Niby Polski przez wiek cały XIX nie było, ale w tytułach rodzin władców zaborowyh przez ten cały czas mieszkał tytuł Króla Polski?
  19. Czemu władcy zaborowi byli obcy i z jakowego powodu ziemie polskie nam zabrali?
  20. Caryca Rusi Katarzyna II Aleksiejewna Wielka urodzona w Szczecinie, córka Fryderyka Augusta, wnuka Króla Polski Augusta III Sasa, prawnuka Króla Polski Augusta II Mocnego (ze strony ojca), wnuka cesarza Romy Karola VII Wittelsbacha i praprawnuka Króla Polski Jana III Sobieskiego (ze strony matki).
  21. Po co króle Pruskie Fryderyk II Wielki i bratanek Fryderyk Wilhelm II obaj z Hohenzollernowej rodziny zagrabić chciały polskie ziemie skoro niczem znaczyły i biedne były?
  22. Po co ostatni tytularnie cesarz Romy Franciszek II z rodziny Habsburgowej urodzony we Florencji nosił tytuł Króla Czech i Węgier oraz pierwszego cesarza Austrii?
  23. Po co im były te tytuły skoro i tak same nieszczęścia walka o nie tylko niosła?

Dodaj komentarz